ଇତି ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ତେନ କାଲେନ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ ୩୨.
ସେ ସମୟରେ ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥଙ୍କୁ—
ମନୁଷ୍ଯଲୋକେ ସକଲେ ନାନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ତୋ ହି ଵିଦ୍ଯତେ ୩୨.
ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ସମସ୍ତଂକ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ୍ଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ମଯା ହତମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍ ୩୨.
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତ ବିନଶ୍ଟ ହୋଇଛି।
ସ ହି ତେ ଚାନୁଗୋ ଜାତୋ ମହାରାଜ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ ୩୨.
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଅନୁୟାୟୀ ହୋଇଛନ୍ତି, ମହାରାଜ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ମୋତେ ଦିଅ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଶ୍ଵେତଃ କାଲେନ ଚୈଵ ହି ୩୨.
ସେ ସମୟରେ ଶ୍ୱେତ ଓ କାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ—
ଶିଵସ୍ଯ ପରମଂ ରୂପଂ ତ୍ଵମେକୋ ନାସ୍ତି ସଂଶଯଃ ୩୨.
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଶିବଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ପୂଜ୍ଯତମୋଽସି ତ୍ଵଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ନିଯାମକଃ ଵ୍ରଜଂତି ଵିଵିଧୈର୍ଭାର୍ଵୈରାତ୍ମଲକ୍ଷଣତତ୍ପରାଃ॥ ୩୨.
ତେଣୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନିୟନ୍ତା। ଆତ୍ମର ଚିହ୍ନରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି।
ତେନୈଵଂ ରକ୍ଷିତତଃ କାଲୋ ରାଜ୍ଞା ପରମଧର୍ମିଣା ୩୨.
ଏଭଳି, ସେ ଧର୍ମଶୀଳ ରାଜା ଦ୍ୱାରା କାଳଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଇଥିଲା।
ତଦା ଯମେନ ସ୍ତଵିତୋ ମୃତ୍ଯୁନା ଯମଦୂତକୈଃ ଯଯୌ ସ୍ଵମାଲଯଂ ଵିପ୍ରା ମେନେ ସ୍ଵଂ ଜନିତଂ ପୁନଃ॥ ୩୨.
ତାପରେ, ଯମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଯମଦୂତମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଗଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏବଂ ପୁନି ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ମାଯଯା ସହ ପତ୍ନ୍ଯା ଚ ଶିଵସ୍ଯ ଚରିତଂ ମହତ୍ ୩୨.
ସେ ନିଜ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ମାୟା ସହିତ ଶିବଙ୍କର ମହାତ୍ମ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
କଥଯାମାସ ସର୍ଵେଷାଂ ଦୂତାନାଂ ସ୍ଵଯମେଵ ହି ୩୨.
ସେ ନିଜେ ସମସ୍ତ ଦୂତମାନେ ପାଖରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଚ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ନାନ୍ଯଥା ମମ ଭାଷିତମ୍॥ ୩୨.
ଯାହା କରିବାକୁ ଉଚିତ, ତାହା ଉତ୍ସାହରେ କରିବା ଦରକାର; ମୋର କଥା ଅନ୍ୟଥା ହେବ ନାହିଁ।
ଯେ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ରଂଧାରଯଂତି ତଥା ଯେ ଵୈ ଜଟାଧରାଃ ୩୨.
ଯେମାନେ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ଜଟା ଧରନ୍ତି—
ଉପଜୀଵନହେତୋଶ୍ଚ ଭିଯା ଯେ ହ୍ଯପି ମାନଵାଃ ୩୨.
ଏବଂ ଯେମାନେ ଭୟରେ କିମ୍ବା ଜୀବିକା ପାଇଁ ଏହା କରନ୍ତି—
ନାନେତଵ୍ଯା ଭଵଦ୍ଭିଶ୍ଚ ମମ ଲୋକଂ କଦାଚନ ୩୨.
ତୁମେ କେବେ ବି ମୋର ଲୋକକୁ କାହାକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅନ୍ଯେଷାଂ କା କଥା ଦୂତା ଯେଽର୍ଚଯଂତି ସଦାଶିଵମ୍ ୩୨.
ଯେଉଁ ଦୂତମାନେ ସଦା ଶଦାଶିବଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କ'ଣ ଅନ୍ୟ କଥା କହିବି?
