ପଶ୍ଵାଦଯଃ ପୃଥଗ୍ଭୂତାସ୍ତଥାନ୍ଯେ ବହଵୋ ହ୍ଯମୀ ୩୧.
ଗାଈ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ, ନିଜ ନିଜ ରୂପରେ ଅଲଗା ଅଛନ୍ତି, ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ପତିତା ମୃଗତୃଷ୍ଣାଯାଂ ମାଯଯା ଚ ଵଶୀକୃତାଃ ୩୧.
ସେମାନେ ମୃଗମରୀଚିକାର ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି, ମାୟାରେ ବନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି।
ପରସ୍ପରଂ ଦୂଷଯଂତୋ ମିଥ୍ଯାଵାଦରତାଃ ଖଲାଃ॥ ୩୧.
ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମିଥ୍ୟା କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇ, ପରସ୍ପରକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି।
ତ୍ରୈଗୁଣା ଭଵସଂପନ୍ନା ଅତତ୍ତଵଜ୍ଞାଶ୍ଚ ରାଗିଣଃ ୩୧.
ତିନି ପ୍ରକୃତିଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସଂସାରରେ ବନ୍ଧା, ସତ୍ୟକୁ ନ ଜାଣି, ଆସକ୍ତିରେ ରହିଛନ୍ତି।
ପରସ୍ପରଂ ଦୂଷଯଂତୋ ହ୍ଯତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞା ବହିର୍ମୁଖାଃ ୩୧.
ସତ୍ୟକୁ ନ ଜାଣି, ବାହ୍ୟବିମୁଖ ହୋଇ, ପରସ୍ପରକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି।
ଗୁଣାତୀତେ ଚ ଵସ୍ତ୍ଵର୍ଥେ ପରମାର୍ଥୈକଦର୍ଶନମ୍॥ ୩୧.
ଗୁଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ସତ୍ୟରେ, ଏକମାତ୍ର ପରମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ଯସ୍ମିନ୍ଭେଦୋ ହ୍ଯଭେଦଂ ଚ ଯସ୍ମିନ୍ରାଗୋ ଵିରାଗତାମ୍ ୩୧.
ଯେଉଁଠାରେ ଭିନ୍ନତା ଅଭିନ୍ନତା ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଆସକ୍ତି ବିରକ୍ତିରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ନ ତଦ୍ଭାସଯତେ ଶବ୍ଦଃ କୃତକତ୍ଵାଦ୍ଯଥା ଘଟଃ ୩୧.
ଯେପରି ଘଡ଼ା ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଖାଇପାରେନାହିଁ, ଏପରି ଶବ୍ଦ ତାହାକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରିପାରେନାହିଁ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତିଶ୍ଚ ନିଵୃତ୍ତିଶ୍ଚ ତଥା ଦ୍ଵଂଦ୍ଵାନି ସର୍ଵଶଃ ୩୧.
କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିରତି, ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ମଧ୍ୟ।
ନିରଂତରଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରଂ ନିରଂଜନଂ ନିର୍ଵିକାଶଂ ନିରୀହମ୍ ୩୧.
ଅବିରତ, ଗୁଣହୀନ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ, ନିର୍ମଳ, ଅପ୍ରକାଶିତ, ନିର୍ଇଛା।
ଏତଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞାନଵିଦୋ ଵଦଂତି ସର୍ଵାତ୍ମଭାଵେନ ନିରୀକ୍ଷଯଂତି ୩୧.
ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହିକୁ ଜ୍ଞାନ ବୋଲି କହନ୍ତି, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମାର ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି।
ଅତୀତ୍ଯ ସଂସାରମନାଦିମୂଲଂ ମାଯାମଯଂ ମାଯଯା ଦୁର୍ଵିଚାର୍ଯମ୍ ୩୧.
ଯେଉଁ ସଂସାରର ମୂଳ ଆଦିହୀନ, ମାୟାରେ ଗଠିତ, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ବୁଝିବାକୁ କଠିନ, ତାହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି।
ସଂସୃତିଃ କଲ୍ପନାମୂଲଂ କଲ୍ପନା ହ୍ଯମୃତୋପମା ୩୧.
ସଂସାରର ମୂଳ କଳ୍ପନା, ଏହି କଳ୍ପନା ଅମୃତ ସମାନ।
ଶୁକ୍ତ୍ଯାଂ ରଜତବୁଦ୍ଧିଶ୍ଚ ରଜ୍ଜୁବୁଦ୍ଧିର୍ଯର୍ଥୋରଣେ ୩୧.
