କଥଯାମାସ ସର୍ଵେଷାଂ ଦୂତାନାଂ ସ୍ଵଯମେଵ ହି ୩୨.
ସେ ନିଜେ ସମସ୍ତ ଦୂତମାନେ ପାଖରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଚ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ନାନ୍ଯଥା ମମ ଭାଷିତମ୍॥ ୩୨.
ଯାହା କରିବାକୁ ଉଚିତ, ତାହା ଉତ୍ସାହରେ କରିବା ଦରକାର; ମୋର କଥା ଅନ୍ୟଥା ହେବ ନାହିଁ।
ଯେ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ରଂଧାରଯଂତି ତଥା ଯେ ଵୈ ଜଟାଧରାଃ ୩୨.
ଯେମାନେ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ଜଟା ଧରନ୍ତି—
ଉପଜୀଵନହେତୋଶ୍ଚ ଭିଯା ଯେ ହ୍ଯପି ମାନଵାଃ ୩୨.
ଏବଂ ଯେମାନେ ଭୟରେ କିମ୍ବା ଜୀବିକା ପାଇଁ ଏହା କରନ୍ତି—
ନାନେତଵ୍ଯା ଭଵଦ୍ଭିଶ୍ଚ ମମ ଲୋକଂ କଦାଚନ ୩୨.
ତୁମେ କେବେ ବି ମୋର ଲୋକକୁ କାହାକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅନ୍ଯେଷାଂ କା କଥା ଦୂତା ଯେଽର୍ଚଯଂତି ସଦାଶିଵମ୍ ୩୨.
ଯେଉଁ ଦୂତମାନେ ସଦା ଶଦାଶିବଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କ'ଣ ଅନ୍ୟ କଥା କହିବି?
ରୁଦ୍ରାକ୍ଷମେକଂ ଶିରସା ବିଭର୍ତି ଯସ୍ତଥା ତ୍ରିପୁଂଡ୍ରଂ ଚ ଲଲାଟମଧ୍ଯକେ ୩୨.
ଯିଏ ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧିଥାଏ ଏବଂ ଲଳାଟର ମଧ୍ୟରେ ତିନିଟି ରେଖା ଲଗାଇଥାଏ,
ଯସ୍ମିନ୍ରାଷ୍ଟ୍ରୋଽଥ ଵା ଦେଶେ ଗ୍ରାମେ ଚାପି ଵିଚକ୍ଷଣଃ ତଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଦେଶମିତ୍ଯାହୁଃ ସତ୍ଯଂ ପ୍ରତିଵଦାମି ଵଃ॥ ୩୨.
ଏମିତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଯେଉଁ ରାଷ୍ଟ୍ର, ଦେଶ କିମ୍ବା ଗ୍ରାମରେ ରହନ୍ତି, ସେଠିକୁ ଧନ୍ୟ ଦେଶ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଯସ୍ମିନ୍ନ ସଂତି ନିତ୍ଯଂ ହି ଶିଵଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତାଃ ୩୨.
ଯେଉଁଠାରେ ସିବଭକ୍ତିରେ ସଦା ଏକାଗ୍ର ଲୋକ ନାହାନ୍ତି,
ଏଵମାଜ୍ଞାପଯାମାସ ଯମୋଽପି ନିଜକିଂକରାନ୍ ୩୨.
ଏଭଳି ଆଜ୍ଞା ଯମ ତାଙ୍କର ଦୂତମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
ଏଵଂଵିଧୋଽଯଂ ଭୁଵନୈକଭର୍ତା ସଦାଶିଵୋ ଲୋକଗୁରୁଃ ସ ଏକଃ ୩୨.
ଏପରି ହେଉଛନ୍ତି ସଦାଶିବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ନାଥ ଓ ଶିକ୍ଷକ।
ଦଗ୍ଧ୍ଵା କାଲଂ ମହାଦେଵୋ ନିର୍ଭଯଂ ଚ ଦଦୌ ଵିଭୁଃ ୩୨.
ମହାଦେବ କାଳକୁ ଦହିଦେଇ, ଭୟହୀନତା ଦାନ କଲେ।
ତଦା ନିର୍ଭଯମାପନ୍ନଃ ଶ୍ଵେତରାଜୋ ମହାମନାଃ ୩୨.
ତାପରେ ମହାମନା ଶ୍ୱେତରାଜା ଭୟହୀନତା ପାଇଲେ।
ତଦା ଦେଵୈଃ ପୂଜ୍ଯମାନ ଋଷିଭିଃ ପନ୍ନଗୈସ୍ତଥା ୩୨.
ତାପରେ ଦେବତା, ଋଷିମାନେ ଓ ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଏଵଂ ଭକ୍ତିପରାଣାଂ ଚ ମହେଶେ ଚ ଜଗଦ୍ଗୁରୌ ୩୨.
