ତ୍ରାହିତ୍ରାହି ମହାଦେଵ ରେତସୋ ଜଗତଃ ପତେ॥ ୨୭.
ମହାଦେବ, ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ରେତସ୍ ଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର।
ବ୍ରହ୍ମଣା ତୁ ସ୍ତୁତୋ ଯାଵତ୍ତାଵଦ୍ଦେଵୋ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ ୨୭.
ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ତୁତି କରିଥିବା ସମୟରେ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବତା ଏଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟସ୍ତଦାନୀଂ ଜଗଦେକବଂଧୁର୍ମହାତ୍ମଭିର୍ଦେଵଵରୈଃ ସୁପୂଜିତଃ ୨୭.
ସେ ସମୟରେ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ମିତ୍ର, ମହାତ୍ମା ଦେବମାନେ ଯାହାକୁ ବଡ଼ ଆଦରରେ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ, ଦେଖାଯାଇଲା।
ସ୍ତୁଵତାଂ ଚୈଵ ଦେଵାନାମୁଵାଚ ପରମେଶ୍ଵରଃ ୨୭.
ଦେବମାନେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ପରମେଶ୍ୱର ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଵମନଂ ଵୈ ଭଵଦ୍ଭିଶ୍ଚ କାର୍ଯମଦ୍ଯୈଵ ଭୋଃସୁରାଃ ଵେମୁଃ ସର୍ଵେ ତଦା ଵିପ୍ରାସ୍ତଦ୍ରେତଃ ଶଂକରସ୍ଯ ଚ॥ ୨୭.
ହେ ଦେବମାନେ, ଆଜି ତମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତମେ ଶିବଙ୍କ ରେତସ୍ ଆଜି ବାହାର କର।
ଐକପଦ୍ଯେନ ତଦ୍ରେତୋ ମହାପର୍ଵତସନ୍ନିଭମ୍ ୨୭.
ଏହି ରେତସ୍, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଭାରି, ଏକା ଧାରାରେ ବାହାରିଲା।
ସର୍ଵେ ଚ ସୁଖିନୋ ଜାତା ଇଂଦ୍ରାଦ୍ଯା ଦେଵତାଗଣାଃ ୨୭.
ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଖୁସି ହେଇଗଲେ।
ତେନାଗ୍ନିନାପି ଚୋକ୍ତସ୍ତୁ ଶଂକରୋ ଲୋକଶଂକରଃ ୨୭.
ତାପରେ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ଶିବଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତଦ୍ବ୍ରୂହି ମେ ପ୍ରଭୋଽଦ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଯେନାହଂ ସର୍ଵଦା ସୁଖୀ ୨୭.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଆଜି ମୋତେ କହନ୍ତୁ, କଣ କରିଲେ ମୁଁ ସଦା ସୁଖୀ ରହିପାରିବି।
ତଦୋଵାଚ ଶିଵଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଦେଵାନାମିହ ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାମ୍ ୨୭.
ତାପରେ ଶିବ ନିଜେ, ଦେବମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ, ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଉଵାଚ ଶଂକରଂ ଦେଵଂ ଭଵତ୍ତେଜୋ ଦୁରାସଦମ୍ ୨୭.
ସେ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ପ୍ରବଳ।'
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନଗ୍ନିଂ ପ୍ରତି ମହେଶ୍ଵରଃ ୨୭.
ତାପରେ ଭଗବାନ ମହେଶ୍ୱର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ଵଚନଂ ମହାପ୍ରଭଃ ସ ଜାତଵେଦାଃ ପରମେଣ ଵର୍ଚସା ୨୭.
ମହାପ୍ରଭା ଜାତବେଦା, ପରମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ, ସେ ଆଜ୍ଞାକୁ ମନେ ରଖି ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ତଦା ପ୍ରାତଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ପ୍ରାତଃ ସ୍ନାନପରାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ୨୭.
ତାପରେ ସକାଳେ ଉଠି, ମହିଳାମାନେ ସକାଳ ସ୍ନାନରେ ଲଗି ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଜ୍ଵଲିତଂ ତତ୍ର ସର୍ଵାସ୍ତାଃ ଶୀତକର୍ଷିତାଃ ୨୭.
ସେଠାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଥଣ୍ଡାରେ ପୀଡିତ ହେଇଥିଲେ।
ତଯା ନିଵାରିତାଶ୍ଚାପି ତାସ୍ତେପୁଃ କୃତ୍ତିକାଃ ସ୍ଵଯମ୍ ଵିଵିଶୂ ରୋମକୂପେଷୁ ତାସାଂ ତତ୍ରୈଵ ସତ୍ଵରମ୍॥ ୨୭.
