ଉଵାଚ ଶଂକରଂ ଦେଵଂ ଭଵତ୍ତେଜୋ ଦୁରାସଦମ୍ ୨୭.
ସେ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ପ୍ରବଳ।'
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନଗ୍ନିଂ ପ୍ରତି ମହେଶ୍ଵରଃ ୨୭.
ତାପରେ ଭଗବାନ ମହେଶ୍ୱର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ଵଚନଂ ମହାପ୍ରଭଃ ସ ଜାତଵେଦାଃ ପରମେଣ ଵର୍ଚସା ୨୭.
ମହାପ୍ରଭା ଜାତବେଦା, ପରମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ, ସେ ଆଜ୍ଞାକୁ ମନେ ରଖି ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ତଦା ପ୍ରାତଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ପ୍ରାତଃ ସ୍ନାନପରାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ୨୭.
ତାପରେ ସକାଳେ ଉଠି, ମହିଳାମାନେ ସକାଳ ସ୍ନାନରେ ଲଗି ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଜ୍ଵଲିତଂ ତତ୍ର ସର୍ଵାସ୍ତାଃ ଶୀତକର୍ଷିତାଃ ୨୭.
ସେଠାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଥଣ୍ଡାରେ ପୀଡିତ ହେଇଥିଲେ।
ତଯା ନିଵାରିତାଶ୍ଚାପି ତାସ୍ତେପୁଃ କୃତ୍ତିକାଃ ସ୍ଵଯମ୍ ଵିଵିଶୂ ରୋମକୂପେଷୁ ତାସାଂ ତତ୍ରୈଵ ସତ୍ଵରମ୍॥ ୨୭.
ସେ ମହିଳା ଅଟକାଇଥିଲେ, ତଥାପି କୃତ୍ତିକାମାନେ ନିଜେ ତାହା ପିଇଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶରୀରର ରୋମକୁପରେ ଶୀଘ୍ର ଭିତରକୁ ନେଇଗଲେ।
ନୀରେତୋଗ୍ନିସ୍ତଦା ଜାତୋ ଵିଶ୍ରାଂତଃ ସ୍ଵଯମେଵ ହି॥ ୨୭.
ତାପରେ ଅଗ୍ନିରୁ ଏହି ରେତସ୍ ଜନ୍ମ ନେଲା ଏବଂ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା।
ତତସ୍ତା ଋଷିଭାର୍ଯା ହି ଯଯୁଃ ସ୍ଵଭଵନଂ ପ୍ରତି ୨୭.
ତାପରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତଦାନୀମେଵ ତାଃ ସର୍ଵା ଵ୍ଯଭିଚାରେଣ ଦୁଃଖିତାଃ ୨୭.
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ କାରଣରୁ ଦୁଃଖିତ ହେଇଗଲେ।
ଏକପଦ୍ଯେନ ତଦ୍ରେତସ୍ତପ୍ତଚାମୀକରପ୍ରଭମ୍ ୨୭.
ଏକା ଧାରାରେ ଏହି ରେତସ୍ ତପ୍ତ ସୁନାର ଚମକରେ ଚମକିଉଠିଲା।
ଷଣ୍ମୁଖଂ ବାଲକଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସର୍ଵେ ଦେଵା ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ ୨୭.
ଷଣ୍ମୁଖ ଶିଶୁକୁ ଚିହ୍ନିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଲେ।
ଶଂଭୋଃ ପୁତ୍ରଃ ପ୍ରସାଦେନ ସର୍ଵୋ ଭଵତି ଶାଶ୍ଵତଃ ୨୭.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର କୃପାରେ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହେଇଯାଏ।
ଉପଵିଷ୍ଟୋଥ ଗାଂଗେଯୋ ହ୍ଯହୋରାତ୍ରୋଷିତସ୍ତଦା ୨୭.
ତାପରେ ଗାଙ୍ଗେୟ ସେଠାରେ ଦିନ ଓ ରାତି କାଟି ବସିଲେ।
ଜାତୋ ଯଦାଥ ଗଂଗାଯାଂ ଷଣ୍ମୁଖଃ ଶଂକରାତ୍ମଜଃ ୨୭.
ଯେତେବେଳେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଷଣ୍ମୁଖ ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ,
ଶିଵଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସା ପ୍ରାହ ହେ ଶଂଭୋ ପ୍ରସ୍ନଵୋ ମହାନ୍ ସର୍ଵଜ୍ଞୋଽପି ମହାଦେଵୋ ହ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ତାମଥାଜ୍ଞଵତ୍॥ ୨୭.
ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି ଗଙ୍ଗା କହିଲେ, 'ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଏହା ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ।' ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ମହାଦେବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆଦେଶ ମିଳିଥିବା ପରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ନାରଦସ୍ତତ୍ର ଚାଗତ୍ଯ ପ୍ରୋକ୍ତଵାଞ୍ଜନ୍ମ ତସ୍ଯ ତତ୍ ୨୭.
