ଵିଲୋକଯଂତୀ ଶଂଭୁଂ ତଂ ଯଦର୍ଥେ ପରମଂ ତପଃ ୨୫.
ଯାହା ପାଇଁ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତପସା ତେନ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଜଗଜ୍ଜୀଵନଜୀଵନଃ ୨୫.
ସେଇ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜୀବନ ହେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ପାଇଲେ।
ତଥା ଗଂଗାଦିଭିଶ୍ଚନ୍ଯୈର୍ମୁନିଭିଃ ସନକାଦିଭିଃ ତଦା ଶିଵେନ ସା ତନ୍ଵୀ ପୂଜିତାର୍ଘ୍ଯାକ୍ଷତାଦିଭିଃ॥ ୨୫.
ଏହିପରି, ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସନକ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ, ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଜଳ, ଚାଉଳ ଓ ଅନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।
ଏଵଂ ପରସ୍ପରଂ ତୌ ଚ ପାର୍ଵତୀପରମେଶ୍ଵରୌ ୨୫.
ଏଭଳି, ପାର୍ବତୀ ଓ ପରମେଶ୍ୱର ଏକାପରକୁ ସମ୍ମାନ କରିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସଂଵୀତୌ ନିରୀକ୍ଷଂତୌ ପରସ୍ପରମ୍ ଅରୁଂଧତ୍ଯା ତଦା ତୌ ଚ ଦଂପତୀ ପରମେଶ୍ଵରୌ॥ ୨୫.
ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରୀରେ ଭୂଷିତ, ଏକାପରକୁ ଦେଖୁଥିବା, ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଦମ୍ପତି ପାର୍ବତୀ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅରୁଣ୍ଧତୀ ଦେଖିଲେ।
ଅନସୂଯା ତଥା ଶଂଭୁଂ ପାର୍ଵତୀଂ ଚ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍ ୨୫.
ଏଭଳି, ଅନସୂୟା ମଧ୍ୟ ଶମ୍ଭୁ ଓ ଯଶସ୍ୱିନୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଥୈଵ ସର୍ଵା ଦ୍ଵିଜଯୋଷିତଶ୍ଚ ନୀରାଜଯାମାସୁରହୋ ପୁନଃ ପୁନଃ ୨୫.
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ବାରମ୍ବାର ଦୀପ ଦେଖାଇ ନୀରାଜନ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ଗର୍ଗାଚାର୍ଯପ୍ରଣୋଦିତଃ ୨୫.
ଏହି ସମୟରେ, ଗର୍ଗ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ—
ହୈମଂ କଲଶମାଦାଯ ମେନା ଚାର୍ଦ୍ଧାଂ ଗାମାଶ୍ରିତା ୨୫.
ମେନା ସୁନାର କଳଶ ନେଇ, ଗୋମାତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ।
ତଦା ହିମାଦ୍ରିଣା ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵନାଥୋ ଵରପ୍ରଦଃ ୨୫.
ତାପରେ, ହିମାଦ୍ରି କହିଲେ: ବରଦାତା ବିଶ୍ୱନାଥ—
ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପୁରୋଧସା ଚୈଵ ଗର୍ଗେଣ ସୁମହାତ୍ମନା ୨୫.
ପୂରୋହିତ ଓ ମହାତ୍ମା ଗର୍ଗଙ୍କ ସହିତ—
ପ୍ରଯୋଗୋ ଭଣ୍ଯତାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନସ୍ମିନ୍ସମଯ ଆଗତେ ୨୫.
ଏହି ସମୟ ଆସିଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବେ ଆଚାର ବିଧି ବର୍ଣ୍ଣନା କର।
କଥ୍ଯତାଂ ତାତ ଗୋତ୍ରଂ ସ୍ଵଂ କୁଲଂ ଚୈଵ ଵିଶେଷତଃ ସୁମୁଖେନ ଵିମୁଖଃ ସଦ୍ଯୋ ହ୍ଯଶୋଚ୍ଯଃ ଶୋଚ୍ଯତାଂ ଗତଃ॥ ୨୫.
ପ୍ରିୟ, ତୁମର ଗୋତ୍ର ଓ କୁଳ ବିସ୍ତୃତରେ କହ; ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ଯିଏ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ, ସେ ଏବେ ଖୁସି ହୋଇଛନ୍ତି।
ଏଵଂଵିଧଃ ସୁରଵରୈର୍ଋଷିଭିସ୍ତଦାନୀଂ ଗଂଧର୍ଵଯକ୍ଷମୁନିସିଦ୍ଧଗଣୈସ୍ତଥୈଵ ୨୫.
