ଏକଦା ପୂଜମାନଂ ତଂ ଶଂକରଂ ପରମାର୍ଥଦମ୍ ୩୨.
ଏକଦିନ ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ, ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ପୂଜା କରୁଥିଲେ—
ଵଚନାଚ୍ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତସ୍ଯ ଶ୍ଵେତ ଆନୀଯତାମିତି ୩୨.
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କୁହାଗଲା: 'ଶ୍ୱେତଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।'
ରାଜାନଂ ନେତୁକାମାସ୍ତେ ପାଶହସ୍ତା ମହାଭଯାଃ ୩୨.
ଭୟଙ୍କର ପାଶଧାରୀମାନେ ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଧରି ନେବାକୁ ଚାହିଁଲେ।
ନ ଚକ୍ରିରେ ତଦା ଦୂତା ଆଜ୍ଞାଂ ଧର୍ମସ୍ଯ ଚୈଵ ହି ୩୨.
ସେ ସମୟରେ ଦୂତମାନେ ଧରମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କଲେ ନାହିଁ।
ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଦଂଡଂ ସହସା ନେତୁକାମସ୍ତଦା ନୃପମ୍ ୩୨.
ତାପରେ, ହଠାତ୍ ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଶିଵଭକ୍ତିଯୁତଂ ଶାଂତଂ କେଵଲଂ ଜ୍ଞାନସଂଯୁତମ୍ ୩୨.
କିନ୍ତୁ ସେ ଶିବଭକ୍ତିରେ ଲୀନ, ଶାନ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ଚିତ୍ରସ୍ଥୋ ହ୍ଯଭଵତ୍ସ୍ଦ୍ଯଃ ପ୍ରେତରାଜୋଽତିଵିହ୍ଵଲଃ ୩୨.
ସେଇ ସମୟରେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ଯମରାଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଆଗତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ନୃପଂ ପ୍ରତି ରୁଷାନ୍ଵିତଃ ୩୨.
ସେ ତୁରନ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆସିଲେ।
ତାଵତ୍ତଂ ଦଦୃଶେ ସୋଽପି ସ୍ଥିତଂ ଦ୍ଵାରି ଭଯାଵୃତମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ରାଜା ବାହାର ଦ୍ୱାରରେ ଭୟରେ ଘେରାଯାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ଧରମରାଜ ନୋ ନୀତୋଽଯଂ ନୃପୋ ମହାନ୍ ୩୨.
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ଧରମରାଜ, ଏହି ମହାନ ରାଜାକୁ ତୁମେ କାହିଁକି ଆଣିନାହା?'
କାଲାତ୍ଯଯୋ ନ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯୋ ଵଚନାନ୍ମମ ସୁଵ୍ରତ ୩୨.
ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ସମୟକୁ ବିଳମ୍ବ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ।
ତଵାଜ୍ଞାଂ ଚ କରିଷ୍ଯାମି ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା ୩୨.
ତୁମର ଆଜ୍ଞାକୁ ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି; ଏଠାରେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଚିତ୍ରସ୍ଥା ଇଵ ତିଷ୍ଠାମ ଭଯାଦ୍ଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ ରାଜାନଂ ହଂତୁମାରେଭେ ତ୍ଵରିତଃ ଖଡ୍ଗମାଦଦେ॥ ୩୨.
ଶୂଳଧାରୀ ଦେବଙ୍କ ଭୟରେ ଆମେ ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ ହେଉଥିବା ପରି ନିଶ୍ଚଳ ରହିଲୁ; ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇଲେ।
ତ୍ରିଗୁଣାଷ୍ଟାକ୍ରସଂକାଶଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ଶିଵାଲଯମ୍ ସ୍ଵଭକ୍ତଂ ହଂତୁକାମୋସୌ ଶ୍ଵେତରାଜାନମୁତ୍ତମମ୍॥ ୩୨.
ତିନି ଗୁଣ ଓ ଅଠ ରୂପର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶିବଙ୍କ ଗୃହକୁ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ନିଜ ଭକ୍ତ ଉତ୍ତମ ରାଜା ଶ୍ୱେତଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ।
ଧ୍ଯାନସ୍ଥିତଂ ଚାତ୍ମନି ତଂ ଵିଶୁଦ୍ଧଜ୍ଞାନପ୍ରଦୀପେନ ଵିଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତମ୍ ୩୨.
