ଅଶ୍ଵତ୍ଥସେଵିନଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଖେଚରାଶ୍ଚ ତଥା ପରେ ୨୪.
ଅନ୍ୟମାନେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛକୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, କିଛି ଆକାଶରେ ଘୁଡ଼ନ୍ତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଅଛନ୍ତି।
କୃତାନି ଚ ମନୋଜ୍ଞାନି ଭଵନାନି ମହାଂତିଵୈ ୨୪.
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ସୁନ୍ଦର ମହଲ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା।
ତତ୍ରୈଵ ତେ ସର୍ଵଗଣୈଃ ସମେତା ନିଵାସିତାସ୍ତେନ ହିମାଦ୍ରିଣା ସ୍ଵଯମ୍ ୨୪.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଗଣ ସହିତ ସେମାନେ ହିମାଦ୍ରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବସାଯାଇଥିଲେ।
ତତ୍ରୋପଵିଵିଶୁଃ ସର୍ଵେ ସତ୍କୃତାଶ୍ଚ ହିମାଦ୍ରିଣା ୨୫.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ବସିଗଲେ, ହିମାଦ୍ରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ।
ତତ୍ରୈଵ ଚ ମହାମାତ୍ରଂ ନିର୍ମିତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା ୨୫.
ସେଠାରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଏକ ବଡ଼ ଦରବାର ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ତଥୈଵ ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତ୍ଵପରଂ ଭଵନଂ ସ୍ଵଯମେଵ ହି ଵଣ୍ଡୀଗୃହଂ ମନୋଜ୍ଞଂ ଚ ତଥୈଵ କୃତଵାନ୍ସ୍ଵଯମ୍॥ ୨୫.
ଏହିପରି, ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଗୃହ ତିଆରି କଲେ, ଏବଂ ସେ ନିଜେ ବାଣୀଗାୟକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଆନନ୍ଦମୟ ଦରବାର ମଧ୍ୟ ତିଆରି କଲେ।
ତଥୈଵ ଶ୍ଵେତଂ ପରମଂ ମନୋଜ୍ଞଂ ମହାପ୍ରଭଂ ଦେଵଵରୈଃ ସୁପୂଜିତମ୍ ୨୫.
ଏହିପରି, ଏକ ଶ୍ୱେତ, ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମୟ ଦରବାର, ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ଉଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ, ତିଆରି ହେଲା।
ତତ୍ରୈଵ ଶଂଭୁଃ ପରଯା ଵିଭୂତ୍ଯା ସ ସ୍ଥାପିତସ୍ତେନ ହିମାଦ୍ରିଣା ଵୈ॥ ୨୫.
ସେଠାରେ ହିମାଳୟ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରୀରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ମେନା ସମାଯାତା ସଖୀଗଣୈଃ ୨୫.
ଏହି ସମୟରେ ମେନା ତାଙ୍କ ସହିତୀ ସଖୀମାନେ ନେଇ ଆସିଲେ।
ତଦା ଵାଦିତ୍ରଦିର୍ଘୋପୈର୍ନାଦିତଂ ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍ ୨୫.
ତାପରେ ଦୀର୍ଘ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣର ଶବ୍ଦରେ ତିନି ଜଗତ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା।
ଅଵଲୋକ୍ଯ ପରା ସାଧ୍ଵୀ ମେନାଽଜାନାଦ୍ଧରଂ ତଦା ୨୫.
ସେ ଦେଖି ମେନା, ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ, ସେ ସମୟରେ ହରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ।
ଯଦ୍ଵୈ ପୁରୋକ୍ତଂ ଚ ତଯା ପାର୍ଵତ୍ଯା ମମ ସନ୍ନିଧୌ ମହେଶସ୍ଯ ମଯା ଦୃଷ୍ଟମନିର୍ଵାଚ୍ଯଂ ଚ ସଂପ୍ରତି॥ ୨୫.
ପୂର୍ବରୁ ପାର୍ବତୀ ମୋ ଉପସ୍ଥିତିରେ ମହେଶଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ଏବେ ମୁଁ ତାହାକୁ ଅବିବରଣୀୟ ଭାବରେ ଦେଖୁଛି।
ଏଵଂ ଵିସ୍ମଯମାପନ୍ନା ଵିପ୍ରପତ୍ନୀଭିରାଵୃତା ୨୫.
ଏଭଳି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରି ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ।
କଂଚୁକୀ ପରମା ଦିଵ୍ଯା ନାନାରତ୍ନୈଶ୍ଚ ଶୋଭିତା ୨୫.
