ଏଵଂ ଵିଜ୍ଞାପିତସ୍ତେନ ହ୍ଯୁଵାଚ ପରମେଶ୍ଵରଃ ୩୨.
ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବା ପରେ, ପରମେଶ୍ୱର ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଭକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ତଵ ଵିଭୋ ସୋଽଯଂ କ୍ରୂରୋଽଧୁନାଽଽଗତଃ ୩୨.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି କ୍ରୂର ପ୍ରାଣୀ ଏବେ ତୁମର ନାଶ ପାଇଁ ଆସିଛି।
ବହୂନାଂ କ୍ଷେମମନ୍ଵିଚ୍ଛଂସ୍ତଵାର୍ଥେଽନ୍ହଂ ଵିଶେଷତଃ॥ ୩୨.
ଅନେକଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ, ବିଶେଷକରି ତୁମ ପାଇଁ, ସେ ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି।
ଯେ ପାପିନୋ ହ୍ଯଧର୍ମିଷ୍ଠା ଲୋକସଂହାରକାରକାଃ ଵାକ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଶ୍ଵେତୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍॥ ୩୨.
ଯେମାନେ ପାପୀ ଏବଂ ଧର୍ମହୀନ, ସଂସାର ନାଶ କରୁଥିବା, ରୁଦ୍ରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ୱେତ କହିଲେ।
କାଲେନୈଵ ହି ଲୋକୋଽଯଂ ପୁଣ୍ଯମାଚରତେ ସଦା ୩୨.
ସମୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସଂସାର ସଦା ପୁଣ୍ୟ କାମ କରେ।
ଉପାସନାରତାଃ କେଚିଜ୍ଜ୍ଞାନିନୋ ହି ତଥା ପରେ ୩୨.
କିଛି ଲୋକ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ଆଉ କିଛି ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ।
କାଲୋ ହି ହର୍ତା ଚ ଚରାଚରାଣାଂ ତଥା ହ୍ଯସୌ ପାଲକୋଽପ୍ଯଦ୍ଵିତୀଯଃ ୩୨.
ସମୟ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ନାଶକ, ଏହି ସମୟ ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ ମଧ୍ୟ।
ଯଦି ସୃଷ୍ଟିପରୋଽସି ତ୍ଵଂ କାଲଂ ଜୀଵଯ ସତ୍ଵରମ୍ ୩୨.
ଯଦି ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତେବେ ଦ୍ରୁତ ସମୟକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦିଅ।
ତର୍ହ୍ଯେଵଂ କୁରୁ ଶଂଭୋ ତ୍ଵଂ କାଲସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ ୩୨.
ତେଣୁ ଶମ୍ଭୁ, ଏହି ମହାତ୍ମା ସମୟ ପାଇଁ ଏହି କାମ କର।
ଇତି ଵିଜ୍ଞାପିତସ୍ତେନ ରାଜ୍ଞା ଶଂଭୁଃ ପ୍ରତାପିନା ୩୨.
ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଶମ୍ଭୁ, ତେଜସ୍ୱୀ ଭାବେ—
ଶଂଭୁଃ ପ୍ରହସ୍ଯାଥ ତଦା ମହେଶଃ ସଂଜୀଵଯାମାସ ପିନାକପାଣିଃ ୩୨.
ଶମ୍ଭୁ, ମହାଦେବ, ପିନାକଧାରୀ, ହସିଲେ ଏବଂ ସେଉଁଠି ସେକୁ ପୁନଃଜୀବନ ଦେଲେ।
ଉପସ୍ଥିତୋଽସୌ ତ୍ଵଥ ଲଜ୍ଜମାନସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ଦେଵଂ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଂ ତମ୍ ୩୨.
ସେ ଆସି, ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
କାଲାଂତକ ତ୍ରିପୁରେଶ ତ୍ରିପୁରାଂତକର ପ୍ରଭୋ ୩୨.
ହେ କାଳାନ୍ତକ, ତ୍ରିପୁରେଶ, ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ, ପ୍ରଭୁ—
ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞଵିନାଶଶ୍ଚ କୃତୋ ହି ପରମାଦ୍ଭୁତଃ ୩୨.
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ନାଶ ତୁମେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ।
ଗ୍ରସିତଂ ତତ୍ତ୍ଵଯା ଶଂଭୋ ଅନ୍ଯେଷାମପି ଦୁର୍ଦ୍ଧରମ୍ ୩୨.
ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହା ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଶମ୍ଭୁ, ସେଠାରେ ତୁମେ ସେଥିକୁ ଗଳିଦେଲେ।
ଲଯନାଲ୍ଲିଂଗମିତ୍ଯୁକ୍ତଂ ସର୍ଵୈରପି ସୁରା ସୁରୈଃ ୩୨.
ଲୟ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ତୁମକୁ 'ଲିଙ୍ଗ' ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଲିଂଗସ୍ଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ମହିମାନଂ ପରସ୍ଯ ଚ ନମସ୍ତେ ଶିତିକଣ୍ଠାଯ ନମସ୍ତସ୍ମୈ କପର୍ଦିନେ॥ ୩୨.
ଦେବଦେବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ଓ ତାଙ୍କର ଅପାର ମହିମାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଶିତିକଣ୍ଠଙ୍କୁ, ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମୋନମଃ କାରଣକାରଣାଯ ତେ ନମୋନମୋ ମଂଗଲମଂଗଲାତ୍ମନେ ୩୨.
ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଦୁହିଁର ମୂଳ ଯେଉଁଠି, ସେହି ତୁମକୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ।
ତ୍ଵମେଵ ସର୍ଵଂ ଜଗଦେଵବଂଧୋ ଵେଦାଂତଵେଦ୍ଯୋଽସି ମହାନୁଭାଵଃ ୩୨.
ତୁମେ ସବୁକିଛି, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ବନ୍ଧନ। ବେଦର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁଠି ଜଣାଯାଏ, ସେହି ତୁମେ। ତୁମର ମହିମା ଅପାର।
ତ୍ଵଂ ପାସି ଲୁଂପସି ଜଗତ୍ତ୍ରିତଯଂ ମହେଶ ସ୍ରଷ୍ଟାସି ଭୂତପତିରେଵ ନ କଶ୍ଚିଦନ୍ଯଃ॥ ୩୨.
ମହେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଏହି ତିନି ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କର, ତୁମେ ଏହାକୁ ନଶ୍ୱର କର। ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଭୂତମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମ୍ଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ଇତି ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ତେନ କାଲେନ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ ୩୨.
ସେ ସମୟରେ ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥଙ୍କୁ—
ମନୁଷ୍ଯଲୋକେ ସକଲେ ନାନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ତୋ ହି ଵିଦ୍ଯତେ ୩୨.
ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ସମସ୍ତଂକ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ୍ଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ମଯା ହତମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍ ୩୨.
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତ ବିନଶ୍ଟ ହୋଇଛି।
ସ ହି ତେ ଚାନୁଗୋ ଜାତୋ ମହାରାଜ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ ୩୨.
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଅନୁୟାୟୀ ହୋଇଛନ୍ତି, ମହାରାଜ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ମୋତେ ଦିଅ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଶ୍ଵେତଃ କାଲେନ ଚୈଵ ହି ୩୨.
ସେ ସମୟରେ ଶ୍ୱେତ ଓ କାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ—
ଶିଵସ୍ଯ ପରମଂ ରୂପଂ ତ୍ଵମେକୋ ନାସ୍ତି ସଂଶଯଃ ୩୨.
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଶିବଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ପୂଜ୍ଯତମୋଽସି ତ୍ଵଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ନିଯାମକଃ ଵ୍ରଜଂତି ଵିଵିଧୈର୍ଭାର୍ଵୈରାତ୍ମଲକ୍ଷଣତତ୍ପରାଃ॥ ୩୨.
ତେଣୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବାଧିକ ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନିୟନ୍ତା। ଆତ୍ମର ଚିହ୍ନରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି।
ତେନୈଵଂ ରକ୍ଷିତତଃ କାଲୋ ରାଜ୍ଞା ପରମଧର୍ମିଣା ୩୨.
ଏଭଳି, ସେ ଧର୍ମଶୀଳ ରାଜା ଦ୍ୱାରା କାଳଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରାଯାଇଥିଲା।
ତଦା ଯମେନ ସ୍ତଵିତୋ ମୃତ୍ଯୁନା ଯମଦୂତକୈଃ ଯଯୌ ସ୍ଵମାଲଯଂ ଵିପ୍ରା ମେନେ ସ୍ଵଂ ଜନିତଂ ପୁନଃ॥ ୩୨.
ତାପରେ, ଯମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଯମଦୂତମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଗଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏବଂ ପୁନି ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ମାଯଯା ସହ ପତ୍ନ୍ଯା ଚ ଶିଵସ୍ଯ ଚରିତଂ ମହତ୍ ୩୨.
ସେ ନିଜ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ମାୟା ସହିତ ଶିବଙ୍କର ମହାତ୍ମ୍ୟ କଥା କହିଲେ।