ମେନଯା ସହ ଧର୍ମାତ୍ମା ଯଥାସ୍ଥାନଗତସ୍ତତଃ ୨୭.
ମେନାଙ୍କ ସହିତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହିମାଳୟ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରହିଲେ।
ଗତେଷୁ ତେଷୁ ହିମଵାନ୍ପୁତ୍ରୈଃ ପୌତ୍ରୈଃ ପ୍ରପୌତ୍ରକୈଃ ୨୭.
ହିମାଳୟଙ୍କ ପୁଅ, ନାତି ଏବଂ ପ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ଚାଲିଗଲା ପରେ,
ଅଥୋ ଗିରିଜଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମହେଶୋ ଗନ୍ଧମାଦନେ ୨୭.
ତାପରେ ଗିରିଜାଙ୍କ ସହିତ ମହେଶ୍ୱର ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଲେ।
ସୁରତେନୈଵ ମହତା ତପସା ହି ସମାଗମେ ୨୭.
ବଡ଼ ଏକତା ଏବଂ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ।
ଅନିଷ୍ଟଂ ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ପ୍ରଲଯୋପମମେଵ ଚ ୨୭.
ଏକ ଅପ୍ରିୟ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା, ଯାହା ପ୍ରଳୟ ସମାନ।
ସର୍ଵେ ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଦେଵାଃ କାର୍ଯାକାର୍ଯଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ ୨୭.
ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅକାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୁକ୍ତ ହେଲେ।
ସସ୍ମାର ଚାଗ୍ନିଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚାଧ୍ଯାତ୍ମଦାଯକଃ ୨୭.
ବ୍ରହ୍ମା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା।
ତାଭ୍ଯାଂ ସଂପ୍ରେଷିତୋଽପଶ୍ଯଦ୍ରୁଚିରଂ ଶିଵମାଂଦିରମ୍ ୨୭.
ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇ, ସେ ଶିବଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଘର ଦେଖିଲେ।
ଅଗ୍ନିର୍ହ୍ରସ୍ଵସ୍ତଦା ଭୂତ୍ଵା କାଶ୍ମୀରସଦୃଶଚ୍ଛଵିଃ ୨୭.
ଅଗ୍ନି ତେବେ ଛୋଟ ହେଇଗଲେ, ତାଙ୍କ ଚହାରା କାଶ୍ମୀର ସମାନ ହେଲା।
ଅନେକରତ୍ନସଂଵୀତଂ ପ୍ରାସାଦୈଶ୍ଚ ସ୍ଵଲଂ କୃତମ୍ ୨୭.
ଘରଟି ଅନେକ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ରୂପାଳି ମହଲରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ପାଣିପାତ୍ରସ୍ଯ ମେ ହ୍ଯମ୍ବ ଭିକ୍ଷାଂ ଦେହ୍ଯଵରୋଧତଃ ୨୭.
ମା, ମୁଁ ତୁମର ଦ୍ୱାରରେ ଅଛି, ଦୟାକରି ମୋତେ ତୁମର ହାତରେ ଭିକ୍ଷା ଦିଅ।
ଯାଵଦ୍ଦାତୁଂ ଚ ସାରେଭେ ଭିକ୍ଷାଂ ତସ୍ମୈ ତତଃ ସ୍ଵଯମ୍ ୨୭.
ସେ ଭିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ନିଜେ ଭିକ୍ଷା ନେଲେ।
ରୁଦ୍ରସ୍ତ୍ରିଶୂଲମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଭୈରଵୋ ହ୍ଯଽଭଵତ୍ତଦା ଭିକ୍ଷାଂ ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ଵାଚା ଅଗ୍ନଯେ ଜାତଵେଦସେ॥ ୨୭.
ରୁଦ୍ର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ ଭୟଙ୍କର ଭୈରବ ହେଲେ; ସେ ଅଗ୍ନି, ଯାତବେଦସଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ଦେଲେ ଏବଂ ଶବ୍ଦରେ ଦେଲେ।
ପାଣୌ ଭିକ୍ଷାଂ ଗୃହୀତ୍ଵାଥ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ତେନ ଚାଗ୍ନିନା ୨୭.
ହାତରେ ଭିକ୍ଷା ନେଇ, ଅଗ୍ନି ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ରେ ଭିକ୍ଷୋ ଭଵିତା ଶାପାତ୍ସର୍ଵଭକ୍ଷୋ ମମାଶୁ ଵୈ ୨୭.
