ପାର୍ଵତ୍ଯାଂ ଶଂକରାଜ୍ଜାତୋ ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ ୨୮.
ପାର୍ବତୀ ଓ ଶଂକରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କ କାମ୍ୟ ସାଧନା ପାଇଁ ଜନ୍ମ ହେଲେ।
ଗୁହେନୋକ୍ତାସ୍ତଦା ସର୍ଵା ଋଷିପତ୍ନ୍ଯଶ୍ଚ କୃତ୍ତିକାଃ ୨୮.
ସେତବେଳେ ଗୁହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ଋଷିମାନଙ୍କ ଜୀଉ ଓ କୃତ୍ତିକାମାନେକୁ କହିଲେ।
ତଥା ମାତୃଗଣସ୍ତେନ ସ୍ଵାମିନା ସ୍ଥାପିତୋ ଦିଵି ୨୮.
ଏଭଳି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାତୃମଣ୍ଡଳ ଦିବି ରେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା।
ଇଂଦ୍ରଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନ୍କୁମାରଃ ଶଂକରାତ୍ମଜଃ ୨୮.
ଶଂକରଙ୍କ ପୁଅ, ଶ୍ରୀ କୁମାର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇଂଦ୍ରେଣୋକ୍ତଃ କୁମାରୋ ହି ତାରକେଣ ପ୍ରପୀଡିତାଃ ୨୮.
ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, କାରଣ ତାରକାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ।
କିଂ ପୃଚ୍ଛସି ମହାଭାଗ ଅସ୍ମାନ୍ପଦପରିଚ୍ଯୁତାନ୍ ପ୍ରହସ୍ଯେଂଦ୍ରଂ ପ୍ରତି ତଦା ମା ଭୈଷୀତ୍ଯଭଯଂ ଦଦୌ॥ ୨୮.
'ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଆମେ ଆମର ସ୍ଥାନରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଛୁ, ତୁମେ କାହିଁକି ପଚାରୁଛ?' ଏଭଳି କହି, ସେ ହସି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ, 'ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ'।
ଯାଵତ୍କଥଯତସ୍ତସ୍ଯ ଶାଂକରେଶ୍ଚ ମହାତ୍ନଃ ୨୮.
ଶିବଙ୍କ ଏଇ ମହାତ୍ମା ପୁଅ କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ,
ଆଜଗାମ ମହାଦୈତ୍ଯୋ ଦୈତ୍ଯସେନାଭିରାଵୃତଃ ୨୮.
ସେଇ ସମୟରେ ବଡ଼ ଦାନବ, ଦାନବ ସେନାମାନେ ସହିତ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା।
ରଣକର୍କଶତୂର୍ଯାଣି ଡିଂଡିମାନ୍ଯଦ୍ଭୁତାନି ଚ ୨୮.
ଯୁଦ୍ଧର ତୀବ୍ର ଢୋଳ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଡିଣ୍ଡିମ ଢୋଳଗୁଡ଼ିକ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ବାଜିଲା।
ଵାଦ୍ଯଭେଦା ଆଵାଦ୍ଯଂତ ତସ୍ମିନ୍ଦୈତ୍ଯସମାଗମେ ୨୮.
ସେଇ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମୂସିକ ବାଜାଯାଇଲା।
ଉଵାଚ ନାରଦୋ ଵାକ୍ଯଂ ତାରକଂ ଦେଵକଣ୍ଟକମ୍॥ ୨୮.
ନାରଦ ଦେବମାନେଙ୍କର ବିପଦ୍ ତାରକଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ପୁରା ଦେଵୈଃ କୃତୋ ଯତ୍ନୋ ଵଧାର୍ଥଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ୨୮.
ପୂର୍ବେ ଦେବମାନେ ତୁମକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
କୁମାରୋଽଯଂ ଚ ଶର୍ଵସ୍ଯ ତଵାର୍ଥଂ ଚୋପପାଦିତଃ ୨୮.
ଏହି ପୁଅ ଶର୍ବଙ୍କର ଓ ତୁମ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି।
ନାରଦୋକ୍ତଂ ନିଶମ୍ଯାଥ ତାରକଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ ୨୮.
ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତାରକ ହସିଲେ, ମନେ ହେଲା ଯେ ଉପହାସ କରୁଛନ୍ତି।
ମମ ଵାକ୍ଯଂ ମହର୍ଷେ ତ୍ଵଂ ଵଦ ଶୀଘ୍ରଂ ଯଥାତଥମ୍ ୨୮.
ମହାର୍ଷି, ମୋ କଥା ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ ଶୀଘ୍ର କହ।
ମୂଢଭାଵଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ କର୍ତୁମିଚ୍ଛସି ନାନ୍ଯଥା ୨୮.
ତୁମେ ମୂଢ଼ତାରେ ପଡ଼ି କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ।
ତତ୍ପ୍ରଭାଵେଽମରାଵତ୍ଯାଂ ସ୍ଥିତୋଽସି ତ୍ଵଂ ନ ଚାନ୍ଯଥା ୨୮.
ସେ ଶକ୍ତିର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅମରାବତୀରେ ରହୁଛ, ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ତ୍ଵାଂ ହନିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ମନ୍ଦଲୋକପାଲୈଃ ସହୈଵ ହି ୨୮.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ମୂର୍ଖ ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ ମାରିଦେବି।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ସ ନାରଦୋ ଯଯୌ ସୁରାଞ୍ଛକ୍ରପୁରୋଗମାଂଶ୍ଚ ୨୮.
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ଭାବି, ପୂଜ୍ୟ ନାରଦ ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦିରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଭଵଦ୍ଭିଃ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଦେଵା ଵଚନଂ ମମ ନାନ୍ଯଥା ୨୮.
ହେ ଦେବମାନେ, ମୋର କଥା ଭଲଭାବେ ଶୁଣ, ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ତ୍ଵାଂ ହନିଷ୍ଯାମି ରେ ମୂଢ ନାନ୍ଯଥା ମମ ଭାଷିତମ୍॥ ୨୮.
ହେ ମୂର୍ଖ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ମାରିଦେବି—ମୋ କଥା କେବେ ମିଥ୍ୟା ହୁଏନା।
ମୁଚୁକୁନ୍ଦଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଲୋକପାଲୈଶ୍ଚ ପୂଜିତଃ ୨୮.
ମୁଚୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଲୋକପାଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ।
ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯୋଚୁଃ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ ୨୮.
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ କହିଲେ।
ଜାନାସି ତ୍ଵଂ ହି ଦେଵର୍ଷେ କୁମାରସ୍ଯ ବଲାବଲମ୍ ୨୮.
ହେ ଦେବ ଋଷି, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ କୁମାରଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ଜାଣିଛ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ନାରଦୋ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ତସ୍ଯ ସନ୍ନିଧୌ ୨୮.
ନାରଦ ହସି କହିଲେ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ।
ଜାନୀଧ୍ଵମମରାଃ ସର୍ଵେ କୁମାରଂ ଜଯିନଂ ସୁରାଃ ୨୮.
ହେ ଦେବମାନେ, ସମସ୍ତେ ଜାଣ, କୁମାର ଜିତିଛନ୍ତି ।
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵେ ଦେଵା ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ ୨୮.
ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ।
କୁମାରଂ ଗଜମାରୋପ୍ଯ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ହ୍ଯଗ୍ରଗୋଽଭଵତ୍ ୨୮.
କୁମାରଙ୍କୁ ହାତୀ ଉପରେ ବସାଇ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ସାମ୍ନାରେ ଚାଲିଲେ ।
ତଦା ଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ନେଦୁର୍ଭେରୀତୂର୍ଯାଣ୍ଯନେକଶଃ ୨୮.
ସେତେବେଳେ ଡ଼଼ମ୍ରୁ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ତୁରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ବାଜିଲା।
ଗଜଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ମହେଂଦ୍ରାଯ କୁମାରୋ ଯାନମାରୁହତ୍ ଵିଚିତ୍ରଚିତ୍ରଂ ସୁମହତ୍ତଥାଶ୍ଚର୍ଯସମନ୍ଵିତମ୍॥ ୨୮.
କୁମାରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହାତୀ ଦେଇ, ନିଜର ଅଦ୍ଭୁତ, ବଡ଼ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯାନରେ ଚଢ଼ିଲେ।