ଏଭଳି ଭାବେ, ଯେଉଁମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ,
ଶ୍ଵପଚୋଽପି ଵରିଷ୍ଠଃ ସ୍ଯାତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଛଂ କରସ୍ଯ ଚ ୩୨.
ଶଙ୍କରଙ୍କର କୃପାରେ ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇଯାଏ।
ବହୂନାଂ ଜନମନାମଂତେ ଶିଵଭକ୍ତିଃ ପ୍ରଜାଯତେ॥ ୩୨.
ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନର ଶେଷରେ ଶିବଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଜ୍ଞାନିନାଂ କୃତବୁଦ୍ଧୀନାଂ ଜନ୍ମଜନ୍ମନିଶଂକରଃ ୩୨.
ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଥାଏ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଶଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି।
ଅତ୍ରୈଵୋଦାହରଂତୀମମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ ଯେନୈଵ ତାରିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍॥ ୩୨.
ଏଠାରେ ମୁଁ ଏକ ପୁରୁଣା କଥା କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଥିଲା।
କିନ୍ନାମା ଚ କିରାତୋଽଭୂତ୍କିଂ ତେନ ଵ୍ରତମାହିତମ୍ ୩୩.
ସେ କିରାତଙ୍କ ନାମ କଣ ଥିଲା ଏବଂ ସେ କେଉଁ ପୃଥକ୍ଷା ନେଇଥିଲେ?
ତତ୍ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମୋ ଯାଥାତଥ୍ଯେନ କଥ୍ଯତାମ୍ ତସ୍ମାତ୍କଥ ଭୋ ଵିପ୍ର ସର୍ଵଂ ଶୁଶ୍ରୂଷତାଂ ହି ନଃ॥ ୩୩.
ଏହି ସବୁ କଥା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ତୁମେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହ। ଏହିକାରଣରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ, ସମସ୍ତ କଥା କହ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଶୌନକେନ ମହାତ୍ମନା ୩୩.
ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ଶୌନକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମୟରେ ପଚାରାଯାଇଲେ,
ଆସୀତ୍ପୁରା ମହାରୌଦ୍ରଶ୍ଚଡୋନାମ ଦୁରାତ୍ମଵାନ୍ ୩୩.
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଚଡ଼ ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ ଥିଲେ।
ଜାଲେନ ମତ୍ସ୍ଯାନ୍ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଘାତଯତ୍ଯନିଶଂ ଖଲୁ ୩୩.
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବରେ ଜାଲ ଦେଇ ସବୁବେଳେ ମାଛ ମାରୁଥିଲେ।
ଖଡ୍ଗାଂଶ୍ଚୈଵ ଚ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଂଶ୍ଚିଚ୍ଚ ପାପଵାନ୍ ୩୩.
ଏହି ପାପୀ ମଣିଷ କେତେକ ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତଳୱାର ଦେଇ ମାରିଦେଉଥିଲେ।
ଲୁବ୍ଧକୋ ହି ମହାପାପୋ ଦୁଷ୍ଟୋ ଦୁଷ୍ଟଜନପ୍ରିଯଃ ୩୩.
ସେ ଶିକାରୀ ବହୁତ ପାପୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ଵିହରତସ୍ତସ୍ଯ ବହୁକାଲୋତ୍ଯଵର୍ତତ ୩୩.
ଏଭଳି ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରି କରି ବହୁତ ସମୟ କଟିଗଲା।
ନିଷଂଗେ ଜଲମାଦାଯ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାର୍ଦ୍ଦିତୋ ଭୃଶମ୍ କୋଲଂ ହଂତୁଂ ଧନୁଷ୍ପାଣିର୍ଜାଗ୍ରଚ୍ଚାନିମିଷେଣ ହି॥ ୩୩.
ଏକ ଦିନ ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଓ ତିଆରିରେ, ସେ ତାଙ୍କର ତୁଣୀରେ ପାଣି ରଖି, ଧନୁଷ ହାତରେ ନେଇ, ଏକ କନ୍ଦମାନଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଜାଗି ରହିଲେ।
ମାଘମାସେଽସିତାଯାଂ ଵୈ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାମଥାଗ୍ରତଃ ୩୩.
ମାଘ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ସେ ଏଭଳି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ଶ୍ରୀଵୃକ୍ଷପର୍ଣାନି ବହୂନି ତତ୍ର ସ ଚ୍ଛେଦଯାମାସ ରୁଷାନ୍ଵିତୋପି ୩୩.
ସେଠାରେ, ରାଗରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅନେକ ପବିତ୍ର ଗଛର ପତ୍ର କାଟିଦେଲେ।