ସେ ଏକ ଦିବ୍ୟ କମ୍ବଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହା ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନରେ ଭୂଷିତ ଥିଲା।
ବିଭ୍ରତୀ ଚ ତଦା ହାରଂ ଦିଵ୍ଯରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍ ୨୫.
ସେ ସମୟରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ରତ୍ନରେ ଭୂଷିତ ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟା ସୁଭଗା ଧ୍ଯାଯଂତୀ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ୨୫.
ସେଠାରେ ସେ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଜନାନୀ ବସି ଉଚ୍ଚତମ ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ଗର୍ଗୋ ଵାକ୍ଯମଭାଷତ ତ୍ଵରିତେନୈଵ ଵେଲାଯାମସ୍ଯାମେଵ ଵିଚକ୍ଷଣାଃ॥ ୨୫.
ଏହି ସମୟରେ ଗର୍ଗ ସେଠାରେ କହିଲେ, 'ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଶୀଘ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ, କାଳ ଆସିଗଲା।'
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଗର୍ଗସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ ୨୫.
ସେ ମହାତ୍ମା ଗର୍ଗଙ୍କର ବାକ୍ୟ ଶୁଣିଲେ।
ମହାଵିଭୂତ୍ଯା ସଂଯୁକ୍ତାଃ ସର୍ଵେ ମଂଗଲପାଣଯଃ ୨୫.
ସମସ୍ତେ ବଡ଼ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ ହାତ ଥିଲେ।
ଉପାଯନାନ୍ଯନେକାନି ଜଗୃହୁଃ ସ୍ନିଗ୍ଧଲୋଚନାଃ ୨୫.
ସେମାନେ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅନେକ ଉପହାର ନେଇଥିଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁଃ ସକଲାତ୍ରାସ୍ତେ ଯତ୍ର ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ୨୫.
ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ ଯେଉଁଠାରେ ଦେବ ମହେଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ତଥା ମହର୍ଷିଭିସ୍ତତ୍ର ତଥା ଦେଵଗଣୈଃ ସହ ୨୫.
ଏହିପରି, ମହାର୍ଷିମାନେ ଏବଂ ଦେବମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଏକଠା ହେଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଦିତ୍ରନିର୍ଘୋଷଂ ସର୍ଵେ ଶଂକରସେଵକାଃ ୨୫.
ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସେବକମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ତଥୋଦ୍ଯତୋ ଯୋଗିନାଚକ୍ରଯୁକ୍ତା ଗଣା ଗଣାନାଂ ଗଣାନାଂ ପତିରେକଵର୍ଚସାମ୍ ୨୫.
ତାପରେ, ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଚକ୍ର ସହିତ, ଅପୂର୍ବ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ମାଳିକ ଗଣମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ତଦ୍ଯୋଗିନୀ ଚକ୍ରମତିପ୍ରଚଂଡଂ ଟଂକାରଭେରୀରଵନିସ୍ଵନେନ ୨୫.
ସେ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଚକ୍ର ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ତାହା ଢୋଲ ଓ ଭେରୀର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା।
କଂଠେ କର୍କୋଟକଂ ନାଗଂ ହାରଭୂତଂ ଚ କାର ସା ୨୫.
ସେ ଗଳାରେ କର୍କୋଟକ ନାଗକୁ ହାର ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଭୂଷଣ ହେଉଥିଲା।
କର୍ଣାଵତଂସାନ୍ସା ଦଧ୍ରେ ପାଣିପାଦମଯାଂସ୍ତଥା ୨୫.
ତାଙ୍କ ଚୁଆଁରେ ହାତ ଓ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଦ୍ଵୀପିଚର୍ମପରୀଧାନା ଯୋଗିନୀଚକ୍ରସଂଯୁତା ୨୫.
ସେ ବାଘର ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଚକ୍ର ସହିତ ଉଭୟ ହେଉଥିଲେ।
ତଥା ପ୍ରେତୈଶ୍ଚ ଭୂତୈଶ୍ଚ କପଟୈଃ ପରିଵାରିତା ଯେ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞନାଶାର୍ଥେ ଶିଵେନାଜ୍ଞାପିତାସ୍ତଦା॥ ୨୫.
ସେ ପ୍ରେତ, ଭୂତ ଓ ଛଳବେଶୀ ଆତ୍ମାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆସିଥିଲେ।
ତଥା କାଲୀ ଭୈରଵୀ ଚ ମାଯା ଚୈଵ ଭଯାଵହା ୨୫.
ଏହିପରି କାଳୀ, ଭୈରବୀ ଓ ମାୟା, ସମସ୍ତେ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।