ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣମୂଲାଶ୍ଚ କର୍ତଵ୍ଯାଃ ପିଂଡିକୋପରି ସଂସ୍ଥିତାଃ ୩୧.
ସମତଳ ତଳ ଥିବା ଏବଂ ପିଠିକା ଉପରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ପିଂଡୀଯୁକ୍ତଂ ଚ ଶାସ୍ତ୍ରେଣ ଵିଧିନା ଚ ଯଜେଚ୍ଛିଵମ୍ ୩୧.
ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପିଠିକା ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପଂଚାକ୍ଷରୀ ଯସ୍ଯ ମୁଖେ ସ୍ଥିତା ସଦା ଚେତୋନିଵୃତ୍ତିଃ ଶିଵଚିଂତନେ ଚ ୩୧.
ଯାହାଙ୍କର ମୁଁହରେ ସଦା ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ରହିଥାଏ, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଅନ୍ୟ କଥାରୁ ହଟି ଶିବ ଚିନ୍ତନରେ ଲାଗିଯାଏ।
ଏଵଂ ତେ ଶିଵଧର୍ମାଶ୍ଚ କଥିତାସ୍ତେନ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଃ ୩୨.
ଏଭଳି ଶିବଙ୍କର ଧର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମକୁ କହାଯାଇଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ଅନେକାଗମସଂଵୀତା ଯଥାତତ୍ତ୍ଵମୁଦାହୃତାଃ ୩୨.
ଏହି ଧର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ବହୁ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେପରି ରହିଛି, ସେପରି ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।
ଧର୍ମା ନାନାଵିଧାଃ ପ୍ରୋକ୍ତା ନଂଦିନଂ ପ୍ରତି ଵୈ ତଦା॥ ୩୨.
ସେ ସମୟରେ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧର୍ମ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା।
ଶ୍ରୁତଂ କୁମାରଚରିତମଵିଶେଷଂ ସୁମଂଗଲମ୍ ୩୨.
କୁମାରଙ୍କର ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଚରିତ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣାଯାଇଛି।
ଶ୍ଵେତସ୍ଯ ରାଜସିଂହସ୍ଯ ଚରିତଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ୩୨.
ଶ୍ୱେତ ରାଜସିଂହଙ୍କର ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଚରିତ୍ର କଥା କୁହାଯାଇଛି।
ତେ ଭକ୍ତାସ୍ତେ ମହାତ୍ମାନୋ ଜ୍ଞାନିନସ୍ତେ ଚ କର୍ମିଣଃ ୩୨.
ସେମାନେ ଭକ୍ତ, ମହାତ୍ମା, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ।
ତସ୍ମାତ୍ପୃଚ୍ଛାମହେ ସର୍ଵେ ଚରିତଂ ଶଂକରସ୍ଯ ଚ ୩୨.
ତେଣୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଶଙ୍କରଙ୍କର ଚରିତ୍ର କଥା ମଧ୍ୟ ପଚାରୁଛୁ।
ନିଶମ୍ଯ ଵଚନଂ ତେଷାଂ ମୁନୀନାଂ ଲୋମଶୋଽବ୍ରଵୀତ୍॥ ୩୨.
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମୁନି ଲୋମଶ କହିଲେ।
ଆକର୍ଣ୍ଯତାଂ ମହାଭାଗାଶ୍ଚରିତଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ମତିର୍ଦ୍ଧିର୍ମେ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଶ୍ଵେତସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ॥ ୩୨.
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ଏହି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚରିତ୍ର ଶୁଣ, ମୋର ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଶ୍ୱେତ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉନ୍ମୁଖ ହୋଇଛି।
ପୃଥିଵୀଂ ପାଲଯାମାସ ପ୍ରଜା ଧର୍ମେଣ ପାଲଯନ୍ ୩୨.
ସେ ଧରମରେ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରି ଏଇ ପୃଥିବୀର ଶାସନ କରିଥିଲେ।
ରାଜ୍ଯଂ ଶଶାସାଥ ସ ଶକ୍ତିତୋ ନୃପୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ତଦା ଚୈଵ ସମର୍ଚଯତ୍ସଦା ୩୨.
ସେ ରାଜା ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ରାଜ୍ୟ ଚାଳାଇଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଆଯୁସ୍ତସ୍ଯ ପରିକ୍ଷୀଣମର୍ଚତଃ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ୩୨.
