ନିଶମ୍ଯ ଵଚନଂ ତେଷାଂ ମୁନୀନାଂ ଲୋମଶୋଽବ୍ରଵୀତ୍॥ ୩୨.
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମୁନି ଲୋମଶ କହିଲେ।
ଆକର୍ଣ୍ଯତାଂ ମହାଭାଗାଶ୍ଚରିତଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ମତିର୍ଦ୍ଧିର୍ମେ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଶ୍ଵେତସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ॥ ୩୨.
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ଏହି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚରିତ୍ର ଶୁଣ, ମୋର ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଶ୍ୱେତ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉନ୍ମୁଖ ହୋଇଛି।
ପୃଥିଵୀଂ ପାଲଯାମାସ ପ୍ରଜା ଧର୍ମେଣ ପାଲଯନ୍ ୩୨.
ସେ ଧରମରେ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି ଏଇ ପୃଥିବୀର ଶାସନ କରିଥିଲେ।
ରାଜ୍ଯଂ ଶଶାସାଥ ସ ଶକ୍ତିତୋ ନୃପୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ତଦା ଚୈଵ ସମର୍ଚଯତ୍ସଦା ୩୨.
ସେ ରାଜା ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ରାଜ୍ୟ ଚାଳାଇଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଆଯୁସ୍ତସ୍ଯ ପରିକ୍ଷୀଣମର୍ଚତଃ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ୩୨.
ସେ ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିନେଦିନେ କମିଯାଉଥିଲା।
ଵାଣୀ ଶିଵକଥାଯୁକ୍ତା ପରମାଶ୍ଚର୍ଯସଂଯୁତା ୩୨.
ତାଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶିବଙ୍କ ଗଳ୍ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିଲା।
ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ନ ବାଧଂତେ ତଥା ଚୋପଦ୍ରଵାସ୍ତ୍ଵମୀ ୩୨.
ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ କୌଣସି ଦୁଃଖ ବା ବିପଦ କେବେ ଛୁଇଁପାରିନଥିଲା।
ଅକୃଷ୍ଟପଚ୍ଯୌଷଧଯସ୍ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋଽଭଵନ୍ଭୁଵି ୩୨.
ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ଦେଶରେ ଚାଷ ଓ ଔଷଧି ଅପ୍ରକୃତ ଭାବେ ଅପେକ୍ଷା ବିନା ଉଗୁଥିଲା।
ନ ପୁତ୍ରମରଣେ ଦୁଃଖଂ ନାପମାନଂ ନ ମାରକାଃ ୩୨.
ସେଠାରେ ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁରେ କେବେ ଦୁଃଖ ହେଉନଥିଲା, କେବେ ଅପମାନ ନଥିଲା, ଏବଂ କେବେ ମହାମାରୀ ହେଉନଥିଲା।
ଏଵଂ ବହୁତରଃ କାଲସ୍ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ମହାତ୍ମନଃ ୩୨.
ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ଦିନ କଟିଗଲା।
ଏକଦା ପୂଜମାନଂ ତଂ ଶଂକରଂ ପରମାର୍ଥଦମ୍ ୩୨.
ଏକଦିନ ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ, ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ପୂଜା କରୁଥିଲେ—
ଵଚନାଚ୍ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତସ୍ଯ ଶ୍ଵେତ ଆନୀଯତାମିତି ୩୨.
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କୁହାଗଲା: 'ଶ୍ୱେତଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।'
ରାଜାନଂ ନେତୁକାମାସ୍ତେ ପାଶହସ୍ତା ମହାଭଯାଃ ୩୨.
ଭୟଙ୍କର ପାଶଧାରୀମାନେ ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଧରି ନେବାକୁ ଚାହିଁଲେ।
ନ ଚକ୍ରିରେ ତଦା ଦୂତା ଆଜ୍ଞାଂ ଧର୍ମସ୍ଯ ଚୈଵ ହି ୩୨.
ସେ ସମୟରେ ଦୂତମାନେ ଧରମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କଲେ ନାହିଁ।
ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଦଂଡଂ ସହସା ନେତୁକାମସ୍ତଦା ନୃପମ୍ ୩୨.
ତାପରେ, ହଠାତ୍ ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଶିଵଭକ୍ତିଯୁତଂ ଶାଂତଂ କେଵଲଂ ଜ୍ଞାନସଂଯୁତମ୍ ୩୨.
