ଶଂଭୁଃ ପ୍ରହସ୍ଯାଥ ତଦା ମହେଶଃ ସଂଜୀଵଯାମାସ ପିନାକପାଣିଃ ୩୨.
ଶମ୍ଭୁ, ମହାଦେବ, ପିନାକଧାରୀ, ହସିଲେ ଏବଂ ସେଉଁଠି ସେକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଲେ।
ଉପସ୍ଥିତୋଽସୌ ତ୍ଵଥ ଲଜ୍ଜମାନସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ଦେଵଂ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଂ ତମ୍ ୩୨.
ସେ ଆସି, ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
କାଲାଂତକ ତ୍ରିପୁରେଶ ତ୍ରିପୁରାଂତକର ପ୍ରଭୋ ୩୨.
ହେ କାଳାନ୍ତକ, ତ୍ରିପୁରେଶ, ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ, ପ୍ରଭୁ—
ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞଵିନାଶଶ୍ଚ କୃତୋ ହି ପରମାଦ୍ଭୁତଃ ୩୨.
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ନାଶ ତୁମେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ।
ଗ୍ରସିତଂ ତତ୍ତ୍ଵଯା ଶଂଭୋ ଅନ୍ଯେଷାମପି ଦୁର୍ଦ୍ଧରମ୍ ୩୨.
ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହା ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଶମ୍ଭୁ, ସେଠାରେ ତୁମେ ସେଥିକୁ ଗଳିଦେଲେ।
ଲଯନାଲ୍ଲିଂଗମିତ୍ଯୁକ୍ତଂ ସର୍ଵୈରପି ସୁରା ସୁରୈଃ ୩୨.
ଲୟ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ତୁମକୁ 'ଲିଙ୍ଗ' ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଲିଂଗସ୍ଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ମହିମାନଂ ପରସ୍ଯ ଚ ନମସ୍ତେ ଶିତିକଣ୍ଠାଯ ନମସ୍ତସ୍ମୈ କପର୍ଦିନେ॥ ୩୨.
ଦେବଦେବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ଓ ତାଙ୍କର ଅପାର ମହିମାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଶିତିକଣ୍ଠଙ୍କୁ, ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମୋନମଃ କାରଣକାରଣାଯ ତେ ନମୋନମୋ ମଂଗଲମଂଗଲାତ୍ମନେ ୩୨.
ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଦୁହିଁର ମୂଳ ଯେଉଁଠି, ସେହି ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ।
ତ୍ଵମେଵ ସର୍ଵଂ ଜଗଦେଵବଂଧୋ ଵେଦାଂତଵେଦ୍ଯୋଽସି ମହାନୁଭାଵଃ ୩୨.
ତୁମେ ସବୁକିଛି, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ବନ୍ଧନ। ବେଦର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁଠି ଜଣାଯାଏ, ସେହି ତୁମେ। ତୁମର ମହିମା ଅପାର।
ତ୍ଵଂ ପାସି ଲୁଂପସି ଜଗତ୍ତ୍ରିତଯଂ ମହେଶ ସ୍ରଷ୍ଟାସି ଭୂତପତିରେଵ ନ କଶ୍ଚିଦନ୍ଯଃ॥ ୩୨.
ମହେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଏହି ତିନି ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କର, ତୁମେ ଏହାକୁ ନଶ୍ୱର କର। ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଭୂତମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମ୍ଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ଇତି ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ତେନ କାଲେନ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ ୩୨.
ସେ ସମୟରେ ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥଙ୍କୁ—
ମନୁଷ୍ଯଲୋକେ ସକଲେ ନାନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ତୋ ହି ଵିଦ୍ଯତେ ୩୨.
ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ସମସ୍ତଂକ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ୍ଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ମଯା ହତମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍ ୩୨.
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତ ବିନଶ୍ଟ ହୋଇଛି।
ସ ହି ତେ ଚାନୁଗୋ ଜାତୋ ମହାରାଜ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ ୩୨.
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଅନୁୟାୟୀ ହୋଇଛନ୍ତି, ମହାରାଜ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ମୋତେ ଦିଅ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଶ୍ଵେତଃ କାଲେନ ଚୈଵ ହି ୩୨.
ସେ ସମୟରେ ଶ୍ୱେତ ଓ କାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ—
ଶିଵସ୍ଯ ପରମଂ ରୂପଂ ତ୍ଵମେକୋ ନାସ୍ତି ସଂଶଯଃ ୩୨.
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଶିବଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ପୂଜ୍ଯତମୋଽସି ତ୍ଵଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ନିଯାମକଃ ଵ୍ରଜଂତି ଵିଵିଧୈର୍ଭାର୍ଵୈରାତ୍ମଲକ୍ଷଣତତ୍ପରାଃ॥ ୩୨.
ତେଣୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନିୟନ୍ତା। ଆତ୍ମର ଚିହ୍ନରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି।
ତେନୈଵଂ ରକ୍ଷିତତଃ କାଲୋ ରାଜ୍ଞା ପରମଧର୍ମିଣା ୩୨.
ଏଭଳି, ସେ ଧର୍ମଶୀଳ ରାଜା ଦ୍ୱାରା କାଳଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଇଥିଲା।
ତଦା ଯମେନ ସ୍ତଵିତୋ ମୃତ୍ଯୁନା ଯମଦୂତକୈଃ ଯଯୌ ସ୍ଵମାଲଯଂ ଵିପ୍ରା ମେନେ ସ୍ଵଂ ଜନିତଂ ପୁନଃ॥ ୩୨.
ତାପରେ, ଯମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଯମଦୂତମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଗଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏବଂ ପୁନି ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ମାଯଯା ସହ ପତ୍ନ୍ଯା ଚ ଶିଵସ୍ଯ ଚରିତଂ ମହତ୍ ୩୨.
ସେ ନିଜ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ମାୟା ସହିତ ଶିବଙ୍କର ମହାତ୍ମ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
କଥଯାମାସ ସର୍ଵେଷାଂ ଦୂତାନାଂ ସ୍ଵଯମେଵ ହି ୩୨.
ସେ ନିଜେ ସମସ୍ତ ଦୂତମାନେ ପାଖରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଚ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ନାନ୍ଯଥା ମମ ଭାଷିତମ୍॥ ୩୨.
ଯାହା କରିବାକୁ ଉଚିତ, ତାହା ଉତ୍ସାହରେ କରିବା ଦରକାର; ମୋର କଥା ଅନ୍ୟଥା ହେବ ନାହିଁ।
ଯେ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ରଂଧାରଯଂତି ତଥା ଯେ ଵୈ ଜଟାଧରାଃ ୩୨.
ଯେମାନେ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେମାନେ ଜଟା ଧରନ୍ତି—
ଉପଜୀଵନହେତୋଶ୍ଚ ଭିଯା ଯେ ହ୍ଯପି ମାନଵାଃ ୩୨.
ଏବଂ ଯେମାନେ ଭୟରେ କିମ୍ବା ଜୀବିକା ପାଇଁ ଏହା କରନ୍ତି—
ନାନେତଵ୍ଯା ଭଵଦ୍ଭିଶ୍ଚ ମମ ଲୋକଂ କଦାଚନ ୩୨.
ତୁମେ କେବେ ବି ମୋର ଲୋକକୁ କାହାକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅନ୍ଯେଷାଂ କା କଥା ଦୂତା ଯେଽର୍ଚଯଂତି ସଦାଶିଵମ୍ ୩୨.
ଯେଉଁ ଦୂତମାନେ ସଦା ଶଦାଶିବଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କ'ଣ ଅନ୍ୟ କଥା କହିବି?
ରୁଦ୍ରାକ୍ଷମେକଂ ଶିରସା ବିଭର୍ତି ଯସ୍ତଥା ତ୍ରିପୁଂଡ୍ରଂ ଚ ଲଲାଟମଧ୍ଯକେ ୩୨.
ଯିଏ ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ପିନ୍ଧିଥାଏ ଏବଂ ଲଳାଟର ମଧ୍ୟରେ ତିନିଟି ରେଖା ଲଗାଇଥାଏ,
ଯସ୍ମିନ୍ରାଷ୍ଟ୍ରୋଽଥ ଵା ଦେଶେ ଗ୍ରାମେ ଚାପି ଵିଚକ୍ଷଣଃ ତଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଦେଶମିତ୍ଯାହୁଃ ସତ୍ଯଂ ପ୍ରତିଵଦାମି ଵଃ॥ ୩୨.
ଏମିତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଯେଉଁ ରାଷ୍ଟ୍ର, ଦେଶ କିମ୍ବା ଗ୍ରାମରେ ରହନ୍ତି, ସେଠିକୁ ଧନ୍ୟ ଦେଶ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଯସ୍ମିନ୍ନ ସଂତି ନିତ୍ଯଂ ହି ଶିଵଭକ୍ତିସମନ୍ଵିତାଃ ୩୨.
ଯେଉଁଠାରେ ସିବଭକ୍ତିରେ ସଦା ଏକାଗ୍ର ଲୋକ ନାହାନ୍ତି,
ଏଵମାଜ୍ଞାପଯାମାସ ଯମୋଽପି ନିଜକିଂକରାନ୍ ୩୨.
ଏଭଳି ଆଜ୍ଞା ଯମ ତାଙ୍କର ଦୂତମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।