ସେ ମହିଳା ଅଟକାଇଥିଲେ, ତଥାପି କୃତ୍ତିକାମାନେ ନିଜେ ତାହା ପିଇଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶରୀରର ରୋମକୁପରେ ଶୀଘ୍ର ଭିତରକୁ ନେଇଗଲେ।
ନୀରେତୋଗ୍ନିସ୍ତଦା ଜାତୋ ଵିଶ୍ରାଂତଃ ସ୍ଵଯମେଵ ହି॥ ୨୭.
ତାପରେ ଅଗ୍ନିରୁ ଏହି ରେତସ୍ ଜନ୍ମ ନେଲା ଏବଂ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା।
ତତସ୍ତା ଋଷିଭାର୍ଯା ହି ଯଯୁଃ ସ୍ଵଭଵନଂ ପ୍ରତି ୨୭.
ତାପରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତଦାନୀମେଵ ତାଃ ସର୍ଵା ଵ୍ଯଭିଚାରେଣ ଦୁଃଖିତାଃ ୨୭.
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ କାରଣରୁ ଦୁଃଖିତ ହେଇଗଲେ।
ଏକପଦ୍ଯେନ ତଦ୍ରେତସ୍ତପ୍ତଚାମୀକରପ୍ରଭମ୍ ୨୭.
ଏକା ଧାରାରେ ଏହି ରେତସ୍ ତପ୍ତ ସୁନାର ଚମକରେ ଚମକିଉଠିଲା।
ଷଣ୍ମୁଖଂ ବାଲକଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସର୍ଵେ ଦେଵା ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ ୨୭.
ଷଣ୍ମୁଖ ଶିଶୁକୁ ଚିହ୍ନିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଲେ।
ଶଂଭୋଃ ପୁତ୍ରଃ ପ୍ରସାଦେନ ସର୍ଵୋ ଭଵତି ଶାଶ୍ଵତଃ ୨୭.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର କୃପାରେ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହେଇଯାଏ।
ଉପଵିଷ୍ଟୋଥ ଗାଂଗେଯୋ ହ୍ଯହୋରାତ୍ରୋଷିତସ୍ତଦା ୨୭.
ତାପରେ ଗାଙ୍ଗେୟ ସେଠାରେ ଦିନ ଓ ରାତି କାଟି ବସିଲେ।
ଜାତୋ ଯଦାଥ ଗଂଗାଯାଂ ଷଣ୍ମୁଖଃ ଶଂକରାତ୍ମଜଃ ୨୭.
ଯେତେବେଳେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଷଣ୍ମୁଖ ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ,
ଶିଵଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ସା ପ୍ରାହ ହେ ଶଂଭୋ ପ୍ରସ୍ନଵୋ ମହାନ୍ ସର୍ଵଜ୍ଞୋଽପି ମହାଦେଵୋ ହ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ତାମଥାଜ୍ଞଵତ୍॥ ୨୭.
ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି ଗଙ୍ଗା କହିଲେ, 'ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଏହା ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ।' ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ମହାଦେବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆଦେଶ ମିଳିଥିବା ପରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ନାରଦସ୍ତତ୍ର ଚାଗତ୍ଯ ପ୍ରୋକ୍ତଵାଞ୍ଜନ୍ମ ତସ୍ଯ ତତ୍ ୨୭.
ସେଠାରେ ନାରଦ ଆସି ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
ତଦାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚୋ ଵିପ୍ରା ହର୍ଷନିର୍ଭରମାନସାଃ ୨୭.
ସେଇ କଥା ଶୁଣି ମୁନିମାନଙ୍କର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଅନେକାଭିଃ ପତାକାଭିଶ୍ଚୈଲପଲ୍ଲଵତୋରଣୈଃ ପର୍ଵତଃ ପୁତ୍ରଜନନାଚ୍ଛଂକରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ॥ ୨୭.
ଅନେକ ପତାକା, କପଡ଼ା, ପତ୍ର ଓ ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କର ମହାନ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଉପଲକ୍ଷେ ପାହାଡ଼ ଉତ୍ସବ ମନାଇଲା।
ତଦା ସର୍ଵେ ସୁରଗଣା ଋଷଯଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ ରକ୍ଷୋଗଂଧର୍ଵଯକ୍ଷାଶ୍ଚ ଅପ୍ସରୋଗଣସେଵିତାଃ॥ ୨୭.
ସେଇ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ରାକ୍ଷସ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏକାଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଏକପଦ୍ଯେନ ତେ ସର୍ଵେ ସହିତାଃ ଶଂକରେଣ ତୁ ୨୭.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କ ସହିତ ଏକ ପଙ୍କ୍ତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।