ତତୋ ଵୃଷଭମାରୁହ୍ଯ ଯଯୌ ଗିରିଜଯା ସହ ୨୭.
ତାପରେ, ଭଗବାନ ଶିବ ତାଙ୍କର ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଗିରିଜାଙ୍କୁ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ତଦା ଶଂଖାଶ୍ଚ ଭେର୍ଯଶ୍ଚ ନେଦୁସ୍ତୂର୍ଯୀଣ୍ଯନେକଶଃ॥ ୨୭.
ସେ ସମୟରେ ଶଂଖ, ଢୋଳ ଓ ବହୁ ପ୍ରକାର ତୁରୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ବାଜି ଉଠିଲା।
ତଦାନୀମେଵ ସର୍ଵେଶଂ ଵୀରଭଦ୍ରାଦଯୋ ଗଣାଃ ଵାଦଯନ୍ତଶ୍ଚ ଵାଦ୍ଯାନି ତତାନି ଵିତତାନି ଚ॥ ୨୭.
ଏହି ସମୟରେ ବୀରଭଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଗଣମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର, ତାର ବାଦ୍ୟ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଇତ୍ୟାଦି ବଜାଉଥିଲେ।
କେଚିନ୍ନୃତ୍ଯପରାସ୍ତତ୍ର ଗାଯକାଶ୍ଚ ତଥା ପରେ ୨୭.
କିଛି ଲୋକ ନୃତ୍ୟରେ ମଗ୍ନ ଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଲୋକ ଗାନ ଗାଉଥିଲେ।
ଏଵଂଵିଧାସ୍ତେ ସୁରସିଦ୍ଧଯକ୍ଷା ଗଂଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରପନ୍ନଗା ହ୍ଯମୀ ୨୭.
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ଯକ୍ଷମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ସର୍ପମାନେ ଏଠାରେ ଏକଠି ହେଲେ।
ଯାଵତ୍ସମୀକ୍ଷଯାମାସୁର୍ଗାଂଗେଯଂ ଶଂକରୋପମମ୍ ୨୭.
ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଗାଙ୍ଗେୟଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଚାଲିଲେ।
ତତ୍ତୋଜସାଵୃତଂ ବାଲଂ ତପ୍ତଚାମୀକରପ୍ରଭମ୍ ୨୭.
ସେ ଶିଶୁଟିଏ ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଢାକିଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠିକି ତାଙ୍କର ଦେହ ଗଲା ଶୁଧା ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଚାରୁପ୍ରସନ୍ନ ଵଦନଂ ତଥା ସର୍ଵାଗସୁଂଦରମ୍ ୨୭.
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଶାନ୍ତ ଥିଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ମଧ୍ୟ ସୁନ୍ଦରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ଵଵଂଦିରେ ତଦା ବାଲଂ କୁମାରଂ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସମ୍ ୨୭.
ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଶିଶୁ କୁମାରକୁ ପୂଜା କରିଲେ।
ପରିଵାର୍ଯୋପତସ୍ଥୁସ୍ତେ ଵାମଦକ୍ଷିଣଭାଗତଃ ୨୭.
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦାହିନି ଓ ବାମପାଖରୁ ଘେରି ନିକଟରେ ଆସିଲେ।
ଋଷଯୋ ଯକ୍ଷଗଂଧର୍ଵାଃ ପରିଵାର୍ଯ କୁମାରକମ୍ ୨୭.
ଋଷି, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେ କୁମାରକୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ପ୍ରଣେମୁଃ ଶିରସା ଚାନ୍ଯେ ମତ୍ଵା ସ୍ଵାମିନମଵ୍ଯଯମ୍ ଏଵମଭ୍ଯୁଦଯେ ତସ୍ମିନ୍ନୃଷଯଃ ଶାଂତିମାପଠମ୍॥ ୨୭.
ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁ ଭାବି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ; ଏହି ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଋଷିମାନେ ଶାନ୍ତି ପାଠ କରିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଯାତଃ ଶଂକରୋ ଗିରିଜାପତିଃ ୨୭.
ଏହି ସମୟରେ ଗିରିଜାଙ୍କ ପତି ଶଙ୍କର ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୁତ୍ରଂ ନିରୈକ୍ଷତ ତଦା ଜଗଦେକବଂଧୁଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଯୁତଃ ପରମଯା ସହ ଵୈ ଭଵାନ୍ଯା ୨୭.
