ନିଵର୍ତ୍ଯ ସାଵନଂ ମାସମତ୍ର ଦିକ୍ପାଲସଂମିତମ୍
ଏଠାରେ ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କ ସମାନ ଏକ ମାସିକ ବ୍ରତ ସମାପ୍ତ କର।
ପ୍ରତିଷ୍ଠାପଯ ତୀର୍ଥାଗ୍ରେ ଲୋକାନୁଗ୍ରହକାରଣାତ୍
ପ୍ରପଞ୍ଚର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ଆଗରେ ସ୍ଥାପନ କର।
ତାପତ୍ରଯୋପଶାଂତିଶ୍ଚ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯ ନ ସଂଶଯଃ
ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ତିନି ଲୋକରୁ ନିଶ୍ଚିତ ହଟିଯିବ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସ୍ଥାପଯ ସ୍ଥିରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ସଦାଲୋକହିତାଯ ଚ
ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ସହିତ, ସଦା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପନ କର।
ମହୋତ୍ସଵସମାଯୁକ୍ତଂ ଯାଵଦ୍ଦଶଦିନାଵଧି 1.3.1.12.
ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ସହିତ, ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ଚାଲିଥିଲା।
ସାଯମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵଚ୍ଛୋଣାଚଲଵପୁର୍ମମ
ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ମୋ ଶୋଣାଚଳ ରୂପକୁ ପୂଜା କର।
ଏତତ୍କୃତଂ ତେ ଲୋକାନାଂ ରକ୍ଷାଯୈ ସଂଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମେ କରିଥିବା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ହେବ।
ଉଭଯଂ କର୍ତୁମାରେଭେ ତପସା ଶୈଲକନ୍ଯକା
ପାହାଡ଼ ଝିଅ ଦୁଇଟି କାମ ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଉଦଜୃଂଭତ ତୀର୍ଥାନାଂ ନଵକଂ ତତ୍ର ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେଠାରେ ନଉଟି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖାଦେଲା।
ତୀର୍ଥେ ମମଜ୍ଜ ତସ୍ମିନ୍ସା ମୁନୀନାମଭ୍ଯନୁଜ୍ଞଯା
ମୁନିମାନଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ନିମଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ଅଂତର୍ଵସତିତଃ କାଂତ୍ଯା ମେଚକୀକୃତମଂଜସା
ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସାରା ସ୍ଥାନକୁ ତୁରନ୍ତ ଆଲୋକିତ କରିଦେଲା।
ଶମ୍ଭୋର୍ଵିରହସଂତପ୍ତଂ ମନଶ୍ଚଂଚଲତାଂ ଯଯୌ
ଶିବଙ୍କୁ ଦୂରେ ଦେଖି ତାଙ୍କ ମନ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯାଇଥିଲା।
ମଂଦସ୍ମିତେନ କୁମୁଦଂ ସସର୍ଜ ସଲିଲସ୍ଯ ସା
ସେ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ସହିତ ପାଣିରେ ଏକ କମଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
କୃତାର୍ଥାସ୍ସହସା ଜାତାସ୍ତତ୍ତତ୍କାଲଫଲାନ୍ଵିତାଃ
ସେମାନେ ସହସା ସଫଳ ହେଲେ, ସେଇ ସମୟର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିପାରିଲେ।
କାର୍ତିକେ ମାସି ନକ୍ଷତ୍ରେ କୃତ୍ତିକାଖ୍ଯେ ନିଶୋଦଯେ 1.3.1.12.
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, କୃତ୍ତିକା ନକ୍ଷତ୍ର ରାତିରେ—
ଅରୁଣାଦ୍ରିମଯଂ ଲିଂଗଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଜଗଦଂବିକା
ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମାଆ ଅରୁଣ ପାହାଡ଼ର ତିଆରି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିଲେ।
ତେଜୋମଯାଦ୍ରିଲିଂଗାଯ ସର୍ଵପାତତକନାଶିନେ
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାହାଡ଼ର ଲିଙ୍ଗ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରୁଥିବା—
ଅଗ୍ନିରୂପୋଽପି ସଞ୍ଛାଂତୋ ଲୋକାନୁଗ୍ରହକ୍ଲୃପ୍ତଯେ
ଅଗ୍ନି ଆକୃତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଭଲ କରିବା ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ଅଦ୍ରିଶ୍ରେଷ୍ଠାରୁଣାଦ୍ରୀଶ ରୂପଲାଵଣ୍ଯଵାରିଧେ
ହେ ଅରୁଣ ପାହାଡ଼ର ସ୍ୱାମୀ, ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରୂପ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ସାଗର—
ତେଜସାଂ ଦେଵ ସର୍ଵେଷାଂ ବୀଜଭୂତଂ ନିଗଦ୍ଯସେ
ହେ ଦେବ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ମୂଳ କାରଣ ବୋଲି କହାଯାଏ।
ଯତ୍ପୁରା ବ୍ରହ୍ମଣା ଦୃଷ୍ଟଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ଚ ଵିଚିନ୍ଵତା
ଯାହାକୁ ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଥିଲେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଖୋଜୁଥିଲେ—
ତେଜୋ ଦର୍ଶଯ ମେ ଦିଵ୍ଯଂ ସର୍ଵଦୋଷହରଂ ପରମ୍
ମୋତେ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଅ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୋଷକୁ ଦୂର କରେ।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ତେଜୋଭିରାପୂର୍ଯ ଭୁଵନାଂତରମ୍
ସେ ତେଜ ଦେଖାଦେଲା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା।
କାଲାଗ୍ନିକୋଟିସଂକାଶଂ ତେଜଃ ପରମଦୃଶ୍ଯତ
କେତେ ଲକ୍ଷ କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏକ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜ ଦେଖାଗଲା।
ଵିସ୍ମଯାକ୍ରାଂତହୃଦଯା ନନଂଦ ନଲିନେକ୍ଷଣା 1.3.1.12.
ପଦ୍ମନୟନୀ ମାଆ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ହିରଣ୍ମଯୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵାଚଂ ପୁରୁଷଃ କଲକନ୍ଧରଃ
ସୁନା ଦେହ ଓ ମଧୁର କଣ୍ଠ ସ୍ୱର ଥିବା ପୁରୁଷ କହିଲେ—
ତେଜୋମଯମିଦଂ ରୂପମୀକ୍ଷିତଂ ଚ ତ୍ଵଯାଧୁନା
ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ତୁମେ ଏବେ ଦେଖିପାରିଛ।
ତପାଂସି କୁରୁଷେ ଭୂମୌ କିମନ୍ଯତ୍ପ୍ରାର୍ଥିତଂ ତଵ
ତୁମେ ପୃଥିବୀରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛ—ଏଠାରେ ଆଉ କଣ ଚାହିଁଛ?
ଅଶେଷୋ ହି ପ୍ରଶାଂତୋଽଭୂତ୍ତେଜସୋଽସ୍ଯ ନିରୀକ୍ଷଣାତ୍
ଏହି ତେଜକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା।
ଜଗ୍ରାହ ସହସା ହ୍ଯେତତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗଂ ଗଲେ ସ୍ଥିତମ୍
ସେ ହଠାତ୍ ସେଇ ଗଳାରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଧରିନେଲେ।