ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପୁରୋଧସା ଚୈଵ ଗର୍ଗେଣ ସୁମହାତ୍ମନା ୨୫.
ପୂରୋହିତ ଓ ମହାତ୍ମା ଗର୍ଗଙ୍କ ସହିତ—
ପ୍ରଯୋଗୋ ଭଣ୍ଯତାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନସ୍ମିନ୍ସମଯ ଆଗତେ ୨୫.
ଏହି ସମୟ ଆସିଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବେ ଆଚାର ବିଧି ବର୍ଣ୍ଣନା କର।
କଥ୍ଯତାଂ ତାତ ଗୋତ୍ରଂ ସ୍ଵଂ କୁଲଂ ଚୈଵ ଵିଶେଷତଃ ସୁମୁଖେନ ଵିମୁଖଃ ସଦ୍ଯୋ ହ୍ଯଶୋଚ୍ଯଃ ଶୋଚ୍ଯତାଂ ଗତଃ॥ ୨୫.
ପ୍ରିୟ, ତୁମର ଗୋତ୍ର ଓ କୁଳ ବିସ୍ତୃତରେ କହ; ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ଯିଏ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ, ସେ ଏବେ ଖୁସି ହୋଇଛନ୍ତି।
ଏଵଂଵିଧଃ ସୁରଵରୈର୍ଋଷିଭିସ୍ତଦାନୀଂ ଗଂଧର୍ଵଯକ୍ଷମୁନିସିଦ୍ଧଗଣୈସ୍ତଥୈଵ ୨୫.
ଏଭଳି, ସେଇ ସମୟରେ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତା, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ—
ଵୀଣାଂ ପ୍ରକଟଯାମାସ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରୋଽଥ ନାରଦଃ ୨୫.
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ନାରଦ ବୀଣା ବଜାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପର୍ଵତେନୈଵ ନାରଦୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ୨୫.
ପର୍ବତଙ୍କ ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ନାରଦ ଏହି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅସ୍ଯ ଗୋତ୍ରଂ କୁଲଂ ଚୈଵ ନାଦ ଏଵ ପରଂ ଗିରେ ୨୫.
ଏହାଙ୍କର ବଂଶ ଓ ପରିବାର କେବଳ ଶବ୍ଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ହେ ପାହାଡ଼।
ତସ୍ମାନ୍ନାଦମଯଃ ଶଂଭୁର୍ନାଦାଚ୍ଚ ପ୍ରତିଲଭ୍ଯତେ ୨୫.
ତେଣୁ ଶିବଙ୍କର ଗଠନ ଶବ୍ଦରୁ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଶବ୍ଦ ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।
ଅସ୍ଯ ଗୋତ୍ରଂ କୁଲଂ ନାମ ନ ଜାନଂତି ହି ପର୍ଵତ ୨୫.
ତାଙ୍କର ବଂଶ, ପରିବାର ଓ ନାମ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ହେ ପାହାଡ଼।
ତ୍ଵଂ ହି ମୂଢତ୍ଵମାପନ୍ନୋ ନ ଜାନାସି ହି କିଂଚନ ୨୫.
ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନରେ ପଡ଼ିଛ, କିଛି ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହ।
ଯେଯେ ଆଗମିକାଶ୍ଚାଦ୍ରେ ନଷ୍ଟାସ୍ତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ୨୫.
ଯେଉଁମାନେ ପୁରାତନ ପଦ୍ଧତିର ଅନୁସରୀ ଥିଲେ ଏବଂ ପାହାଡ଼ରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅଗୋତ୍ରୋଽଯଂ ଗିରିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜାମାତା ତେ ନ ସଂଶଯଃ ୨୫.
ଏହେଁ ଲୋକ ବଂଶହୀନ, ହେ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ସେ ତୁମର ଜାମାତା, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ନ ଜାନଂତି ହରଂ ସର୍ଵେ କିଂ ବହୂକ୍ତ୍ଯା ମମ ପ୍ରଭୋ ୨୫.
ହରଙ୍କୁ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ଏଥିରେ ଅଧିକ କଥା କହିବାର କିଛି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ବ୍ରହ୍ମାପି ତଂ ନ ଜାନାତି ମସ୍ତକଂ ପରମେଷ୍ଠିନଃ ୨୫.
ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ତେନ ଲିଂଗେନ ମହତା ହ୍ଯଗାଧେନ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ ୨୫.
ସେଇ ମହାନ ଓ ଅପାର ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଏହି ତିନି ଜଗତ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଅନଯାରାଧିତଂ ନୂନଂ ତଵ ପୁତ୍ର୍ଯା ହିମାଲଯ ୨୫.
ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ହିମାଳୟ, ତୁମର କନ୍ୟା ଏହିପରି ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଛନ୍ତି।
ଆଭ୍ଯାମୁତ୍ପାଦ୍ଯତେ ଵିଶ୍ଵମାଭ୍ଯାଂ ଚୈଵ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ ୨୫.
ଏହି ଦୁଇଁଠାରୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଓ ଏହି ଦୁଇଁ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ହିମାଦ୍ରିପ୍ରମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ତଥା ଚେଂଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ ୨୫.
ହିମାଦ୍ରି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ମାନେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ, ଏହିପରି ଅଛନ୍ତି।
ଈଶ୍ଵରସ୍ଯ ତୁ ଗାଂଭୀର୍ଯଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସର୍ଵେ ଵିଚକ୍ଷଣାଃ ୨୫.
ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗଭୀରତା ବୁଝିବା ପରେ, ଏହିପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ଜଗଦିଦଂ ଚ ଵିଶାଲମେଵ ଜାତଂ ପରାତ୍ପରମିଦଂ ନିଜବୋଧରୂପମ୍ ୨୫.
ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ବିଶାଳ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚରୁ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏହା ତାଙ୍କର ନିଜ ଜ୍ଞାନର ରୂପ।
ଅଥ ତେ ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠା ମେର୍ଵାଦ୍ଯା ଜାତସଂଭ୍ରମାଃ ୨୬.
ତାପରେ ମେରୁ ଆଦି ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାହାଡ଼ମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
କନ୍ଯାଦାନଂ କ୍ରିଯତାଂ ଚାଦ୍ଯ ଶୈଲ ଶ୍ରୀମାଞ୍ଛମ୍ଭୁର୍ଭାଗ୍ଯତସ୍ତେଽଦ୍ଯ ଲବ୍ଧଃ ୨୬.
ଆଜି କନ୍ୟାଦାନ କର, ହେ ମହାନ୍ତ ପାହାଡ଼; ଶିବ, ତୁମର ଭାଗ୍ୟ, ଆଜି ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତେଷାଂ ସୁହୃଦାଂ ଵୈ ହିମାଲଯଃ ଇମାଂ କନ୍ଯାଂ ତୁଭ୍ଯମହଂ ଦଦାମି ପରମେଶ୍ଵର॥ ୨୬.
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ହିମାଳୟ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହୀମାନେଠାରୁ କହିଲେ: 'ମୁଁ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର।'
ଭାର୍ଯାର୍ଥଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵମଂତ୍ରେଣାନେନ ଦତ୍ତଵାନ୍ କନ୍ଯା ଦତ୍ତା ମହେଶାଯ ଗିରୀଂଦ୍ରେଣ ମହାତ୍ମନା॥ ୨୬.
ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦେଇଛି। ମହାତ୍ମା ଗିରିରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି କନ୍ୟା ମହେଶଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି।
ଵେଦ୍ଯାଂ ଚ ବହିରାନୀତୌ ଦଂପତୀଵ କମଲେକ୍ଷଣୌ ୨୬.
ଅଳିଆ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ସେ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ବେଦିଉପରେ ବାହାରେ ଆଣାଯାଇଥିଲା।
ଆଚାର୍ଯେଣାଥ ତତ୍ରୈଵ କଶ୍ଯପେନ ମହାତ୍ମନା ୨୬.
ସେଠାରେ ମହାତ୍ମା କଶ୍ୟପ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାସନଗତୋ ବଭୂଵ ଶିଵସନ୍ନିଧୌ ୨୬.
ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମାସନରେ ବସି, ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଊଚୁଃ ପରସ୍ପରଂ ତତ୍ର ନାନାଦର୍ଶନଵେଦିନଃ ୨୬.
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ମତରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପରେ କଥା ହେଉଥିଲେ।
ଏଵମେଵ ନ ଚାପ୍ଯେଵମେଵମେଵ ନ ଚାନ୍ଯଥା ୨୬.
ଏଭଳି ହେଉଛି, ଏହା ଅନ୍ୟରୂପ ନୁହେଁ; ଏଭଳି ହେଉଛି, ଅନ୍ୟରୂପ ନୁହେଁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ବ୍ରୁଵତାଂ ଶବ୍ଦଃ ଶ୍ରୂଯତେ ଶିଵସନ୍ନିଧୌ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନଵିହୀନାସ୍ତେ କେଵଲଂ ଵେଦବୁଦ୍ଧଯଃ॥ ୨୬.
ସେମାନେ ଏପରି କହିବାବେଳେ, ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣାଯାଉଥିଲା; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନରୁ ବଞ୍ଚିତ, କେବଳ ବେଦର ଜ୍ଞାନ ଥିଲା।