ରୁଦ୍ରାକ୍ଷମେକଂ ଶିରସା ବିଭର୍ତି ଯସ୍ତଥା ତ୍ରିପୁଂଡ୍ରଂ ଚ ଲଲାଟମଧ୍ଯକେ ୩୨.
ଯିଏ ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧିଥାଏ ଏବଂ ଲଳାଟର ମଧ୍ୟରେ ତିନିଟି ରେଖା ଲଗାଇଥାଏ,
ଯସ୍ମିନ୍ରାଷ୍ଟ୍ରୋଽଥ ଵା ଦେଶେ ଗ୍ରାମେ ଚାପି ଵିଚକ୍ଷଣଃ ତଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଦେଶମିତ୍ଯାହୁଃ ସତ୍ଯଂ ପ୍ରତିଵଦାମି ଵଃ॥ ୩୨.
ଏମିତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଯେଉଁ ରାଷ୍ଟ୍ର, ଦେଶ କିମ୍ବା ଗ୍ରାମରେ ରହନ୍ତି, ସେଠିକୁ ଧନ୍ୟ ଦେଶ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଯସ୍ମିନ୍ନ ସଂତି ନିତ୍ଯଂ ହି ଶିଵଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତାଃ ୩୨.
ଯେଉଁଠାରେ ସିବଭକ୍ତିରେ ସଦା ଏକାଗ୍ର ଲୋକ ନାହାନ୍ତି,
ଏଵମାଜ୍ଞାପଯାମାସ ଯମୋଽପି ନିଜକିଂକରାନ୍ ୩୨.
ଏଭଳି ଆଜ୍ଞା ଯମ ତାଙ୍କର ଦୂତମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
ଏଵଂଵିଧୋଽଯଂ ଭୁଵନୈକଭର୍ତା ସଦାଶିଵୋ ଲୋକଗୁରୁଃ ସ ଏକଃ ୩୨.
ଏପରି ହେଉଛନ୍ତି ସଦାଶିବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ନାଥ ଓ ଶିକ୍ଷକ।
ଦଗ୍ଧ୍ଵା କାଲଂ ମହାଦେଵୋ ନିର୍ଭଯଂ ଚ ଦଦୌ ଵିଭୁଃ ୩୨.
ମହାଦେବ କାଳକୁ ଦହିଦେଇ, ଭୟହୀନତା ଦାନ କଲେ।
ତଦା ନିର୍ଭଯମାପନ୍ନଃ ଶ୍ଵେତରାଜୋ ମହାମନାଃ ୩୨.
ତାପରେ ମହାମନା ଶ୍ୱେତରାଜା ଭୟହୀନତା ପାଇଲେ।
ତଦା ଦେଵୈଃ ପୂଜ୍ଯମାନ ଋଷିଭିଃ ପନ୍ନଗୈସ୍ତଥା ୩୨.
ତାପରେ ଦେବତା, ଋଷିମାନେ ଓ ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଏଵଂ ଭକ୍ତିପରାଣାଂ ଚ ମହେଶେ ଚ ଜଗଦ୍ଗୁରୌ ୩୨.
ଏଭଳି ଭାବେ, ଯେଉଁମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ,
ଶ୍ଵପଚୋଽପି ଵରିଷ୍ଠଃ ସ୍ଯାତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଛଂ କରସ୍ଯ ଚ ୩୨.
ଶଙ୍କରଙ୍କର କୃପାରେ ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇଯାଏ।
ବହୂନାଂ ଜନମନାମଂତେ ଶିଵଭକ୍ତିଃ ପ୍ରଜାଯତେ॥ ୩୨.
ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନର ଶେଷରେ ଶିବଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଜ୍ଞାନିନାଂ କୃତବୁଦ୍ଧୀନାଂ ଜନ୍ମଜନ୍ମନିଶଂକରଃ ୩୨.
ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଥାଏ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଶଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି।
ଅତ୍ରୈଵୋଦାହରଂତୀମମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍ ଯେନୈଵ ତାରିତଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍॥ ୩୨.
ଏଠାରେ ମୁଁ ଏକ ପୁରୁଣା କଥା କହିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଥିଲା।
କିନ୍ନାମା ଚ କିରାତୋଽଭୂତ୍କିଂ ତେନ ଵ୍ରତମାହିତମ୍ ୩୩.
ସେ କିରାତଙ୍କ ନାମ କଣ ଥିଲା ଏବଂ ସେ କେଉଁ ପୃଥକ୍ଷା ନେଇଥିଲେ?