ଏଭଳି, ସେଇ ସମୟରେ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତା, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ—
ଵୀଣାଂ ପ୍ରକଟଯାମାସ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରୋଽଥ ନାରଦଃ ୨୫.
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ନାରଦ ବୀଣା ବଜାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପର୍ଵତେନୈଵ ନାରଦୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ୨୫.
ପର୍ବତଙ୍କ ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ନାରଦ ଏହି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅସ୍ଯ ଗୋତ୍ରଂ କୁଲଂ ଚୈଵ ନାଦ ଏଵ ପରଂ ଗିରେ ୨୫.
ଏହାଙ୍କର ବଂଶ ଓ ପରିବାର କେବଳ ଶବ୍ଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ହେ ପାହାଡ଼।
ତସ୍ମାନ୍ନାଦମଯଃ ଶଂଭୁର୍ନାଦାଚ୍ଚ ପ୍ରତିଲଭ୍ଯତେ ୨୫.
ତେଣୁ ଶିବଙ୍କର ଗଠନ ଶବ୍ଦରୁ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଶବ୍ଦ ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।
ଅସ୍ଯ ଗୋତ୍ରଂ କୁଲଂ ନାମ ନ ଜାନଂତି ହି ପର୍ଵତ ୨୫.
ତାଙ୍କର ବଂଶ, ପରିବାର ଓ ନାମ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ହେ ପାହାଡ଼।
ତ୍ଵଂ ହି ମୂଢତ୍ଵମାପନ୍ନୋ ନ ଜାନାସି ହି କିଂଚନ ୨୫.
ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନରେ ପଡ଼ିଛ, କିଛି ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହ।
ଯେଯେ ଆଗମିକାଶ୍ଚାଦ୍ରେ ନଷ୍ଟାସ୍ତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ୨୫.
ଯେଉଁମାନେ ପୁରାତନ ପଦ୍ଧତିର ଅନୁସରୀ ଥିଲେ ଏବଂ ପାହାଡ଼ରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅଗୋତ୍ରୋଽଯଂ ଗିରିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜାମାତା ତେ ନ ସଂଶଯଃ ୨୫.
ଏହେଁ ଲୋକ ବଂଶହୀନ, ହେ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ସେ ତୁମର ଜାମାତା, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ନ ଜାନଂତି ହରଂ ସର୍ଵେ କିଂ ବହୂକ୍ତ୍ଯା ମମ ପ୍ରଭୋ ୨୫.
ହରଙ୍କୁ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ଏଥିରେ ଅଧିକ କଥା କହିବାର କିଛି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ବ୍ରହ୍ମାପି ତଂ ନ ଜାନାତି ମସ୍ତକଂ ପରମେଷ୍ଠିନଃ ୨୫.
ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ତେନ ଲିଂଗେନ ମହତା ହ୍ଯଗାଧେନ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ ୨୫.
ସେଇ ମହାନ ଓ ଅପାର ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଏହି ତିନି ଜଗତ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଅନଯାରାଧିତଂ ନୂନଂ ତଵ ପୁତ୍ର୍ଯା ହିମାଲଯ ୨୫.
ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ହିମାଳୟ, ତୁମର କନ୍ୟା ଏହିପରି ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଛନ୍ତି।
ଆଭ୍ଯାମୁତ୍ପାଦ୍ଯତେ ଵିଶ୍ଵମାଭ୍ଯାଂ ଚୈଵ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ ୨୫.
ଏହି ଦୁଇଁଠାରୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଓ ଏହି ଦୁଇଁ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ହିମାଦ୍ରିପ୍ରମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ତଥା ଚେଂଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ ୨୫.
ହିମାଦ୍ରି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ମାନେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ, ଏହିପରି ଅଛନ୍ତି।
ଈଶ୍ଵରସ୍ଯ ତୁ ଗାଂଭୀର୍ଯଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସର୍ଵେ ଵିଚକ୍ଷଣାଃ ୨୫.
ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗଭୀରତା ବୁଝିବା ପରେ, ଏହିପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ଜଗଦିଦଂ ଚ ଵିଶାଲମେଵ ଜାତଂ ପରାତ୍ପରମିଦଂ ନିଜବୋଧରୂପମ୍ ୨୫.
ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ବିଶାଳ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚରୁ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଏହା ତାଙ୍କର ନିଜ ଜ୍ଞାନର ରୂପ।