ତତ୍ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମୋ ଯାଥାତଥ୍ଯେନ କଥ୍ଯତାମ୍ ତସ୍ମାତ୍କଥ ଭୋ ଵିପ୍ର ସର୍ଵଂ ଶୁଶ୍ରୂଷତାଂ ହି ନଃ॥ ୩୩.
ଏହି ସବୁ କଥା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ତୁମେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହ। ଏହିକାରଣରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ, ସମସ୍ତ କଥା କହ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଶୌନକେନ ମହାତ୍ମନା ୩୩.
ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ଶୌନକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମୟରେ ପଚାରାଯାଇଲେ,
ଆସୀତ୍ପୁରା ମହାରୌଦ୍ରଶ୍ଚଡୋନାମ ଦୁରାତ୍ମଵାନ୍ ୩୩.
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଚଡ଼ ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ ଥିଲେ।
ଜାଲେନ ମତ୍ସ୍ଯାନ୍ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଘାତଯତ୍ଯନିଶଂ ଖଲୁ ୩୩.
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବରେ ଜାଲ ଦେଇ ସବୁବେଳେ ମାଛ ମାରୁଥିଲେ।
ଖଡ୍ଗାଂଶ୍ଚୈଵ ଚ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଂଶ୍ଚିଚ୍ଚ ପାପଵାନ୍ ୩୩.
ଏହି ପାପୀ ମଣିଷ କେତେକ ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତଳୱାର ଦେଇ ମାରିଦେଉଥିଲେ।
ଲୁବ୍ଧକୋ ହି ମହାପାପୋ ଦୁଷ୍ଟୋ ଦୁଷ୍ଟଜନପ୍ରିଯଃ ୩୩.
ସେ ଶିକାରୀ ବହୁତ ପାପୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ଵିହରତସ୍ତସ୍ଯ ବହୁକାଲୋତ୍ଯଵର୍ତତ ୩୩.
ଏଭଳି ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରି କରି ବହୁତ ସମୟ କଟିଗଲା।
ନିଷଂଗେ ଜଲମାଦାଯ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାର୍ଦ୍ଦିତୋ ଭୃଶମ୍ କୋଲଂ ହଂତୁଂ ଧନୁଷ୍ପାଣିର୍ଜାଗ୍ରଚ୍ଚାନିମିଷେଣ ହି॥ ୩୩.
ଏକ ଦିନ ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଓ ତିଆରିରେ, ସେ ତାଙ୍କର ତୁଣୀରେ ପାଣି ରଖି, ଧନୁଷ ହାତରେ ନେଇ, ଏକ କନ୍ଦମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଜାଗି ରହିଲେ।
ମାଘମାସେଽସିତାଯାଂ ଵୈ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମଥାଗ୍ରତଃ ୩୩.
ମାଘ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ସେ ଏଭଳି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ଶ୍ରୀଵୃକ୍ଷପର୍ଣାନି ବହୂନି ତତ୍ର ସ ଚ୍ଛେଦଯାମାସ ରୁଷାନ୍ଵିତୋପି ୩୩.
ସେଠାରେ, ରାଗରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅନେକ ପବିତ୍ର ଗଛର ପତ୍ର କାଟିଦେଲେ।
ଵଵର୍ଷ ଗଂଡୂଷଜଲଂ ଦୁରାତ୍ମା ଯଦୃଚ୍ଛଯା ତାନି ଶିଵେ ପତଂତି ୩୩.
ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ ଅଚାନକ ମୁଁହରୁ ପାଣି ଢାଳିଲେ, ଏବଂ ସେହି ପାଣି ଶିବଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ଗଂଡୂଷଵାରିଣା ତେନ ସ୍ନପନଂ ଚ କୃତଂ ମହତ୍ ୩୩.
ସେ ମୁଁହର ପାଣି ଦେଇ ବଡ଼ ଅଭିଷେକ ହେଲା।
ଅଜ୍ଞାନେନାପି ଭୋ ଵିପ୍ରାଃ ପୁଷ୍କସେନ ଦୁରାତ୍ମନା ୩୩.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହା ଅଜ୍ଞାନରେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ପାପୀ ପୁଷ୍କସ କରିଥିଲେ।
ପୁଷ୍କସୋଽଥ ଦୁରାଚାରୋ ଵॉକ୍ଷାଦଵତତାର ସଃ ୩୩.
ଏପରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ପୁଷ୍କସ ଗଛରୁ ତଳକୁ ଅସିଗଲେ।
ଲୁବ୍ଧ କସ୍ଯାପି ଭାର୍ଯାଭୂନ୍ନାମ୍ନା ଚୈଵ ଘନୋଦରୀ ୩୩.
