ଏଵଂଵିଧୋଽଯଂ ଭୁଵନୈକଭର୍ତା ସଦାଶିଵୋ ଲୋକଗୁରୁଃ ସ ଏକଃ ୩୨.
ଏପରି ହେଉଛନ୍ତି ସଦାଶିବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ନାଥ ଓ ଶିକ୍ଷକ।
ଦଗ୍ଧ୍ଵା କାଲଂ ମହାଦେଵୋ ନିର୍ଭଯଂ ଚ ଦଦୌ ଵିଭୁଃ ୩୨.
ମହାଦେବ କାଳକୁ ଦହିଦେଇ, ଭୟହୀନତା ଦାନ କଲେ।
ତଦା ନିର୍ଭଯମାପନ୍ନଃ ଶ୍ଵେତରାଜୋ ମହାମନାଃ ୩୨.
ତାପରେ ମହାମନା ଶ୍ୱେତରାଜା ଭୟହୀନତା ପାଇଲେ।
ତଦା ଦେଵୈଃ ପୂଜ୍ଯମାନ ଋଷିଭିଃ ପନ୍ନଗୈସ୍ତଥା ୩୨.
ତାପରେ ଦେବତା, ଋଷିମାନେ ଓ ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଏଵଂ ଭକ୍ତିପରାଣାଂ ଚ ମହେଶେ ଚ ଜଗଦ୍ଗୁରୌ ୩୨.
ଏଭଳି ଭାବେ, ଯେଉଁମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ,
ଶ୍ଵପଚୋଽପି ଵରିଷ୍ଠଃ ସ୍ଯାତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଛଂ କରସ୍ଯ ଚ ୩୨.
ଶଙ୍କରଙ୍କର କୃପାରେ ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇଯାଏ।
ବହୂନାଂ ଜନମନାମଂତେ ଶିଵଭକ୍ତିଃ ପ୍ରଜାଯତେ॥ ୩୨.
ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନର ଶେଷରେ ଶିବଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଜ୍ଞାନିନାଂ କୃତବୁଦ୍ଧୀନାଂ ଜନ୍ମଜନ୍ମନିଶଂକରଃ ୩୨.
ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଥାଏ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଶଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି।
ଅତ୍ରୈଵୋଦାହରଂତୀମମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ ଯେନୈଵ ତାରିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍॥ ୩୨.
ଏଠାରେ ମୁଁ ଏକ ପୁରୁଣା କଥା କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଥିଲା।
କିନ୍ନାମା ଚ କିରାତୋଽଭୂତ୍କିଂ ତେନ ଵ୍ରତମାହିତମ୍ ୩୩.
ସେ କିରାତଙ୍କ ନାମ କଣ ଥିଲା ଏବଂ ସେ କେଉଁ ପୃଥକ୍ଷା ନେଇଥିଲେ?
ତତ୍ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମୋ ଯାଥାତଥ୍ଯେନ କଥ୍ଯତାମ୍ ତସ୍ମାତ୍କଥ ଭୋ ଵିପ୍ର ସର୍ଵଂ ଶୁଶ୍ରୂଷତାଂ ହି ନଃ॥ ୩୩.
ଏହି ସବୁ କଥା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ତୁମେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହ। ଏହିକାରଣରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ, ସମସ୍ତ କଥା କହ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଶୌନକେନ ମହାତ୍ମନା ୩୩.
ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ଶୌନକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମୟରେ ପଚାରାଯାଇଲେ,
ଆସୀତ୍ପୁରା ମହାରୌଦ୍ରଶ୍ଚଡୋନାମ ଦୁରାତ୍ମଵାନ୍ ୩୩.
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଚଡ଼ ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ ଥିଲେ।
ଜାଲେନ ମତ୍ସ୍ଯାନ୍ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଘାତଯତ୍ଯନିଶଂ ଖଲୁ ୩୩.
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବରେ ଜାଲ ଦେଇ ସବୁବେଳେ ମାଛ ମାରୁଥିଲେ।
ଖଡ୍ଗାଂଶ୍ଚୈଵ ଚ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଂଶ୍ଚିଚ୍ଚ ପାପଵାନ୍ ୩୩.
ଏହି ପାପୀ ମଣିଷ କେତେକ ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତଳୱାର ଦେଇ ମାରିଦେଉଥିଲେ।
ଲୁବ୍ଧକୋ ହି ମହାପାପୋ ଦୁଷ୍ଟୋ ଦୁଷ୍ଟଜନପ୍ରିଯଃ ୩୩.
ସେ ଶିକାରୀ ବହୁତ ପାପୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ଵିହରତସ୍ତସ୍ଯ ବହୁକାଲୋତ୍ଯଵର୍ତତ ୩୩.
