ତ୍ଵାଂ ହନିଷ୍ଯାମି ରେ ମୂଢ ନାନ୍ଯଥା ମମ ଭାଷିତମ୍॥ ୨୮.
ହେ ମୂର୍ଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ମାରିଦେବି—ମୋ କଥା କେବେ ମିଥ୍ୟା ହୁଏନା।
ମୁଚୁକୁନ୍ଦଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଲୋକପାଲୈଶ୍ଚ ପୂଜିତଃ ୨୮.
ମୁଚୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଲୋକପାଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ।
ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯୋଚୁଃ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ ୨୮.
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ କହିଲେ।
ଜାନାସି ତ୍ଵଂ ହି ଦେଵର୍ଷେ କୁମାରସ୍ଯ ବଲାବଲମ୍ ୨୮.
ହେ ଦେବ ଋଷି, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ କୁମାରଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ଜାଣିଛ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ନାରଦୋ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ତସ୍ଯ ସନ୍ନିଧୌ ୨୮.
ନାରଦ ହସି କହିଲେ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ।
ଜାନୀଧ୍ଵମମରାଃ ସର୍ଵେ କୁମାରଂ ଜଯିନଂ ସୁରାଃ ୨୮.
ହେ ଦେବମାନେ, ସମସ୍ତେ ଜାଣ, କୁମାର ଜିତିଛନ୍ତି ।
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵେ ଦେଵା ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ ୨୮.
ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ।
କୁମାରଂ ଗଜମାରୋପ୍ଯ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ହ୍ଯଗ୍ରଗୋଽଭଵତ୍ ୨୮.
କୁମାରଙ୍କୁ ହାତୀ ଉପରେ ବସାଇ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ସାମ୍ନାରେ ଚାଲିଲେ ।
ତଦା ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ନେଦୁର୍ଭେରୀତୂର୍ଯାଣ୍ଯନେକଶଃ ୨୮.
ସେତେବେଳେ ଡ଼଼ମ୍ରୁ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ତୁରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ବାଜିଲା।
ଗଜଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ମହେଂଦ୍ରାଯ କୁମାରୋ ଯାନମାରୁହତ୍ ଵିଚିତ୍ରଚିତ୍ରଂ ସୁମହତ୍ତଥାଶ୍ଚର୍ଯସମନ୍ଵିତମ୍॥ ୨୮.
କୁମାରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହାତୀ ଦେଇ, ନିଜର ଅଦ୍ଭୁତ, ବଡ଼ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯାନରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ତଦା ମହାଯଶାଃ ସ ଶାଂକରିଃ ସର୍ଵଗଣୈରୁପେତଃ ୨୮.
ତାପରେ ଶିବପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ଗଣମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, ସେ ମହାନ ବିଭୂତି ଉହା ଦେବ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ପ୍ରାଚେ ତସଂ ଛତ୍ର ମହାମଣିପ୍ରଭଂ ରତ୍ନୈରୁପେତଂ ବହୁଭିର୍ଵିରାଜିତମ୍ ୨୮.
ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଏକ ବଡ଼ ଛତା ଧରାଯାଇଥିଲା।
ସଂମୀଲିତାସ୍ତଦା ସଵ ଦେଵା ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ ୨୮.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ଏକଠି ହେଲେ।
ଯମେଽପି ସ୍ଵଗଣୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମରୁଦ୍ଭିଶ୍ଚ ସଦାଗତିଃ ଈଶୋଽପି ପ୍ରମଥୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ନୈର୍ଋତୋ ଵ୍ଯାଧିଭିଃ ସହ॥ ୨୮.
ଯମ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସହିତ, ସଦା ଚଳିତ ମରୁତମାନେ, ଶିବ ତାଙ୍କର ପ୍ରମଥମାନେ ସହିତ ଏବଂ ନୈୃତି ତାଙ୍କର ଭୂତମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହେଲେ।
ଏଵଂ ତେଽଷ୍ଟୌ ଲୋକପା ଯୋଦ୍ଧୁକାମାଃ ସର୍ଵେ ମିଲିତ୍ଵା ତାରକଂ ହଂତୁମେଵ ୨୮.
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଆଠ ଦିଗପାଳମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାରକଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଏକଠି ହେଲେ।
ଏଵଂ ତେ ଯୋଦ୍ଧୁକାମା ହି ଅଵତେରୁଶ୍ଚ ଭୂତଲମ୍ ୨୮.