ସେଠାରେ ନାରଦ ଆସି ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ତଦାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚୋ ଵିପ୍ରା ହର୍ଷନିର୍ଭରମାନସାଃ ୨୭.
ସେଇ କଥା ଶୁଣି ମୁନିମାନଙ୍କର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଅନେକାଭିଃ ପତାକାଭିଶ୍ଚୈଲପଲ୍ଲଵତୋରଣୈଃ ପର୍ଵତଃ ପୁତ୍ରଜନନାଚ୍ଛଂକରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ॥ ୨୭.
ଅନେକ ପତାକା, କପଡ଼ା, ପତ୍ର ଓ ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କର ମହାନ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଉପଲକ୍ଷେ ପାହାଡ଼ ଉତ୍ସବ ମନାଇଲା।
ତଦା ସର୍ଵେ ସୁରଗଣା ଋଷଯଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ ରକ୍ଷୋଗଂଧର୍ଵଯକ୍ଷାଶ୍ଚ ଅପ୍ସରୋଗଣସେଵିତାଃ॥ ୨୭.
ସେଇ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ରାକ୍ଷସ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏକାଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଏକପଦ୍ଯେନ ତେ ସର୍ଵେ ସହିତାଃ ଶଂକରେଣ ତୁ ୨୭.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କ ସହିତ ଏକ ପଙ୍କ୍ତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
ତତୋ ଵୃଷଭମାରୁହ୍ଯ ଯଯୌ ଗିରିଜଯା ସହ ୨୭.
ତାପରେ, ଭଗବାନ ଶିବ ତାଙ୍କର ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଗିରିଜାଙ୍କୁ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ତଦା ଶଂଖାଶ୍ଚ ଭେର୍ଯଶ୍ଚ ନେଦୁସ୍ତୂର୍ଯୀଣ୍ଯନେକଶଃ॥ ୨୭.
ସେ ସମୟରେ ଶଂଖ, ଢୋଳ ଓ ବହୁ ପ୍ରକାର ତୁରୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ବାଜି ଉଠିଲା।
ତଦାନୀମେଵ ସର୍ଵେଶଂ ଵୀରଭଦ୍ରାଦଯୋ ଗଣାଃ ଵାଦଯନ୍ତଶ୍ଚ ଵାଦ୍ଯାନି ତତାନି ଵିତତାନି ଚ॥ ୨୭.
ଏହି ସମୟରେ ବୀରଭଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଗଣମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର, ତାର ବାଦ୍ୟ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଇତ୍ୟାଦି ବଜାଉଥିଲେ।
କେଚିନ୍ନୃତ୍ଯପରାସ୍ତତ୍ର ଗାଯକାଶ୍ଚ ତଥା ପରେ ୨୭.
କିଛି ଲୋକ ନୃତ୍ୟରେ ମଗ୍ନ ଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଲୋକ ଗାନ ଗାଉଥିଲେ।
ଏଵଂଵିଧାସ୍ତେ ସୁରସିଦ୍ଧଯକ୍ଷା ଗଂଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରପନ୍ନଗା ହ୍ଯମୀ ୨୭.
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ଯକ୍ଷମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ସର୍ପମାନେ ଏଠାରେ ଏକଠି ହେଲେ।
ଯାଵତ୍ସମୀକ୍ଷଯାମାସୁର୍ଗାଂଗେଯଂ ଶଂକରୋପମମ୍ ୨୭.
ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଗାଙ୍ଗେୟଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଚାଲିଲେ।
ତତ୍ତୋଜସାଵୃତଂ ବାଲଂ ତପ୍ତଚାମୀକରପ୍ରଭମ୍ ୨୭.
ସେ ଶିଶୁଟିଏ ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଢାକିଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠିକି ତାଙ୍କର ଦେହ ଗଲା ଶୁଧା ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଚାରୁପ୍ରସନ୍ନ ଵଦନଂ ତଥା ସର୍ଵାଗସୁଂଦରମ୍ ୨୭.
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଶାନ୍ତ ଥିଲା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ମଧ୍ୟ ସୁନ୍ଦରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ଵଵଂଦିରେ ତଦା ବାଲଂ କୁମାରଂ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସମ୍ ୨୭.
ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଶିଶୁ କୁମାରକୁ ପୂଜା କରିଲେ।
ପରିଵାର୍ଯୋପତସ୍ଥୁସ୍ତେ ଵାମଦକ୍ଷିଣଭାଗତଃ ୨୭.
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦାହିନି ଓ ବାମପାଖରୁ ଘେରି ନିକଟରେ ଆସିଲେ।