ଶୁକ୍ତିରେ ଚାନ୍ଦି ବୋଧ, ରସିରେ ସାପ ବୋଧ, ଏହା ଭ୍ରାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ସିଦ୍ଧିଃ ସ୍ଵଚ୍ଛଂଦଵର୍ତ୍ତିତ୍ଵଂ ପାରତଂତ୍ର୍ଯଂ ହି ଵୈ ମୃଷା ୩୧.
ସଫଳତା, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କାମ କରିବା, ଅନ୍ୟର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା — ଏସବୁ ମିଥ୍ୟା।
ଏକୋ ହ୍ଯାତ୍ମା ଵିଦିତ୍ଵାଥ ନିର୍ମମୋ ନିରଵଗ୍ରହଃ ୩୧.
ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଲେ, ମମତା ଓ ବନ୍ଧନ ଛାଡ଼ି ଯାଆଯାଏ।
ଶଶଵିଷାଣମେଵୈତଜ୍ତ୍ରାନଂ ସଂସାର ଏଵ ଚ ୩୧.
ଏହି ରକ୍ଷା ଓ ସଂସାର ଖରାଗୋଷ ଶିଙ୍ଗ ଭଳି ଅସତ୍ୟ।
ମମତାଂ ଚ ନିରାକୃତ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତୁକାମାଃ ପରଂ ପଦମ୍ ୩୧.
ମମତାକୁ ଛାଡ଼ି, ଯେମାନେ ପରମ ପଦ ପାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଯୈସ୍ତ୍ଯକ୍ତୋ ମମତାଭାଵୋ ଲୋଭକୋପୌ ନିରାକୃତୌ ୩୧.
ଯେଉଁମାନେ 'ମୋର' ଭାବକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ଲୋଭ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି,
ଯାଵତ୍କାମଶ୍ଚ ଲୋଭଶ୍ଚ ରାଗଦ୍ଵେଷୌ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ ୩୧.
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସା ଓ ଲୋଭ, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ରହିଛି,
ଶବ୍ଦାଚ୍ଛବ୍ଦଃ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତେତ ନିଃଶବ୍ଦଂ ଜ୍ଞାନମେଵ ଚ ୩୧.
ଶବ୍ଦରୁ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ନିରବତାରୁ କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଆସେ।
ଅକ୍ଷରଂ ବ୍ରହ୍ମପରମଂ ଶବ୍ଦୋ ଵୈ ହ୍ଯରାତ୍ମକଃ ୩୧.
ଅକ୍ଷୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ବିକାର ଓ ନିର୍ବିଶେଷ; ଶବ୍ଦ ହେଉଛି ଅନାତ୍ମା।
ପ୍ରତିପାଦ୍ଯଂ ହି ଯତ୍କିଂଚିଚ୍ଛବ୍ଦେନୈଵ ଵିନା କଥମ୍ ୩୧.
ଯାହାକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାକୁ ହେଉଛି, ଶବ୍ଦ ବିନା କିପରି କୁହାଯିବ?
ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵାଵହିତୋ ଭୂତ୍ଵା ପରମାର୍ଧଯୁତଂ ଵଚଃ ୩୧.
ଏବେ ମନ ଲଗାଇ ଶୁଣ, ଏହି ଉଚ୍ଚତମ ସତ୍ୟର କଥା।
ଜ୍ଞାନପ୍ରଵାଦିନଃ ସର୍ଵ ଋଷଯୋ ଵୀତକଲ୍ମଷାଃ ୩୧.
ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନର ଉପଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ।
ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞେଯଂ ଜ୍ଞାନଗମ୍ଯଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ପରିଗୀଯତେ ୩୧.
ଜ୍ଞାନ, ଜ୍ଞେୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ଯାହା, ଏହାକୁ ଜାଣି ସମ୍ମାନ କରାଯାଏ।
ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ସମାସେନ କଥଯାମି ନିବୋଧ ମେ ୩୧.
ଏହି ସମସ୍ତ କଥାକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବି, ମୋ କଥା ଶୁଣ।
ଯଥା ଭ୍ରମରିକାଦୃଷ୍ଟା ଭ୍ରମ୍ଯତେ ଚ ମହୀ ଯମ ୩୧.
ଯେପରି ବୃମ୍ବଣ କରୁଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପୃଥିବୀ ଘୂରୁଥିବା ପ୍ରତୀତି ହୁଏ,
ତସ୍ମାଦ୍ଵିମୃଶ୍ଯ ତେନୈଵ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯଃ ଶ୍ରଵଣେନ ଚ ୩୧.
ସେହିପରି, ଚିନ୍ତା ଓ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଜାଣିବା ଦରକାର।
ନିର୍ଦ୍ଧାର୍ଯ ଚାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ସୁଖଂ ବଂଧାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ୩୧.
ନିଜ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ବୁଝିଲେ, ବନ୍ଧନରୁ ସୁଖରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।