ଏହି ଶିକାରୀଙ୍କ ଏକ ଜଣେ ଜଣେ ଘନୋଦରୀ ନାମକ ଜଣେ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଥିଲେ।
ଗୃହାନ୍ନିର୍ଗତ୍ଯ ସାଯାହ୍ନେ ପୁରଦ୍ଵାରବହିଃ ସ୍ଥିତା ୩୩.
ସେ ଘନୋଦରୀ ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଘରୁ ବାହାରି, ସହର ଦ୍ୱାର ବାହାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଚିରାଦ୍ଭର୍ତରୀ ନାଯାତେ ଚିନ୍ତଯାମାସ ଲୁବ୍ଧକୀ ୩୩.
ପତି ବହୁତ ସମୟ ଫେରିଲେ ନାହିଁ ବୋଲି, ଶିକାରୀଙ୍କ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତମଃ ସ୍ତୋମେନ ସଂଛନ୍ନାଶ୍ଚତସ୍ରୋ ଵିଦିଶୋ ଦିଶଃ ୩୩.
ଚାରିପଟେ ଅନ୍ଧାର ଓ ଅଶୁଭ ଛାଇଯାଇଥିଲା।
କିଂ ଵା କେସରଲୋଭେନ ସିଂହେନୈଵ ଵିଦାରିତଃ ୩୩.
କି ତାଙ୍କୁ କେତେବେଳେ ମାଂସ ଲାଗି ଲୋଭିଆ ସିଂହ ଫାଡ଼ିଦେଲା କି?
କିଂ ଵା ଵରାହଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରଘାତୈଃ ପଂଚତ୍ଵମାଗତଃ ୩୩.
ନାହିଁଲେ କନ୍ଦମାନଙ୍କ ଦାଢ଼ିର ଆଘାତରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ କି?
କ୍ଵାନ୍ଵେଷଯାମି ପୃଚ୍ଛାମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି ଚ କଂ ପ୍ରତି ୩୩.
ମୁଁ କେଉଁଠି ଖୋଜିବି, କାହାକୁ ପଚାରିବି, କେଉଁଠି ଯିବି, ଏବଂ କାହା ପାଖକୁ ଯିବି?
ନୈଵାନ୍ନଂ ନୋ ଜଲଂ କିଂଚିନ୍ନ ଭୁକ୍ତଂ ତଦ୍ଦିନେ ତଯା ୩୩.
ସେ ଦିନ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଖାଇନି, କିଛି ପିଇନି।
ଅଥ ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ ପୁଷ୍କସୀ ଵନମାଯଯୌ ୩୩.
ତାପରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରଭାତବେଳେ ପୁଷ୍କସୀ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ଭ୍ରମମାଣାଵନେ ତସ୍ମିନ୍ଦଦର୍ଶ ମହତୀଂ ନଦୀମ୍ ୩୩.
ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଏକ ବଡ଼ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ତଦନ୍ନଂ କୂଲନଃ ସ୍ଥାପ୍ଯ ନଦୀଂ ତର୍ତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ ୩୩.
ସେ ଖାଦ୍ୟଟିକୁ ନଦୀକୂଳରେ ରଖି, ନଦୀ ଅଟକିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତାଵତ୍ତଯୋକ୍ତଶ୍ଚଣ୍ଡୋଽସାଵେହି ଶୀଘ୍ରଂ ଚ ଭକ୍ଷଯ ୩୩.
ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁରନ୍ତ ଆସ ଏବଂ ଖା'।
କୃତଂ କିମଦ୍ଯ ରେ ମଂଦ ଗତେଽହନି ଚ କିଂ କୃତମ୍ ୩୩.
'ଆଜି କଣ କଲୁ, ହେ ଧୀର? ଦିନ ଯିବା ସହ କଣ ସାଧିଲୁ?'
ନଦ୍ଯାଂ ସ୍ନାତୌ ତଥା ତୌ ଚ ଦମ୍ପତୀ ଚ ଶୁଚି ଵ୍ରତୌ ୩୩.
ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ଦୁଇଜଣ ଦମ୍ପତି ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ତେନ ସର୍ଵଂ ଭକ୍ଷିତଂ ଚ ତଦନ୍ନଂ ସ୍ଵଯମେଵ ହି ୩୩.
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟଟିକୁ ଏକା ଖାଇଦେଲେ।
ଆଵଯୋର୍ଭକ୍ଷିତଂ ଚାନ୍ନମନେନୈଵ ଚ ପାପିନା ୩୩.
ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଏହି ପାପୀ ଏକା ଖାଇଦେଲା।