କିନ୍ତୁ ସେ ଶିବଭକ୍ତିରେ ଲୀନ, ଶାନ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ଚିତ୍ରସ୍ଥୋ ହ୍ଯଭଵତ୍ସ୍ଦ୍ଯଃ ପ୍ରେତରାଜୋଽତିଵିହ୍ଵଲଃ ୩୨.
ସେଇ ସମୟରେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ଯମରାଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଆଗତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ନୃପଂ ପ୍ରତି ରୁଷାନ୍ଵିତଃ ୩୨.
ସେ ତୁରନ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆସିଲେ।
ତାଵତ୍ତଂ ଦଦୃଶେ ସୋଽପି ସ୍ଥିତଂ ଦ୍ଵାରି ଭଯାଵୃତମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ରାଜା ବାହାର ଦ୍ୱାରରେ ଭୟରେ ଘେରାଯାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ଧରମରାଜ ନୋ ନୀତୋଽଯଂ ନୃପୋ ମହାନ୍ ୩୨.
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ଧରମରାଜ, ଏହି ମହାନ ରାଜାକୁ ତୁମେ କାହିଁକି ଆଣିନାହା?'
କାଲାତ୍ଯଯୋ ନ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯୋ ଵଚନାନ୍ମମ ସୁଵ୍ରତ ୩୨.
ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ସମୟକୁ ବିଳମ୍ବ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ।
ତଵାଜ୍ଞାଂ ଚ କରିଷ୍ଯାମି ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା ୩୨.
ତୁମର ଆଜ୍ଞାକୁ ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି; ଏଠାରେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଚିତ୍ରସ୍ଥା ଇଵ ତିଷ୍ଠାମ ଭଯାଦ୍ଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ ରାଜାନଂ ହଂତୁମାରେଭେ ତ୍ଵରିତଃ ଖଡ୍ଗମାଦଦେ॥ ୩୨.
ଶୂଳଧାରୀ ଦେବଙ୍କ ଭୟରେ ଆମେ ଚିତ୍ରରେ ଅଙ୍କିତ ହେଉଥିବା ପରି ନିଶ୍ଚଳ ରହିଲୁ; ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇଲେ।
ତ୍ରିଗୁଣାଷ୍ଟାକ୍ରସଂକାଶଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ଶିଵାଲଯମ୍ ସ୍ଵଭକ୍ତଂ ହଂତୁକାମୋସୌ ଶ୍ଵେତରାଜାନମୁତ୍ତମମ୍॥ ୩୨.
ତିନି ଗୁଣ ଓ ଅଠ ରୂପର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶିବଙ୍କ ଗୃହକୁ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ନିଜ ଭକ୍ତ ଉତ୍ତମ ରାଜା ଶ୍ୱେତଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ।
ଧ୍ଯାନସ୍ଥିତଂ ଚାତ୍ମନି ତଂ ଵିଶୁଦ୍ଧଜ୍ଞାନପ୍ରଦୀପେନ ଵିଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତମ୍ ୩୨.
ସେ ନିଜେ ଆତ୍ମାରେ ଧ୍ୟାନସ୍ଥ ଥିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକରେ ତାଙ୍କର ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା।
ଏଵଂଵିଧଂ ତଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ କାଲଂ ସଂଚିଂତ୍ଯମାନଂ ମନସାଽଚଲେନ ୩୨.
ଏଭଳି ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଅଚଳ ମନରେ ସମୟ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ସଦାଶିଵେନ ଦୃଷ୍ଟୋଽସୌ କାଲଃ କାଲାଂତକେନ ଚ ୩୨.
ସେ ସଦାଶିବ ଓ କାଳାନ୍ତକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଥିଲେ।
ନଂଦିକେଶ୍ଵରମଧ୍ଯସ୍ଥୋ ଯାଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟୋ ନିଜାଂତିକେ ୩୨.
ନନ୍ଦିଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ଥିବା ସେ, ନିକଟରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ।
ନିରୀକ୍ଷିତସ୍ତୃତୀଯେନ ଚକ୍ଷୁଷା ପରମେଷ୍ଠିନା ୩୨.
ପରମେଶ୍ୱର ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁରେ ତାଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କଲେ।
ଦଦାହ ତଂ କାଲମନେକଵର୍ଣଂ ଵ୍ଯାତ୍ତାନନଂ ଭୀମବହୂଗ୍ରରୂପମ୍ ୩୨.
ଅନେକ ରଙ୍ଗର, ବଡ଼ ମୁଁହ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଥିବା ସେ କାଳକୁ, ତିନି ଜଣେ ଦହିଦେଲେ।