ତଥା ସିତେନ ମନସା ଚ ଭଵଂତି ସର୍ଵେ ସର୍ଵେଷୁ ଚୈଵ ଵିଷଯେଷୁ ଭଵଂତି ତଜ୍ଜ୍ଞାଃ ୩୧.
ଏହିପରି, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତ କଥାରେ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଜାତା ହ୍ଯମୀ ଭୂତଗଣାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ହ୍ଯମୀ ଋଷଯୋ ହ୍ଯମୀ ଦେଵତାଶ୍ଚ॥ ୩୧.
ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ଵିସ୍ମଯୋ ନୈଵ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯସ୍ତ୍ଵଯା ଵାପି କୁମାରକେ ୩୧.
ତୁମେ କିମ୍ବା କୁମାର, ଏଥିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ।
ଵଚନଂ କର୍ମସଂଯୁକ୍ତଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଫଲଦାଯକମ୍ କାର୍ଯାଣି ମନଃଶୁଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା॥ ୩୧.
କଥା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଏକାଠି ହେଲେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଫଳ ମିଳେ; ମନ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ କାମ କରିବା ଉଚିତ—ଏଠାରେ ଅଧିକ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ମନସା ଭାଵିତୋ ହ୍ଯାତ୍ମା ଆତ୍ମନାତ୍ମାନମେଵ ଚ ୩୧.
ମନରେ ଭାବିଲେ ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାଯାଏ, ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଜଣାଯାଏ।
ଅହଂ ସଦା ଭାଵଯୁକ୍ତ ଆତ୍ମସଂସ୍ଥୋ ନିରଂତରଃ ୩୧.
ମୁଁ ସଦା ଭାବରେ ଲଗିଥିବା, ଆତ୍ମାରେ ଅଟୁଟ ଭାବେ ବସିଥିବା।
ଦ୍ଵଂଦ୍ଵାତୀତୋ ନିର୍ଵିକଲ୍ପୋ ହି ସାକ୍ଷାତ୍ସ୍ଵସ୍ଥୋ ନିତ୍ଯୋ ନିତ୍ଯଯୁକ୍ତୋ ନିରୀହଃ ୩୧.
ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱକୁ ଛାଡ଼ି, ସନ୍ଦେହ ନଥିବା, ନିଜ ମନରେ ନିଶ୍ଚିତ, ଚିରନ୍ତନ, ସଦା ଏକତାରେ, ଆଶା ନଥିବା।
ଵିସ୍ମୃତ୍ଯ ଚୈନଂ ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ କେଵଲଂ ବୋଧଲକ୍ଷଣମ୍ ୩୧.
ଏହି ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ ଆତ୍ମାକୁ ଭୁଲିଯିବା—
ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ତ୍ରଯୋଽମୀ ଗୁଣକାରିଣଃ ୩୧.
ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ; ଏହି ତିନିଜଣ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଅହଂକାରଵୃତେନୈଵ କର୍ମଣା କାରିତାଵଯମ୍ ୩୧.
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଆମେ ଅହଂକାରର କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା କରାଯାଉଛି।
ପଶ୍ଵାଦଯଃ ପୃଥଗ୍ଭୂତାସ୍ତଥାନ୍ଯେ ବହଵୋ ହ୍ଯମୀ ୩୧.
ଗାଈ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ, ନିଜ ନିଜ ରୂପରେ ଅଲଗା ଅଛନ୍ତି, ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଜୀବ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ପତିତା ମୃଗତୃଷ୍ଣାଯାଂ ମାଯଯା ଚ ଵଶୀକୃତାଃ ୩୧.
ସେମାନେ ମୃଗମରୀଚିକାର ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି, ମାୟାରେ ବନ୍ଧି ରହିଛନ୍ତି।
ପରସ୍ପରଂ ଦୂଷଯଂତୋ ମିଥ୍ଯାଵାଦରତାଃ ଖଲାଃ॥ ୩୧.
ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମିଥ୍ୟା କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇ, ପରସ୍ପରକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି।
ତ୍ରୈଗୁଣା ଭଵସଂପନ୍ନା ଅତତ୍ତଵଜ୍ଞାଶ୍ଚ ରାଗିଣଃ ୩୧.
ତିନି ପ୍ରକୃତିଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସଂସାରରେ ବନ୍ଧା, ସତ୍ୟକୁ ନ ଜାଣି, ଆସକ୍ତିରେ ରହିଛନ୍ତି।
ପରସ୍ପରଂ ଦୂଷଯଂତୋ ହ୍ଯତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞା ବହିର୍ମୁଖାଃ ୩୧.
ସତ୍ୟକୁ ନ ଜାଣି, ବାହ୍ୟବିମୁଖ ହୋଇ, ପରସ୍ପରକୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି।
ଗୁଣାତୀତେ ଚ ଵସ୍ତ୍ଵର୍ଥେ ପରମାର୍ଥୈକଦର୍ଶନମ୍॥ ୩୧.
ଗୁଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ସତ୍ୟରେ, ଏକମାତ୍ର ପରମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ଯସ୍ମିନ୍ଭେଦୋ ହ୍ଯଭେଦଂ ଚ ଯସ୍ମିନ୍ରାଗୋ ଵିରାଗତାମ୍ ୩୧.
ଯେଉଁଠାରେ ଭିନ୍ନତା ଅଭିନ୍ନତା ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ଆସକ୍ତି ବିରକ୍ତିରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ନ ତଦ୍ଭାସଯତେ ଶବ୍ଦଃ କୃତକତ୍ଵାଦ୍ଯଥା ଘଟଃ ୩୧.
ଯେପରି ଘଡ଼ା ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଖାଇପାରେନାହିଁ, ଏପରି ଶବ୍ଦ ତାହାକୁ ବ୍ୟକ୍ତ କରିପାରେନାହିଁ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତିଶ୍ଚ ନିଵୃତ୍ତିଶ୍ଚ ତଥା ଦ୍ଵଂଦ୍ଵାନି ସର୍ଵଶଃ ୩୧.
କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିରତି, ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ମଧ୍ୟ।
ନିରଂତରଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରଂ ନିରଂଜନଂ ନିର୍ଵିକାଶଂ ନିରୀହମ୍ ୩୧.
ଅବିରତ, ଗୁଣହୀନ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ, ନିର୍ମଳ, ଅପ୍ରକାଶିତ, ନିର୍ଇଛା।
ଏତଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ଜ୍ଞାନଵିଦୋ ଵଦଂତି ସର୍ଵାତ୍ମଭାଵେନ ନିରୀକ୍ଷଯଂତି ୩୧.
ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହିକୁ ଜ୍ଞାନ ବୋଲି କହନ୍ତି, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମାର ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି।
ଅତୀତ୍ଯ ସଂସାରମନାଦିମୂଲଂ ମାଯାମଯଂ ମାଯଯା ଦୁର୍ଵିଚାର୍ଯମ୍ ୩୧.
ଯେଉଁ ସଂସାରର ମୂଳ ଆଦିହୀନ, ମାୟାରେ ଗଠିତ, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ବୁଝିବାକୁ କଠିନ, ତାହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି।
ସଂସୃତିଃ କଲ୍ପନାମୂଲଂ କଲ୍ପନା ହ୍ଯମୃତୋପମା ୩୧.
ସଂସାରର ମୂଳ କଳ୍ପନା, ଏହି କଳ୍ପନା ଅମୃତ ସମାନ।
ଶୁକ୍ତ୍ଯାଂ ରଜତବୁଦ୍ଧିଶ୍ଚ ରଜ୍ଜୁବୁଦ୍ଧିର୍ଯର୍ଥୋରଣେ ୩୧.
ଶୁକ୍ତିରେ ଚାନ୍ଦି ବୋଧ, ରସିରେ ସାପ ବୋଧ, ଏହା ଭ୍ରାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ସିଦ୍ଧିଃ ସ୍ଵଚ୍ଛଂଦଵର୍ତ୍ତିତ୍ଵଂ ପାରତଂତ୍ର୍ଯଂ ହି ଵୈ ମୃଷା ୩୧.
ସଫଳତା, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କାମ କରିବା, ଅନ୍ୟର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା — ଏସବୁ ମିଥ୍ୟା।
ଏକୋ ହ୍ଯାତ୍ମା ଵିଦିତ୍ଵାଥ ନିର୍ମମୋ ନିରଵଗ୍ରହଃ ୩୧.
ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଲେ, ମମତା ଓ ବନ୍ଧନ ଛାଡ଼ି ଯାଆଯାଏ।
ଶଶଵିଷାଣମେଵୈତଜ୍ତ୍ରାନଂ ସଂସାର ଏଵ ଚ ୩୧.
ଏହି ରକ୍ଷା ଓ ସଂସାର ଖରାଗୋଷ ଶିଙ୍ଗ ଭଳି ଅସତ୍ୟ।
ମମତାଂ ଚ ନିରାକୃତ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତୁକାମାଃ ପରଂ ପଦମ୍ ୩୧.
ମମତାକୁ ଛାଡ଼ି, ଯେମାନେ ପରମ ପଦ ପାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।
ଯୈସ୍ତ୍ଯକ୍ତୋ ମମତାଭାଵୋ ଲୋଭକୋପୌ ନିରାକୃତୌ ୩୧.
ଯେଉଁମାନେ 'ମୋର' ଭାବକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ଲୋଭ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଦୂର କରିଛନ୍ତି,
ଯାଵତ୍କାମଶ୍ଚ ଲୋଭଶ୍ଚ ରାଗଦ୍ଵେଷୌ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ ୩୧.
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସା ଓ ଲୋଭ, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ରହିଛି,