ଏଭଳି ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରି କରି ବହୁତ ସମୟ କଟିଗଲା।
ନିଷଂଗେ ଜଲମାଦାଯ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାର୍ଦ୍ଦିତୋ ଭୃଶମ୍ କୋଲଂ ହଂତୁଂ ଧନୁଷ୍ପାଣିର୍ଜାଗ୍ରଚ୍ଚାନିମିଷେଣ ହି॥ ୩୩.
ଏକ ଦିନ ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଓ ତିଆରିରେ, ସେ ତାଙ୍କର ତୁଣୀରେ ପାଣି ରଖି, ଧନୁଷ ହାତରେ ନେଇ, ଏକ କନ୍ଦମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଜାଗି ରହିଲେ।
ମାଘମାସେଽସିତାଯାଂ ଵୈ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମଥାଗ୍ରତଃ ୩୩.
ମାଘ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ସେ ଏଭଳି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ଶ୍ରୀଵୃକ୍ଷପର୍ଣାନି ବହୂନି ତତ୍ର ସ ଚ୍ଛେଦଯାମାସ ରୁଷାନ୍ଵିତୋପି ୩୩.
ସେଠାରେ, ରାଗରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅନେକ ପବିତ୍ର ଗଛର ପତ୍ର କାଟିଦେଲେ।
ଵଵର୍ଷ ଗଂଡୂଷଜଲଂ ଦୁରାତ୍ମା ଯଦୃଚ୍ଛଯା ତାନି ଶିଵେ ପତଂତି ୩୩.
ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ ଅଚାନକ ମୁଁହରୁ ପାଣି ଢାଳିଲେ, ଏବଂ ସେହି ପାଣି ଶିବଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ଗଂଡୂଷଵାରିଣା ତେନ ସ୍ନପନଂ ଚ କୃତଂ ମହତ୍ ୩୩.
ସେ ମୁଁହର ପାଣି ଦେଇ ବଡ଼ ଅଭିଷେକ ହେଲା।
ଅଜ୍ଞାନେନାପି ଭୋ ଵିପ୍ରାଃ ପୁଷ୍କସେନ ଦୁରାତ୍ମନା ୩୩.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହା ଅଜ୍ଞାନରେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ପାପୀ ପୁଷ୍କସ କରିଥିଲେ।
ପୁଷ୍କସୋଽଥ ଦୁରାଚାରୋ ଵॉକ୍ଷାଦଵତତାର ସଃ ୩୩.
ଏପରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ପୁଷ୍କସ ଗଛରୁ ତଳକୁ ଅସିଗଲେ।
ଲୁବ୍ଧ କସ୍ଯାପି ଭାର୍ଯାଭୂନ୍ନାମ୍ନା ଚୈଵ ଘନୋଦରୀ ୩୩.
ଏହି ଶିକାରୀଙ୍କ ଏକ ଜଣେ ଜଣେ ଘନୋଦରୀ ନାମକ ଜଣେ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଥିଲେ।
ଗୃହାନ୍ନିର୍ଗତ୍ଯ ସାଯାହ୍ନେ ପୁରଦ୍ଵାରବହିଃ ସ୍ଥିତା ୩୩.
ସେ ଘନୋଦରୀ ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଘରୁ ବାହାରି, ସହର ଦ୍ୱାର ବାହାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଚିରାଦ୍ଭର୍ତରୀ ନାଯାତେ ଚିନ୍ତଯାମାସ ଲୁବ୍ଧକୀ ୩୩.
ପତି ବହୁତ ସମୟ ଫେରିଲେ ନାହିଁ ବୋଲି, ଶିକାରୀଙ୍କ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତମଃ ସ୍ତୋମେନ ସଂଛନ୍ନାଶ୍ଚତସ୍ରୋ ଵିଦିଶୋ ଦିଶଃ ୩୩.
ଚାରିପଟେ ଅନ୍ଧାର ଓ ଅଶୁଭ ଛାଇଯାଇଥିଲା।
କିଂ ଵା କେସରଲୋଭେନ ସିଂହେନୈଵ ଵିଦାରିତଃ ୩୩.
କି ତାଙ୍କୁ କେତେବେଳେ ମାଂସ ଲାଗି ଲୋଭିଆ ସିଂହ ଫାଡ଼ିଦେଲା କି?
କିଂ ଵା ଵରାହଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରଘାତୈଃ ପଂଚତ୍ଵମାଗତଃ ୩୩.
ନାହିଁଲେ କନ୍ଦମାନଙ୍କ ଦାଢ଼ିର ଆଘାତରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ କି?