ଵଯଂ ସର୍ଵେ ମର୍ତୁକାମା ରେତସାନେନ ପୀଡିତାଃ ୨୭.
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ରେତସ୍ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହୋଇଛୁ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହୁଛୁ।
ଶରଣଂ ଶଂକରଂ ଯାତାଃ ପରିତ୍ରାତୁଂ କୃତୋଦ୍ଵହାଃ ସୁଖିନଃ ସ୍ଯାମ ସର୍ଵେ ନିର୍ଭଯାଶ୍ଚ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପେ॥ ୨୭.
ଆମେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ରକ୍ଷା ପାଇବାକୁ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ସ୍ଵର୍ଗରେ ସୁଖୀ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ ହେବା।
ଏଵଂ ଵିଷ୍ଟଭ୍ଯମାନାନାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଭଯମାଗତମ୍ ୨୭.
ଏପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୀଡା ଦେଉଥିବା ସମୟରେ ଭୟ ଆସିଗଲା।
ତ୍ରିଵର୍ଗୋ ହି ଯଥା ପୁଂସାଂ କୃତୋ ହି ସୁପରିଷ୍କୃତଃ ୨୭.
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଜୀବନର ତିନିଟି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲେ, ସେଗୁଡିକ ଭଲ ଭାବେ ସାଧିତ ହୋଇଥାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ତଦ୍ଵୈ ବଲଂ ମତ୍ଵା ସର୍ଵେଷାମପି ଦେହିନାମ୍ ୨୭.
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଦେହୀ ଜୀବର ଶକ୍ତି ଭାବି, ଏହି ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେଲା।
ତଥା ନିଶମ୍ଯ ଦେଵାନାଂ ପରେଶଃ ପରିଦେଵନମ୍ ୨୭.
ଏପରି, ଦେବତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଶୁଣି, ପରମେଶ୍ୱର—
ସ୍ତୂଯତାଂ ଵୈ ମହାଦେଵୋ ମହେଶଃ କାର୍ଯଗୌରଵାତ୍॥ ୨୭.
ମହାଦେବଙ୍କୁ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସ୍ତୁତି କରାଯାଉ।
ତଥେତି ଗତ୍ଵା ତେ ସର୍ଵେ ଦେଵା ଵିଷ୍ଣୁପୁରୋଗମାଃ ୨୭.
ଏପରି କହି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏଠାକୁ ଗଲେ।
ଓଁନମୋ ଭର୍ଗାଯ ଦେଵାଯ ନୀଲକଂଠାଯ ମୀଢୁଷେ ୨୭.
ଓଁ, ଭର୍ଗ ଦେବ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଦୟାଳୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ରିସ୍ଵରାଯ ତ୍ରିମାତ୍ରାଯ ତ୍ରିଵେଦାଯ ତ୍ରିମୂର୍ତ୍ତଯେ ୨୭.
ତିନି ସ୍ୱର, ତିନି ମାତ୍ରା, ତିନି ବେଦର ଜ୍ଞାନୀ, ତିନି ରୂପର ଉପାସ୍ୟ।
ତ୍ରାହିତ୍ରାହି ମହାଦେଵ ରେତସୋ ଜଗତଃ ପତେ॥ ୨୭.
ମହାଦେବ, ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ରେତସ୍ ଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର।
ବ୍ରହ୍ମଣା ତୁ ସ୍ତୁତୋ ଯାଵତ୍ତାଵଦ୍ଦେଵୋ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ ୨୭.
ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ତୁତି କରିଥିବା ସମୟରେ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବତା ଏଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟସ୍ତଦାନୀଂ ଜଗଦେକବଂଧୁର୍ମହାତ୍ମଭିର୍ଦେଵଵରୈଃ ସୁପୂଜିତଃ ୨୭.
ସେ ସମୟରେ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ମିତ୍ର, ମହାତ୍ମା ଦେବମାନେ ଯାହାକୁ ବଡ଼ ଆଦରରେ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ, ଦେଖାଯାଇଲା।
ସ୍ତୁଵତାଂ ଚୈଵ ଦେଵାନାମୁଵାଚ ପରମେଶ୍ଵରଃ ୨୭.
ଦେବମାନେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ପରମେଶ୍ୱର ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଵମନଂ ଵୈ ଭଵଦ୍ଭିଶ୍ଚ କାର୍ଯମଦ୍ଯୈଵ ଭୋଃସୁରାଃ ଵେମୁଃ ସର୍ଵେ ତଦା ଵିପ୍ରାସ୍ତଦ୍ରେତଃ ଶଂକରସ୍ଯ ଚ॥ ୨୭.
