ଅଵଲୋକ୍ଯ ପରା ସାଧ୍ଵୀ ମେନାଽଜାନାଦ୍ଧରଂ ତଦା ୨୫.
ସେ ଦେଖି ମେନା, ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ, ସେ ସମୟରେ ହରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ।
ଯଦ୍ଵୈ ପୁରୋକ୍ତଂ ଚ ତଯା ପାର୍ଵତ୍ଯା ମମ ସନ୍ନିଧୌ ମହେଶସ୍ଯ ମଯା ଦୃଷ୍ଟମନିର୍ଵାଚ୍ଯଂ ଚ ସଂପ୍ରତି॥ ୨୫.
ପୂର୍ବରୁ ପାର୍ବତୀ ମୋ ଉପସ୍ଥିତିରେ ମହେଶଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ଏବେ ମୁଁ ତାହାକୁ ଅବିବରଣୀୟ ଭାବରେ ଦେଖୁଛି।
ଏଵଂ ଵିସ୍ମଯମାପନ୍ନା ଵିପ୍ରପତ୍ନୀଭିରାଵୃତା ୨୫.
ଏଭଳି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରି ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ।
କଂଚୁକୀ ପରମା ଦିଵ୍ଯା ନାନାରତ୍ନୈଶ୍ଚ ଶୋଭିତା ୨୫.
ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ କମ୍ବଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହା ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନରେ ଭୂଷିତ ଥିଲା।
ବିଭ୍ରତୀ ଚ ତଦା ହାରଂ ଦିଵ୍ଯରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍ ୨୫.
ସେ ସମୟରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନରେ ଭୂଷିତ ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟା ସୁଭଗା ଧ୍ଯାଯଂତୀ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ୨୫.
ସେଠାରେ ସେ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଜନାନୀ ବସି ଉଚ୍ଚତମ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ଗର୍ଗୋ ଵାକ୍ଯମଭାଷତ ତ୍ଵରିତେନୈଵ ଵେଲାଯାମସ୍ଯାମେଵ ଵିଚକ୍ଷଣାଃ॥ ୨୫.
ଏହି ସମୟରେ ଗର୍ଗ ସେଠାରେ କହିଲେ, 'ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଶୀଘ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ, କାଳ ଆସିଗଲା।'
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଗର୍ଗସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ ୨୫.
ସେ ମହାତ୍ମା ଗର୍ଗଙ୍କର ବାକ୍ୟ ଶୁଣିଲେ।
ମହାଵିଭୂତ୍ଯା ସଂଯୁକ୍ତାଃ ସର୍ଵେ ମଂଗଲପାଣଯଃ ୨୫.
ସମସ୍ତେ ବଡ଼ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ ହାତ ଥିଲେ।
ଉପାଯନାନ୍ଯନେକାନି ଜଗୃହୁଃ ସ୍ନିଗ୍ଧଲୋଚନାଃ ୨୫.
ସେମାନେ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅନେକ ଉପହାର ନେଇଥିଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁଃ ସକଲାତ୍ରାସ୍ତେ ଯତ୍ର ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ୨୫.
ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ ଯେଉଁଠାରେ ଦେବ ମହେଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ତଥା ମହର୍ଷିଭିସ୍ତତ୍ର ତଥା ଦେଵଗଣୈଃ ସହ ୨୫.
ଏହିପରି, ମହାର୍ଷିମାନେ ଏବଂ ଦେବମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଏକଠା ହେଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଦିତ୍ରନିର୍ଘୋଷଂ ସର୍ଵେ ଶଂକରସେଵକାଃ ୨୫.
ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସେବକମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ତଥୋଦ୍ଯତୋ ଯୋଗିନାଚକ୍ରଯୁକ୍ତା ଗଣା ଗଣାନାଂ ଗଣାନାଂ ପତିରେକଵର୍ଚସାମ୍ ୨୫.
ତାପରେ, ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଚକ୍ର ସହିତ, ଅପୂର୍ବ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ମାଳିକ ଗଣମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ତଦ୍ଯୋଗିନୀ ଚକ୍ରମତିପ୍ରଚଂଡଂ ଟଂକାରଭେରୀରଵନିସ୍ଵନେନ ୨୫.