ଓ ଭିକ୍ଷୁ, ମୋର ଶାପରେ ତୁମେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସବୁ କିଛି ଖାଇବାକୁ ପଡିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵାଗ୍ନୀ ରେତ ଈଶସ୍ଯ ହଵ୍ଯଵାଟ୍ ୨୭.
ଏପରି କହିବା ପରେ, ହବ୍ୟ ଭକ୍ଷକ ଅଗ୍ନି ଭଗବାନଙ୍କ ରେତସ୍ ଖାଇଲା।
ଆଗତ୍ଯାକଥଯତ୍ସର୍ଵଂ ତଦ୍ରେତୋଭକ୍ଷଣାଦିକମ୍ ୨୭.
ସେ ଆସି ସବୁ କଥା, ରେତସ୍ ଭକ୍ଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ କଥା, ଖୋଲା କରି କହିଲା।
ଅଗ୍ନେର୍ଯଥା ହଵିଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵେଷାମୁପତିଷ୍ଠତି ୨୭.
ଯେପରି ହବ୍ୟ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ସେପରି ସବୁଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ।
ସଗର୍ଭାହ୍ଯଭଵନ୍ସର୍ଵେ ଚିଂତଯା ଚପ୍ରପୀଡିତାଃ ୨୭.
ସମସ୍ତେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଇଗଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତାରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତ୍ଵଂ ତ୍ରାତା ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଲୋକାନାଂ ପ୍ରଭୁରେଵ ଚ ୨୭.
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ।
ଵଯଂ ସର୍ଵେ ମର୍ତୁକାମା ରେତସାନେନ ପୀଡିତାଃ ୨୭.
ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ରେତସ୍ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହୋଇଛୁ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହୁଛୁ।
ଶରଣଂ ଶଂକରଂ ଯାତାଃ ପରିତ୍ରାତୁଂ କୃତୋଦ୍ଵହାଃ ସୁଖିନଃ ସ୍ଯାମ ସର୍ଵେ ନିର୍ଭଯାଶ୍ଚ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପେ॥ ୨୭.
ଆମେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ରକ୍ଷା ପାଇବାକୁ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ସ୍ଵର୍ଗରେ ସୁଖୀ ଏବଂ ନିର୍ଭୟ ହେବା।
ଏଵଂ ଵିଷ୍ଟଭ୍ଯମାନାନାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଭଯମାଗତମ୍ ୨୭.
ଏପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୀଡା ଦେଉଥିବା ସମୟରେ ଭୟ ଆସିଗଲା।
ତ୍ରିଵର୍ଗୋ ହି ଯଥା ପୁଂସାଂ କୃତୋ ହି ସୁପରିଷ୍କୃତଃ ୨୭.
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଜୀବନର ତିନିଟି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲେ, ସେଗୁଡିକ ଭଲ ଭାବେ ସାଧିତ ହୋଇଥାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ତଦ୍ଵୈ ବଲଂ ମତ୍ଵା ସର୍ଵେଷାମପି ଦେହିନାମ୍ ୨୭.
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଦେହୀ ଜୀବର ଶକ୍ତି ଭାବି, ଏହି ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେଲା।
ତଥା ନିଶମ୍ଯ ଦେଵାନାଂ ପରେଶଃ ପରିଦେଵନମ୍ ୨୭.
ଏପରି, ଦେବତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଶୁଣି, ପରମେଶ୍ୱର—
ସ୍ତୂଯତାଂ ଵୈ ମହାଦେଵୋ ମହେଶଃ କାର୍ଯଗୌରଵାତ୍॥ ୨୭.
ମହାଦେବଙ୍କୁ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ, ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସ୍ତୁତି କରାଯାଉ।
ତଥେତି ଗତ୍ଵା ତେ ସର୍ଵେ ଦେଵା ଵିଷ୍ଣୁପୁରୋଗମାଃ ୨୭.
ଏପରି କହି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏଠାକୁ ଗଲେ।
ଓଁନମୋ ଭର୍ଗାଯ ଦେଵାଯ ନୀଲକଂଠାଯ ମୀଢୁଷେ ୨୭.
ଓଁ, ଭର୍ଗ ଦେବ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଦୟାଳୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ରିସ୍ଵରାଯ ତ୍ରିମାତ୍ରାଯ ତ୍ରିଵେଦାଯ ତ୍ରିମୂର୍ତ୍ତଯେ ୨୭.
ତିନି ସ୍ୱର, ତିନି ମାତ୍ରା, ତିନି ବେଦର ଜ୍ଞାନୀ, ତିନି ରୂପର ଉପାସ୍ୟ।