ସେ ନିଜେ ଆତ୍ମାରେ ଧ୍ୟାନସ୍ଥ ଥିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକରେ ତାଙ୍କର ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା।
ଏଵଂଵିଧଂ ତଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ କାଲଂ ସଂଚିଂତ୍ଯମାନଂ ମନସାଽଚଲେନ ୩୨.
ଏଭଳି ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଅଚଳ ମନରେ ସମୟ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ସଦାଶିଵେନ ଦୃଷ୍ଟୋଽସୌ କାଲଃ କାଲାଂତକେନ ଚ ୩୨.
ସେ ସଦାଶିବ ଓ କାଳାନ୍ତକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଥିଲେ।
ନଂଦିକେଶ୍ଵରମଧ୍ଯସ୍ଥୋ ଯାଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟୋ ନିଜାଂତିକେ ୩୨.
ନନ୍ଦିଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ଥିବା ସେ, ନିକଟରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ।
ନିରୀକ୍ଷିତସ୍ତୃତୀଯେନ ଚକ୍ଷୁଷା ପରମେଷ୍ଠିନା ୩୨.
ପରମେଶ୍ୱର ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁରେ ତାଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କଲେ।
ଦଦାହ ତଂ କାଲମନେକଵର୍ଣଂ ଵ୍ଯାତ୍ତାନନଂ ଭୀମବହୂଗ୍ରରୂପମ୍ ୩୨.
ଅନେକ ରଙ୍ଗର, ବଡ଼ ମୁଁହ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଥିବା ସେ କାଳକୁ, ତିନି ଜଣେ ଦହିଦେଲେ।
ଦଦର୍ଶିରେ ଦେଵଗଣାଃ ସମେତାଃ ସଯକ୍ଷଗଂଧର୍ଵପିଶାଚଗୁହ୍ଯକାଃ ୩୨.
ଦେବମାନେ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ ଓ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ଏହାକୁ ଏକାଠି ଦେଖିଲେ।
ଜ୍ଵାଲାମାଲାଵୃତଂ କାଲମୀଶ୍ଵରସ୍ଯାଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତମ୍ ୩୨.
ସେମାନେ ଅଗ୍ନିର ମାଳାରେ ଘେରାଯାଇଥିବା କାଳକୁ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ଦେଖିଲେ।
ପୁନଃ ପୁନର୍ଦ୍ଦଦର୍ଶାଥ ଦହ୍ଯମାନଂ କୃଶାନୁନା ୩୨.
ପୁଣି ପୁଣି ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ନମୋ ରୁଦ୍ରାଯ ଶାଂତାଯ ସ୍ଵଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାଯାତ୍ମଵେଧସେ ୩୨.
ଶାନ୍ତ ଓ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଆତ୍ମାକୁ ବିଦ୍ଧ କରୁଥିବା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ରାତା ତ୍ଵଂ ହି ଜଗନ୍ନାଥ ପିତା ମାତା ସୁହୃତ୍ସଖା ୩୨.
ତୁମେ ଏହି ସଂସାରର ରକ୍ଷକ, ପିତା, ମାଆ, ବନ୍ଧୁ ଓ ସାଥୀ।
କିଂ କୃତଂ ହି ତ୍ଵଯା ଶଂଭୋ କୋଽସୌ ଦଗ୍ଧୋ ମମାଗ୍ରତଃ ୩୨.
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତୁମେ କଣ କରିଛ? ଏହି ଯେ କିଏ, ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ପୁଡ଼ିଛି?
ଏଵଂ ପ୍ରାର୍ଥଯତସ୍ତସ୍ଯ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ପରିଦେଵନମ୍ ୩୨.
ଏଭଳି ତାଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ବିଳାପ ଶୁଣି,
ମଯା ଦଗ୍ଧୋ ହ୍ଯଯଂ କାଲସ୍ତଵାର୍ଥେ ଚ ତଵାଗ୍ରତଃ ୩୨.
ତୁମ ପାଇଁ ଏହି କାଳକୁ ମୁଁ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଦହିଦେଇଛି।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଶଂଭୁନା ରାଜସତ୍ତମଃ ୩୨.
ଏଭଳି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ସେ ସମୟରେ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
କିମନେନ କୃତଂ ଶଂଭୋ ଅକୃତ୍ଯଂ ଵଦ ତତ୍ତ୍ଵତଃ ୩୨.
ଏହିଜଣେ କଣ କରିଛନ୍ତି, ଶମ୍ଭୁ? ସତ୍ୟକୁ କହ, ସେ କିଛି ଅପରାଧ କରିଛନ୍ତି କି?