ସେ ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିନେଦିନେ କମିଯାଉଥିଲା।
ଵାଣୀ ଶିଵକଥାଯୁକ୍ତା ପରମାଶ୍ଚର୍ଯସଂଯୁତା ୩୨.
ତାଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶିବଙ୍କ ଗଳ୍ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିଲା।
ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ନ ବାଧଂତେ ତଥା ଚୋପଦ୍ରଵାସ୍ତ୍ଵମୀ ୩୨.
ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ କୌଣସି ଦୁଃଖ ବା ବିପଦ କେବେ ଛୁଇଁପାରିନଥିଲା।
ଅକୃଷ୍ଟପଚ୍ଯୌଷଧଯସ୍ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋଽଭଵନ୍ଭୁଵି ୩୨.
ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ଦେଶରେ ଚାଷ ଓ ଔଷଧି ଅପ୍ରକୃତ ଭାବେ ଅପେକ୍ଷା ବିନା ଉଗୁଥିଲା।
ନ ପୁତ୍ରମରଣେ ଦୁଃଖଂ ନାପମାନଂ ନ ମାରକାଃ ୩୨.
ସେଠାରେ ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁରେ କେବେ ଦୁଃଖ ହେଉନଥିଲା, କେବେ ଅପମାନ ନଥିଲା, ଏବଂ କେବେ ମହାମାରୀ ହେଉନଥିଲା।
ଏଵଂ ବହୁତରଃ କାଲସ୍ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ମହାତ୍ମନଃ ୩୨.
ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ଦିନ କଟିଗଲା।
ଏକଦା ପୂଜମାନଂ ତଂ ଶଂକରଂ ପରମାର୍ଥଦମ୍ ୩୨.
ଏକଦିନ ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ, ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ପୂଜା କରୁଥିଲେ—
ଵଚନାଚ୍ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତସ୍ଯ ଶ୍ଵେତ ଆନୀଯତାମିତି ୩୨.
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କୁହାଗଲା: 'ଶ୍ୱେତଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।'
ରାଜାନଂ ନେତୁକାମାସ୍ତେ ପାଶହସ୍ତା ମହାଭଯାଃ ୩୨.
ଭୟଙ୍କର ପାଶଧାରୀମାନେ ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଧରି ନେବାକୁ ଚାହିଁଲେ।
ନ ଚକ୍ରିରେ ତଦା ଦୂତା ଆଜ୍ଞାଂ ଧର୍ମସ୍ଯ ଚୈଵ ହି ୩୨.
ସେ ସମୟରେ ଦୂତମାନେ ଧରମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କଲେ ନାହିଁ।
ଉଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଦଂଡଂ ସହସା ନେତୁକାମସ୍ତଦା ନୃପମ୍ ୩୨.
ତାପରେ, ହଠାତ୍ ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଶିଵଭକ୍ତିଯୁତଂ ଶାଂତଂ କେଵଲଂ ଜ୍ଞାନସଂଯୁତମ୍ ୩୨.
କିନ୍ତୁ ସେ ଶିବଭକ୍ତିରେ ଲୀନ, ଶାନ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ଚିତ୍ରସ୍ଥୋ ହ୍ଯଭଵତ୍ସ୍ଦ୍ଯଃ ପ୍ରେତରାଜୋଽତିଵିହ୍ଵଲଃ ୩୨.
ସେଇ ସମୟରେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ଥିବା ଯମରାଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଆଗତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ନୃପଂ ପ୍ରତି ରୁଷାନ୍ଵିତଃ ୩୨.
ସେ ତୁରନ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆସିଲେ।
ତାଵତ୍ତଂ ଦଦୃଶେ ସୋଽପି ସ୍ଥିତଂ ଦ୍ଵାରି ଭଯାଵୃତମ୍ ୩୨.
ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ରାଜା ବାହାର ଦ୍ୱାରରେ ଭୟରେ ଘେରାଯାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ଧରମରାଜ ନୋ ନୀତୋଽଯଂ ନୃପୋ ମହାନ୍ ୩୨.
ସେ ପଚାରିଲେ, 'ଧରମରାଜ, ଏହି ମହାନ ରାଜାକୁ ତୁମେ କାହିଁକି ଆଣିନାହା?'