ହେ ଦେବମାନେ, ଆଜି ତମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତମେ ଶିବଙ୍କ ରେତସ୍ ଆଜି ବାହାର କର।
ଐକପଦ୍ଯେନ ତଦ୍ରେତୋ ମହାପର୍ଵତସନ୍ନିଭମ୍ ୨୭.
ଏହି ରେତସ୍, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଭାରି, ଏକା ଧାରାରେ ବାହାରିଲା।
ସର୍ଵେ ଚ ସୁଖିନୋ ଜାତା ଇଂଦ୍ରାଦ୍ଯା ଦେଵତାଗଣାଃ ୨୭.
ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଖୁସି ହେଇଗଲେ।
ତେନାଗ୍ନିନାପି ଚୋକ୍ତସ୍ତୁ ଶଂକରୋ ଲୋକଶଂକରଃ ୨୭.
ତାପରେ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ଶିବଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତଦ୍ବ୍ରୂହି ମେ ପ୍ରଭୋଽଦ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଯେନାହଂ ସର୍ଵଦା ସୁଖୀ ୨୭.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଆଜି ମୋତେ କହନ୍ତୁ, କଣ କରିଲେ ମୁଁ ସଦା ସୁଖୀ ରହିପାରିବି।
ତଦୋଵାଚ ଶିଵଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଦେଵାନାମିହ ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାମ୍ ୨୭.
ତାପରେ ଶିବ ନିଜେ, ଦେବମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ, ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଉଵାଚ ଶଂକରଂ ଦେଵଂ ଭଵତ୍ତେଜୋ ଦୁରାସଦମ୍ ୨୭.
ସେ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ପ୍ରବଳ।'
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵାନଗ୍ନିଂ ପ୍ରତି ମହେଶ୍ଵରଃ ୨୭.
ତାପରେ ଭଗବାନ ମହେଶ୍ୱର ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ଵଚନଂ ମହାପ୍ରଭଃ ସ ଜାତଵେଦାଃ ପରମେଣ ଵର୍ଚସା ୨୭.
ମହାପ୍ରଭା ଜାତବେଦା, ପରମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ, ସେ ଆଜ୍ଞାକୁ ମନେ ରଖି ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ତଦା ପ୍ରାତଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ପ୍ରାତଃ ସ୍ନାନପରାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ୨୭.
ତାପରେ ସକାଳେ ଉଠି, ମହିଳାମାନେ ସକାଳ ସ୍ନାନରେ ଲଗି ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଜ୍ଵଲିତଂ ତତ୍ର ସର୍ଵାସ୍ତାଃ ଶୀତକର୍ଷିତାଃ ୨୭.
ସେଠାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଥଣ୍ଡାରେ ପୀଡିତ ହେଇଥିଲେ।
ତଯା ନିଵାରିତାଶ୍ଚାପି ତାସ୍ତେପୁଃ କୃତ୍ତିକାଃ ସ୍ଵଯମ୍ ଵିଵିଶୂ ରୋମକୂପେଷୁ ତାସାଂ ତତ୍ରୈଵ ସତ୍ଵରମ୍॥ ୨୭.
ସେ ମହିଳା ଅଟକାଇଥିଲେ, ତଥାପି କୃତ୍ତିକାମାନେ ନିଜେ ତାହା ପିଇଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶରୀରର ରୋମକୁପରେ ଶୀଘ୍ର ଭିତରକୁ ନେଇଗଲେ।
ନୀରେତୋଗ୍ନିସ୍ତଦା ଜାତୋ ଵିଶ୍ରାଂତଃ ସ୍ଵଯମେଵ ହି॥ ୨୭.
ତାପରେ ଅଗ୍ନିରୁ ଏହି ରେତସ୍ ଜନ୍ମ ନେଲା ଏବଂ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା।
ତତସ୍ତା ଋଷିଭାର୍ଯା ହି ଯଯୁଃ ସ୍ଵଭଵନଂ ପ୍ରତି ୨୭.
ତାପରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତଦାନୀମେଵ ତାଃ ସର୍ଵା ଵ୍ଯଭିଚାରେଣ ଦୁଃଖିତାଃ ୨୭.
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟ କାରଣରୁ ଦୁଃଖିତ ହେଇଗଲେ।
ଏକପଦ୍ଯେନ ତଦ୍ରେତସ୍ତପ୍ତଚାମୀକରପ୍ରଭମ୍ ୨୭.
ଏକା ଧାରାରେ ଏହି ରେତସ୍ ତପ୍ତ ସୁନାର ଚମକରେ ଚମକିଉଠିଲା।