ସମସ୍ତ ଜଗତର ବନ୍ଧୁ ଭବାନୀ ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ।
ଉପଗୁହ୍ଯ ଗୁହଂ ତତ୍ର ପାର୍ଵତୀ ଜାତସଂଭ୍ରମା ୨୭.
ସେଠି ପାର୍ବତୀ ଭାବାପ୍ଲୁତ ହୋଇ ଗୁହାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ତଦା ନୀରାଜିତୋ ଦେଵୈଃ ସକଲତ୍ରୈର୍ମୁଦାନ୍ଵିତୈଃ ୨୭.
ତାପରେ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ନୀରାଜନ କରିଲେ।
ଋଷଯୋ ବ୍ରହ୍ମଗୋଷେଣ ଗୀତେନୈଵ ଚ ଗାଯକାଃ ୨୭.
ଋଷିମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗାୟନ ଦଳ ସହ ଗୀତରେ ତାଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରିଲେ।
ସ୍ଵମଂକମାରେପ୍ଯ ତଦା ଗିରୀଶଃ କୁମାରକଂ ତଂ ପ୍ରଭଯା ମହାପ୍ରଭମ୍ ୨୭.
ତାପରେ ଗିରିଶ ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ କୁମାରକୁ ନିଜ ଗୋଦରେ ବସାଇ ଅତି ଚମକୁଥିଲେ।
ଦଂପତୀ ତୌ ତଦା ତତ୍ର ଐକପଦ୍ଯେନ ନଂଦତୁଃ ୨୭.
ସେ ସମୟରେ ଦିବ୍ୟ ଦମ୍ପତି ଏଠାରେ ଏକତାରେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ।
କୁମାରଃ କ୍ରୀଡଯାମାସ ଉତ୍ସଂଗେ ଶଂକରସ୍ଯ ଚ ୨୭.
କୁମାର ଶଙ୍କରଙ୍କ ଗୋଦରେ ଖେଳିଲେ।
ମୁଖଂ ପ୍ରପୀଡଯିତ୍ଵାଽସୌ ପାଣୀନଗଣଯତ୍ତଦା ୨୭.
ସେତେବେଳେ ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାପି ନିଜ ହାତରେ ଗଣନା କଲେ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଭଗଵାଞ୍ଛଂଭୁରୁଵାଚ ଗିରିଜାଂ ତଦା॥ ୨୭.
ଭଗବାନ ଶମ୍ଭୁ ହସି ଏହି ସମୟରେ ଗିରିଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମଂଦସ୍ମିତେନ ଚ ତଦା ଭଗଵାନ୍ମହେଶଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମୁଦଂଚ ପରମାଂ ଗିରିଜାସମେତଃ ୨୭.
ତାପରେ ଭଗବାନ ମହେଶ୍ୱର ଗିରିଜା ସହିତ ମৃদୁ ହସରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
କୁମାରଂ ସ୍ଵାଂକମାରୋପ୍ଯ ଉଵାଚ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ ୨୮.
କୁମାରକୁ ନିଜ ଗୋଦରେ ବସାଇ ଜଗତ୍ନାଥ କହିଲେ।
କିଂ କାର୍ଯଂ କଥ୍ଯତାଂ ଦେଵାଃ କୁମାରେଣାଧୁନା ମମ ୨୮.
ହେ ଦେବମାନେ, ଏବେ ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ କଣ କାମ ଅଛି, କହିବାକୁ।
ତାରକାଦ୍ଭଯମୁତ୍ପନ୍ନଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଜଗତାଂ ଵିଭୋ ୨୮.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତାରକଙ୍କ ଭୟ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି।
କୁମାରେଣ ହତୋଽଦ୍ଯୈଵ ତାରକୋ ଭଵିତା ପ୍ରଭୋ ୨୮.
ଏହି ଦିନ, ମହାପ୍ରଭୁ, କୁମାର ତାରକକୁ ହତ କରିବେ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ସହସା ନିର୍ଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ତଦା ସୁରାଃ ୨୮.
ଏହାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ସର୍ଵେ ମିଲିତ୍ଵା ସହସା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁପୁରୋଗମାଃ ୨୮.
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତେ ଶୀଘ୍ର ଏକଠା ହେଲେ।
ସୈନ୍ଯେନ ମହତା ଚୈଵ ଯଯୌ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ସୁରାନ୍ପ୍ରତି ୨୮.
ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେ ଆସିଲେ।