ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ତଦା ମହାଯଶାଃ ସ ଶାଂକରିଃ ସର୍ଵଗଣୈରୁପେତଃ ୨୮.
ତାପରେ ଶିବପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ଗଣମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, ସେ ମହାନ ବିଭୂତି ଉହା ଦେବ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ପ୍ରାଚେ ତସଂ ଛତ୍ର ମହାମଣିପ୍ରଭଂ ରତ୍ନୈରୁପେତଂ ବହୁଭିର୍ଵିରାଜିତମ୍ ୨୮.
ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଏକ ବଡ଼ ଛତା ଧରାଯାଇଥିଲା।
ସଂମୀଲିତାସ୍ତଦା ସଵ ଦେଵା ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ ୨୮.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ଏକଠି ହେଲେ।
ଯମେଽପି ସ୍ଵଗଣୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମରୁଦ୍ଭିଶ୍ଚ ସଦାଗତିଃ ଈଶୋଽପି ପ୍ରମଥୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ନୈର୍ଋତୋ ଵ୍ଯାଧିଭିଃ ସହ॥ ୨୮.
ଯମ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସହିତ, ସଦା ଚଳିତ ମରୁତମାନେ, ଶିବ ତାଙ୍କର ପ୍ରମଥମାନେ ସହିତ ଏବଂ ନୈୃତି ତାଙ୍କର ଭୂତମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହେଲେ।
ଏଵଂ ତେଽଷ୍ଟୌ ଲୋକପା ଯୋଦ୍ଧୁକାମାଃ ସର୍ଵେ ମିଲିତ୍ଵା ତାରକଂ ହଂତୁମେଵ ୨୮.
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଆଠ ଦିଗପାଳମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାରକଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଏକଠି ହେଲେ।
ଏଵଂ ତେ ଯୋଦ୍ଧୁକାମା ହି ଅଵତେରୁଶ୍ଚ ଭୂତଲମ୍ ୨୮.
ଏଭଳି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶା କରି, ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରିଲେ।
ପାତାଲାଚ୍ଚ ସମାଯାତାସ୍ତାରକସ୍ଯୋପଜୀଵିନଃ ୨୮.
ପାତାଳରୁ ତାରକଙ୍କ ଉପକୃପାରେ ଜୀବନ ଚାଲାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଆସିଥିଲେ।
ତାରକୋ ହି ସମାଯାତୋ ଵିମାନେନ ଵିରାଜିତଃ ୨୮.
ତାରକ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚମକୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଥିଲେ।
ଚାମରୈର୍ଵିଜ୍ଯମାନୋ ହି ଶୁଶୁଭେ ଦୈତ୍ଯରାଟ୍ ସ୍ଵଯମ୍॥ ୨୮.
ଚାମର ଝାଲି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ପଖା ହେଉଥିଲେ, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜା ତାରକ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଏଵଂ ଦେଵାଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ଅଂତର୍ଵେଦ୍ଯାଂ ସ୍ଥିତାସ୍ତଦା ୨୮.
ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦେତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ଗଜାନ୍କୃତ୍ଵା ହ୍ଯେକତଶ୍ଚ ହଯାଂଶ୍ଚ ଵିଵିଧାଂସ୍ତଥା ୨୮.
ଏକ ପାଖରେ ହାତୀମାନେ ତିଆରି କରିଲେ, ତଥା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଘୋଡାମାନେ ମଧ୍ୟ ତିଆରି କରାଗଲା।
ପଦାତା ବହଵସ୍ତତ୍ର ଶକ୍ତିଶୂଲପରଶ୍ଵଧୈଃ ୨୮.
ସେଠାରେ ଅନେକ ପଦାତି ସେନା ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ କୁଲାଡ଼ି ନେଇ ସଜିଥିଲେ।
ତେ ସେନେ ସୁରଦୈତ୍ଯାନାଂ ଶୁଶୁଭାତେ ପରସ୍ପରମ୍ ୨୮.
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ସେନା ଏକାପେକା ମୁହାଁମୁହିଁ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଉଭେ ସେନେ ତଦା ତେଷାଂ ସୁରାଣାଂ ଚାମରଦ୍ଵିଷାମ୍ ଵିରେଜତୁସ୍ତଦାନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ଗର୍ଜତୋ ଵାଂବୁଦାଗମେ॥ ୨୯.