ଏଭଳି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶା କରି, ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରିଲେ।
ପାତାଲାଚ୍ଚ ସମାଯାତାସ୍ତାରକସ୍ଯୋପଜୀଵିନଃ ୨୮.
ପାତାଳରୁ ତାରକଙ୍କ ଉପକୃପାରେ ଜୀବନ ଚାଲାଉଥିବା ଲୋକମାନେ ଆସିଥିଲେ।
ତାରକୋ ହି ସମାଯାତୋ ଵିମାନେନ ଵିରାଜିତଃ ୨୮.
ତାରକ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚମକୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଥିଲେ।
ଚାମରୈର୍ଵିଜ୍ଯମାନୋ ହି ଶୁଶୁଭେ ଦୈତ୍ଯରାଟ୍ ସ୍ଵଯମ୍॥ ୨୮.
ଚାମର ଝାଲି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ପଖା ହେଉଥିଲେ, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜା ତାରକ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଏଵଂ ଦେଵାଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ଅଂତର୍ଵେଦ୍ଯାଂ ସ୍ଥିତାସ୍ତଦା ୨୮.
ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦେତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।
ଗଜାନ୍କୃତ୍ଵା ହ୍ଯେକତଶ୍ଚ ହଯାଂଶ୍ଚ ଵିଵିଧାଂସ୍ତଥା ୨୮.
ଏକ ପାଖରେ ହାତୀମାନେ ତିଆରି କରିଲେ, ତଥା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଘୋଡାମାନେ ମଧ୍ୟ ତିଆରି କରାଗଲା।
ପଦାତା ବହଵସ୍ତତ୍ର ଶକ୍ତିଶୂଲପରଶ୍ଵଧୈଃ ୨୮.
ସେଠାରେ ଅନେକ ପଦାତି ସେନା ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ କୁଲାଡ଼ି ନେଇ ସଜିଥିଲେ।
ତେ ସେନେ ସୁରଦୈତ୍ଯାନାଂ ଶୁଶୁଭାତେ ପରସ୍ପରମ୍ ୨୮.
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ସେନା ଏକାପେକା ମୁହାଁମୁହିଁ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଉଭେ ସେନେ ତଦା ତେଷାଂ ସୁରାଣାଂ ଚାମରଦ୍ଵିଷାମ୍ ଵିରେଜତୁସ୍ତଦାନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ଗର୍ଜତୋ ଵାଂବୁଦାଗମେ॥ ୨୯.
ତେବେ ଦେବତା ଓ ଅମରମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ସେନା ଏକାପେକା ଆଗ୍ରହ କରି, ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭରେ ମେଘ ଗର୍ଜନ କରିଥିବା ପରି ଏକାପେକା ଗର୍ଜନ କରି ତେଜ ହୋଇଉଠିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵଲ୍ଗମାନାଃ ପରସ୍ପରମ୍ ୨୯.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସେଠାରେ ସେମାନେ ଏକାପେକା ନିକଟ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଝଂପି ପଡ଼ିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧଂ ସୁତୁମୁଲଂ ହ୍ଯାସୀଦ୍ଦେଵଦୈତ୍ଯସମାକୁଲମ୍ ୨୯.
ସେଠାରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଭରି ଏକ ବହୁତ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଭୂମୌ ନିପତିତାସ୍ତତ୍ର ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ୨୯.
ସେଠାରେ ଶତେ ଶତେ ଓ ହଜାରେ ହଜାରେ ଲୋକ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ମୁଚୁକୁଂଦୋ ହି ବଲଵାଂସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଽମିତଵିକ୍ରମଃ॥ ୨୯.
ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ତିନି ଲୋକରେ ଅପାର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ତାରକୋ ହି ତଦା ତେନ ମୁଚୁକୁଂଦେନ ଧୀମତା ପ୍ରସହ୍ଯ ତତ୍ପ୍ରହାରଂ ଚ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍॥ ୨୯.
ତାରକ ତେବେ ମୁଚୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଘାତ ସହି, ହସି ଏହି କଥା କହିଲେ।
କିଂ ରେ ମୂଢ ତ୍ଵଯା ଚାଦ୍ଯ କୃତମସ୍ତି ବଲାଦିଦମ୍ ୨୯.
“କଣ ମୂଢ଼, ତୁମେ ଆଜି ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା କଣ କରିଛ?”