ସେ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଚକ୍ର ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ତାହା ଢୋଲ ଓ ଭେରୀର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା।
କଂଠେ କର୍କୋଟକଂ ନାଗଂ ହାରଭୂତଂ ଚ କାର ସା ୨୫.
ସେ ଗଳାରେ କର୍କୋଟକ ନାଗକୁ ହାର ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଭୂଷଣ ହେଉଥିଲା।
କର୍ଣାଵତଂସାନ୍ସା ଦଧ୍ରେ ପାଣିପାଦମଯାଂସ୍ତଥା ୨୫.
ତାଙ୍କ ଚୁଆଁରେ ହାତ ଓ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଦ୍ଵୀପିଚର୍ମପରୀଧାନା ଯୋଗିନୀଚକ୍ରସଂଯୁତା ୨୫.
ସେ ବାଘର ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଚକ୍ର ସହିତ ଉଭୟ ହେଉଥିଲେ।
ତଥା ପ୍ରେତୈଶ୍ଚ ଭୂତୈଶ୍ଚ କପଟୈଃ ପରିଵାରିତା ଯେ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞନାଶାର୍ଥେ ଶିଵେନାଜ୍ଞାପିତାସ୍ତଦା॥ ୨୫.
ସେ ପ୍ରେତ, ଭୂତ ଓ ଛଳବେଶୀ ଆତ୍ମାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆସିଥିଲେ।
ତଥା କାଲୀ ଭୈରଵୀ ଚ ମାଯା ଚୈଵ ଭଯାଵହା ୨୫.
ଏହିପରି କାଳୀ, ଭୈରବୀ ଓ ମାୟା, ସମସ୍ତେ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଅନ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ତଥା ସର୍ଵାଃ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ସଦାଶିଵମ୍ ୨୫.
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଏତାଃ ସର୍ଵା ଵିଲୋକ୍ଯାଥ ଶିଵଭକ୍ତୋ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ ଅନସୂଯାଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ତଥୈଵ ଚ ହ୍ଯରୁଂଧତୀମ୍॥ ୨୫.
ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶିବଭକ୍ତ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଅନସୂୟା ଓ ଅରୁଣ୍ଧତୀଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ରଖି—
ଚଣ୍ଡୀଂ କୁରୁ ସମୀପସ୍ଥାଂ ଲୋକପାଲନତାଂ ପ୍ରଭୋ॥ ୨୫.
—'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଚଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ,' ବୋଲି କହିଲେ।
ତଦୁକ୍ତଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ଵାକ୍ଯଂ ନିଶମ୍ଯ ଜଗଦୀଶ୍ଵରଃ ୨୫.
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଜଗତର ନାଥ—
ଅତ୍ରୈଵ ସ୍ଥୀଯତାଂ ଚଂଡୀଂ ଯାଵଦୁଦ୍ଵହନଂ ଭଵେତ୍ ୨୫.
—'ଉଠାଇ ନେବା କାମ ସମାପ୍ତ ହେଉଅଯ୍ଯନ୍ତ ଚଣ୍ଡୀ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ,' ବୋଲି କହିଲେ।
ଏଵମାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚନଂ ଶଂଭୋରମିତତେଜସଃ ୨୫.
ଏପରି ଅମିତ ତେଜଉ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି—
ତଥାନ୍ଯେ ପ୍ରମଥାଃ ସର୍ଵେ ଵିଷ୍ଣୁମୂଚୁଃ ପ୍ରକୋପିତାଃ ୨୫.
ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରମଥମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ଵଯା ନିଵାରିତାଃ କସ୍ମାଦ୍ଵଯମାଭ୍ଯୁଦଯେ ପରେ ୨୫.
'ଏପରି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆମେ କାହିଁକି ଅଟକାଯାଇଛୁ?'
ଚଣ୍ଡୀମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ପ୍ରମଥାନନ୍ଯାଂଶ୍ଚୈଵ ତଥାଵିଧାନ୍ ୨୫.
'ଚଣ୍ଡୀ ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରମଥମାନେ, ଏହିପରି ରୂପରେ—'
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତଦା ତେନ ଚଂଡୀମୁଖ୍ଯା ଗଣାସ୍ତଦା ୨୫.
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଚଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟ କରି ଗଣମାନେ ସେ ସମୟରେ—