ତେବେ ଦେବତା ଓ ଅମରମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ସେନା ଏକାପେକା ଆଗ୍ରହ କରି, ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭରେ ମେଘ ଗର୍ଜନ କରିଥିବା ପରି ଏକାପେକା ଗର୍ଜନ କରି ତେଜ ହୋଇଉଠିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵଲ୍ଗମାନାଃ ପରସ୍ପରମ୍ ୨୯.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସେଠାରେ ସେମାନେ ଏକାପେକା ନିକଟ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଝଂପି ପଡ଼ିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧଂ ସୁତୁମୁଲଂ ହ୍ଯାସୀଦ୍ଦେଵଦୈତ୍ଯସମାକୁଲମ୍ ୨୯.
ସେଠାରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଭରି ଏକ ବହୁତ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଭୂମୌ ନିପତିତାସ୍ତତ୍ର ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ୨୯.
ସେଠାରେ ଶତେ ଶତେ ଓ ହଜାରେ ହଜାରେ ଲୋକ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ମୁଚୁକୁଂଦୋ ହି ବଲଵାଂସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଽମିତଵିକ୍ରମଃ॥ ୨୯.
ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ତିନି ଲୋକରେ ଅପାର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ତାରକୋ ହି ତଦା ତେନ ମୁଚୁକୁଂଦେନ ଧୀମତା ପ୍ରସହ୍ଯ ତତ୍ପ୍ରହାରଂ ଚ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍॥ ୨୯.
ତାରକ ତେବେ ମୁଚୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଘାତ ସହି, ହସି ଏହି କଥା କହିଲେ।
କିଂ ରେ ମୂଢ ତ୍ଵଯା ଚାଦ୍ଯ କୃତମସ୍ତି ବଲାଦିଦମ୍ ୨୯.
“କଣ ମୂଢ଼, ତୁମେ ଆଜି ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା କଣ କରିଛ?”
ତାରକସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁଚୁକୁଂଦୋଽଭ୍ଯଭାଷତ ୨୯.
ତାରକଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମେ ଖଡ୍ଗସଂପାତଂ ନ ତ୍ଵଂ ତିଷ୍ଠସି ଚାଗ୍ରତଃ ୨୯.
“ମୋର ତଳୱାରର ପ୍ରହାର ଦେଖି, ତୁମେ ମୋ ଆଗରେ ଦଢ଼ି ରହିପାରୁନାହିଁ।”
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ଵୀରୋ ମୁଚୁକୁଂଦୋ ମହାବଲଃ ମାଂଧାତୁସ୍ତନଯସ୍ତତ୍ର ପପାତ ରଣମଂଡଲେ॥ ୨୯.
ଏପରି କହି, ମାନ୍ଧାତ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପତିତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଚୋତ୍ଥିତଃ ପରଵୀରହା॥ ୨୯.
କିନ୍ତୁ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶତ୍ରୁବୀରଙ୍କ ହଂତା ପୁନି ଉଠିଗଲେ।
ସ ସଜ୍ଜମାନୋତିମହାବଲୋ ଵୈ ହଂତୁଂ ତଦା ଦୈତ୍ଯପତିଂ ଚ ତାରକମ୍ ୨୯.
ତେବେ ସେ ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବପତି ତାରକଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ସଜିଗଲେ।
ସ ତାରକଂ ଯୋଦ୍ଧକାମସ୍ତରସ୍ଵୀ ରୁଷାନ୍ଵିତୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଵିଲୋଚନୋ ମହାନ୍ ୨୯.
ତାରକ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ବଡ଼ ଦ୍ରୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କଲେ।
ନ ତାରକୋ ହନ୍ଯତେ ମାନୁଷେଣ ତସ୍ମାଦେତନ୍ମା ଵିମୋଚୀର୍ମହାସ୍ତ୍ରମ୍॥ ୨୯.
ତାରକ ମାନବ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହେବେନାହିଁ; ତେଣୁ ସେ ମହାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନିଶମ୍ଯ ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଦେଵର୍ଷେର୍ନାରଦସ୍ଯ ଚ ୨୯.
ଦେବ ଋଷି ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି,
ତଦୋଵାଚ ମହାତେଜା ନାରଦୋ ଦିଵ୍ଯଦର୍ଶନଃ ୨୯.
ତେବେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରିଥିବା ମହା ତେଜସ୍ବୀ ନାରଦ ମୁଁହେଁ କହିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଭଵଦ୍ଭିଃ ସ୍ଥାତଵ୍ଯମୈକପଦ୍ଯେନ ଯୁଧ୍ଯତାମ୍ ୨୯.
ଏହିପରି, ତମେ ସମସ୍ତେ ଏକତାରେ ଏକସাথে ଦଢ଼ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଡିବ।