ଵଵର୍ଷ ଗଂଡୂଷଜଲଂ ଦୁରାତ୍ମା ଯଦୃଚ୍ଛଯା ତାନି ଶିଵେ ପତଂତି ୩୩.
ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ ଅଚାନକ ମୁଁହରୁ ପାଣି ଢାଳିଲେ, ଏବଂ ସେହି ପାଣି ଶିବଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ଗଂଡୂଷଵାରିଣା ତେନ ସ୍ନପନଂ ଚ କୃତଂ ମହତ୍ ୩୩.
ସେ ମୁଁହର ପାଣି ଦେଇ ବଡ଼ ଅଭିଷେକ ହେଲା।
ଅଜ୍ଞାନେନାପି ଭୋ ଵିପ୍ରାଃ ପୁଷ୍କସେନ ଦୁରାତ୍ମନା ୩୩.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହା ଅଜ୍ଞାନରେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ପାପୀ ପୁଷ୍କସ କରିଥିଲେ।
ପୁଷ୍କସୋଽଥ ଦୁରାଚାରୋ ଵॉକ୍ଷାଦଵତତାର ସଃ ୩୩.
ଏପରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ପୁଷ୍କସ ଗଛରୁ ତଳକୁ ଅସିଗଲେ।
ଲୁବ୍ଧ କସ୍ଯାପି ଭାର୍ଯାଭୂନ୍ନାମ୍ନା ଚୈଵ ଘନୋଦରୀ ୩୩.
ଏହି ଶିକାରୀଙ୍କ ଏକ ଜଣେ ଜଣେ ଘନୋଦରୀ ନାମକ ଜଣେ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଥିଲେ।
ଗୃହାନ୍ନିର୍ଗତ୍ଯ ସାଯାହ୍ନେ ପୁରଦ୍ଵାରବହିଃ ସ୍ଥିତା ୩୩.
ସେ ଘନୋଦରୀ ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଘରୁ ବାହାରି, ସହର ଦ୍ୱାର ବାହାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଚିରାଦ୍ଭର୍ତରୀ ନାଯାତେ ଚିନ୍ତଯାମାସ ଲୁବ୍ଧକୀ ୩୩.
ପତି ବହୁତ ସମୟ ଫେରିଲେ ନାହିଁ ବୋଲି, ଶିକାରୀଙ୍କ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତମଃ ସ୍ତୋମେନ ସଂଛନ୍ନାଶ୍ଚତସ୍ରୋ ଵିଦିଶୋ ଦିଶଃ ୩୩.
ଚାରିପଟେ ଅନ୍ଧାର ଓ ଅଶୁଭ ଛାଇଯାଇଥିଲା।
କିଂ ଵା କେସରଲୋଭେନ ସିଂହେନୈଵ ଵିଦାରିତଃ ୩୩.
କି ତାଙ୍କୁ କେତେବେଳେ ମାଂସ ଲାଗି ଲୋଭିଆ ସିଂହ ଫାଡ଼ିଦେଲା କି?
କିଂ ଵା ଵରାହଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରଘାତୈଃ ପଂଚତ୍ଵମାଗତଃ ୩୩.
ନାହିଁଲେ କନ୍ଦମାନଙ୍କ ଦାଢ଼ିର ଆଘାତରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ କି?
କ୍ଵାନ୍ଵେଷଯାମି ପୃଚ୍ଛାମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି ଚ କଂ ପ୍ରତି ୩୩.
ମୁଁ କେଉଁଠି ଖୋଜିବି, କାହାକୁ ପଚାରିବି, କେଉଁଠି ଯିବି, ଏବଂ କାହା ପାଖକୁ ଯିବି?
ନୈଵାନ୍ନଂ ନୋ ଜଲଂ କିଂଚିନ୍ନ ଭୁକ୍ତଂ ତଦ୍ଦିନେ ତଯା ୩୩.
ସେ ଦିନ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଖାଇନି, କିଛି ପିଇନି।
ଅଥ ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ ପୁଷ୍କସୀ ଵନମାଯଯୌ ୩୩.
ତାପରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରଭାତବେଳେ ପୁଷ୍କସୀ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ଭ୍ରମମାଣାଵନେ ତସ୍ମିନ୍ଦଦର୍ଶ ମହତୀଂ ନଦୀମ୍ ୩୩.
ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଏକ ବଡ଼ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ତଦନ୍ନଂ କୂଲନଃ ସ୍ଥାପ୍ଯ ନଦୀଂ ତର୍ତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ ୩୩.
ସେ ଖାଦ୍ୟଟିକୁ ନଦୀକୂଳରେ ରଖି, ନଦୀ ଅଟକିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତାଵତ୍ତଯୋକ୍ତଶ୍ଚଣ୍ଡୋଽସାଵେହି ଶୀଘ୍ରଂ ଚ ଭକ୍ଷଯ ୩୩.
ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁରନ୍ତ ଆସ ଏବଂ ଖା'।
କୃତଂ କିମଦ୍ଯ ରେ ମଂଦ ଗତେଽହନି ଚ କିଂ କୃତମ୍ ୩୩.
'ଆଜି କଣ କଲୁ, ହେ ଧୀର? ଦିନ ଯିବା ସହ କଣ ସାଧିଲୁ?'
ନଦ୍ଯାଂ ସ୍ନାତୌ ତଥା ତୌ ଚ ଦମ୍ପତୀ ଚ ଶୁଚି ଵ୍ରତୌ ୩୩.
ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ଦୁଇଜଣ ଦମ୍ପତି ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ତେନ ସର୍ଵଂ ଭକ୍ଷିତଂ ଚ ତଦନ୍ନଂ ସ୍ଵଯମେଵ ହି ୩୩.
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟଟିକୁ ଏକା ଖାଇଦେଲେ।
ଆଵଯୋର୍ଭକ୍ଷିତଂ ଚାନ୍ନମନେନୈଵ ଚ ପାପିନା ୩୩.
ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଏହି ପାପୀ ଏକା ଖାଇଦେଲା।
ଏଵଂ ତଯୋକ୍ତଶ୍ଚଣ୍ଡୋଽସୌ ବଭାଷେ ତାଂ ଶିଵପ୍ରିଯଃ ୩୩.
ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ କହିବା ପରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଶିବପ୍ରିୟ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କିମନେନ ଶରୀରେଣ ନଶ୍ଵରେଣ ଗତାଯୁଷା ୩୩.
ଏହି ନଶ୍ୱର ଓ ଆୟୁ ହରାଇଥିବା ଦେହର କଣ ଉପକାର?
ଯେ ପୁଷ୍ଣଂତି ନିଜଂ ଦେହଂ ସର୍ଵଭାଵେନ ଚାହତାଃ ୩୩.
ଯେମାନେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ଦେହକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜେ ଦୁଃଖିତ।
ତସ୍ମାନ୍ମାନଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କ୍ରୋଧଂ ଚ ଦୁରଵଗ୍ରହମ୍ ୩୩.
ତେଣୁ ମାନ, କ୍ରୋଧ ଓ ଜିଦ୍ଦ ଛାଡ଼ିଦେ।
ବୋଧିତା ତେନ ଚଂଡୀ ସା ପୁଷ୍କସେନ ତଦା ଭୃଶମ୍ ୩୩.
ସେ ସମୟରେ ପୁଷ୍କସେ ଚଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ବୁଝାଇଲେ।
ଶିଵରାତ୍ରିପ୍ରସଂଗାଚ୍ଚ ଜାଯତେ ଯଦ୍ଧ୍ଯସଂଶଯମ୍ ୩୩.
ଶିବରାତ୍ରି ପାଳନର ଫଳରେ ଯାହା ହୁଏ, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟେ।
ଯାମଦ୍ଵଯଂ ଚ ସଂଜାତମମାଵାସ୍ଯାଂ ତୁ ତତ୍ର ଵୈ ୩୩.
ଏଠାରେ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଦୁଇଟି ରାତି ଘଟିଥିଲା।
ଵିମାନାନି ବହୂନ୍ଯତ୍ର ଆଗତାନି ତଦଂତିକମ୍ ୩୩.
ସେ ସମୟରେ ବହୁତ ବିମାନ ସେଠାରେ ଆସିଥିଲା।
ଉଵାଚ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ପୁଷ୍କସୋଽପି ଚ ତାନ୍ପ୍ରତି ୩୩.
ପୁଷ୍କସ ଉଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵିମାନସ୍ଥାଶ୍ଚ କେଚିଚ୍ଚ ଵୃଷାରୂଢାଶ୍ଚ କେଚନ ୩୩.
କେହି ଆକାଶରେ ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, କେହି ବୃଷ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।