ପୁଷ୍ପୈର୍ଵଵର୍ଷୁର୍ହ୍ଯଵକୀର୍ଯମାଣା ଦେଵାସ୍ତଦାନୀଂ ମୁନିଭିଃ ସମେତାଃ ଵିଵେଶ ଶଂଭୁଃ ପରଯା ସପର୍ଯଯା ସଂପୂଜ୍ଯମାନୋ ନରଦେଵଦାନଵୈଃ॥ ୨୫.
ସେଇ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଋଷିମାନେ ସହିତ ମିଶି ଫୁଲ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ; ଶମ୍ଭୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୂଜା ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମନୁଷ୍ୟ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ।
ଏଵଂ ସମାଗତଃ ଶଂଭୁଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପମ୍ ୨୫.
ଏଭଳି ଶମ୍ଭୁ ଆସି, ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଗଜାଦୁତ୍ତାରଯାମାସ ମହେଶଂ ପର୍ଵତୋତ୍ତମଃ ୨୫.
ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ମହେଶଙ୍କୁ ହାତୀରୁ ଉତାରିଲେ।
ମେନଯା ସଖିଭିଃ ସାକଂ ତଥୈଵ ଚ ପୁରୋଧସା ୨୫.
ମେନା ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ଓ ପୂରୋହିତଙ୍କ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ନୋଦିତଃ ସଦ୍ଯଃ ପୁରୋଧାଃ କୃତଵାନ୍ପ୍ରଭୁଃ ୨୫.
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଉତ୍ସାହରେ ପୂରୋହିତ ତୁରନ୍ତ ନିୟମାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଅଂତର୍ଵେଦ୍ଯାଂ ସଂପ୍ରଵେଶ୍ଯ ଯତ୍ର ସା ପାର୍ଵତୀ ସ୍ଥିତା ୨୫.
ସେମାନେ ଅନ୍ତରବେଦୀକୁ ନେଇଯାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାର୍ବତୀ ଦଢ଼ିଆ ଥିଲେ।
ତତ୍ରାନୀତୋ ହରଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁନା ବ୍ରହ୍ମଣା ସହ ୨୫.
ସେଠାରେ ହରଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ସିଧାସଳଖ ଆଣିଲେ।
ଗର୍ଗୋ ମୁନିଶ୍ଚୋପଵିଷ୍ଟସ୍ତତ୍ରୈଵ ଘଟିକାଲଯେ ୨୫.
ସେଠାରେ ଗର୍ଗ ଋଷି ଘଣ୍ଟା ଘରେ ବସିଥିଲେ।
ଓଁପୁଣ୍ଯେତି ପ୍ରଣିଗଦନ୍ଗର୍ଗୋ ଵଧ୍ଵଂଜଲିଂ ଦଧେ ୨୫.
ଓଁ 'ପୁଣ୍ୟ' ବୋଲି ଗର୍ଗ ମୁହଁରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ବଧୁଙ୍କୁ ହାତ ଯୋଡ଼ି ନମସ୍କାର କଲେ।
ତଯା ସଂପୂଜିତୋ ରୁଦ୍ରୋ ଦଧ୍ଯକ୍ଷତକୁଶାଦିଭିଃ ୨୫.
ସେ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ପରେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଚାଉଳ, କୁଶ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସାମଗ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଗଲା।
ଵିଲୋକଯଂତୀ ଶଂଭୁଂ ତଂ ଯଦର୍ଥେ ପରମଂ ତପଃ ୨୫.
ଯାହା ପାଇଁ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତପସା ତେନ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଜଗଜ୍ଜୀଵନଜୀଵନଃ ୨୫.
ସେଇ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜୀବନ ହେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ ପାଇଲେ।
ତଥା ଗଂଗାଦିଭିଶ୍ଚନ୍ଯୈର୍ମୁନିଭିଃ ସନକାଦିଭିଃ ତଦା ଶିଵେନ ସା ତନ୍ଵୀ ପୂଜିତାର୍ଘ୍ଯାକ୍ଷତାଦିଭିଃ॥ ୨୫.
ଏହିପରି, ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସନକ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ, ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଜଳ, ଚାଉଳ ଓ ଅନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।
ଏଵଂ ପରସ୍ପରଂ ତୌ ଚ ପାର୍ଵତୀପରମେଶ୍ଵରୌ ୨୫.
ଏଭଳି, ପାର୍ବତୀ ଓ ପରମେଶ୍ୱର ଏକାପରକୁ ସମ୍ମାନ କରିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସଂଵୀତୌ ନିରୀକ୍ଷଂତୌ ପରସ୍ପରମ୍ ଅରୁଂଧତ୍ଯା ତଦା ତୌ ଚ ଦଂପତୀ ପରମେଶ୍ଵରୌ॥ ୨୫.
ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରୀରେ ଭୂଷିତ, ଏକାପରକୁ ଦେଖୁଥିବା, ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଦମ୍ପତି ପାର୍ବତୀ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅରୁଣ୍ଧତୀ ଦେଖିଲେ।
ଅନସୂଯା ତଥା ଶଂଭୁଂ ପାର୍ଵତୀଂ ଚ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍ ୨୫.
ଏଭଳି, ଅନସୂୟା ମଧ୍ୟ ଶମ୍ଭୁ ଓ ଯଶସ୍ୱିନୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଥୈଵ ସର୍ଵା ଦ୍ଵିଜଯୋଷିତଶ୍ଚ ନୀରାଜଯାମାସୁରହୋ ପୁନଃ ପୁନଃ ୨୫.
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ବାରମ୍ବାର ଦୀପ ଦେଖାଇ ନୀରାଜନ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ଗର୍ଗାଚାର୍ଯପ୍ରଣୋଦିତଃ ୨୫.
ଏହି ସମୟରେ, ଗର୍ଗ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ—
ହୈମଂ କଲଶମାଦାଯ ମେନା ଚାର୍ଦ୍ଧାଂ ଗାମାଶ୍ରିତା ୨୫.
ମେନା ସୁନାର କଳଶ ନେଇ, ଗୋମାତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ।
ତଦା ହିମାଦ୍ରିଣା ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵନାଥୋ ଵରପ୍ରଦଃ ୨୫.
ତାପରେ, ହିମାଦ୍ରି କହିଲେ: ବରଦାତା ବିଶ୍ୱନାଥ—
ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପୁରୋଧସା ଚୈଵ ଗର୍ଗେଣ ସୁମହାତ୍ମନା ୨୫.
ପୂରୋହିତ ଓ ମହାତ୍ମା ଗର୍ଗଙ୍କ ସହିତ—
ପ୍ରଯୋଗୋ ଭଣ୍ଯତାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନସ୍ମିନ୍ସମଯ ଆଗତେ ୨୫.
ଏହି ସମୟ ଆସିଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବେ ଆଚାର ବିଧି ବର୍ଣ୍ଣନା କର।
କଥ୍ଯତାଂ ତାତ ଗୋତ୍ରଂ ସ୍ଵଂ କୁଲଂ ଚୈଵ ଵିଶେଷତଃ ସୁମୁଖେନ ଵିମୁଖଃ ସଦ୍ଯୋ ହ୍ଯଶୋଚ୍ଯଃ ଶୋଚ୍ଯତାଂ ଗତଃ॥ ୨୫.
ପ୍ରିୟ, ତୁମର ଗୋତ୍ର ଓ କୁଳ ବିସ୍ତୃତରେ କହ; ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ଯିଏ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ, ସେ ଏବେ ଖୁସି ହୋଇଛନ୍ତି।
ଏଵଂଵିଧଃ ସୁରଵରୈର୍ଋଷିଭିସ୍ତଦାନୀଂ ଗଂଧର୍ଵଯକ୍ଷମୁନିସିଦ୍ଧଗଣୈସ୍ତଥୈଵ ୨୫.
ଏଭଳି, ସେଇ ସମୟରେ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତା, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ—
ଵୀଣାଂ ପ୍ରକଟଯାମାସ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରୋଽଥ ନାରଦଃ ୨୫.
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ନାରଦ ବୀଣା ବଜାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପର୍ଵତେନୈଵ ନାରଦୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ୨୫.
ପର୍ବତଙ୍କ ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ନାରଦ ଏହି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅସ୍ଯ ଗୋତ୍ରଂ କୁଲଂ ଚୈଵ ନାଦ ଏଵ ପରଂ ଗିରେ ୨୫.
ଏହାଙ୍କର ବଂଶ ଓ ପରିବାର କେବଳ ଶବ୍ଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ହେ ପାହାଡ଼।
ତସ୍ମାନ୍ନାଦମଯଃ ଶଂଭୁର୍ନାଦାଚ୍ଚ ପ୍ରତିଲଭ୍ଯତେ ୨୫.
ତେଣୁ ଶିବଙ୍କର ଗଠନ ଶବ୍ଦରୁ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଶବ୍ଦ ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ।
ଅସ୍ଯ ଗୋତ୍ରଂ କୁଲଂ ନାମ ନ ଜାନଂତି ହି ପର୍ଵତ ୨୫.
ତାଙ୍କର ବଂଶ, ପରିବାର ଓ ନାମ କେହି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ହେ ପାହାଡ଼।
ତ୍ଵଂ ହି ମୂଢତ୍ଵମାପନ୍ନୋ ନ ଜାନାସି ହି କିଂଚନ ୨୫.
ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନରେ ପଡ଼ିଛ, କିଛି ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହ।