ମୂଢାଯ ଚ ଵିରକ୍ତାଯ ଆତ୍ମସଂଭାଵିତାଯ ଚ ୨୩.
ଯିଏ ମୂଢ଼, ଅନାସକ୍ତ ଓ ଆତ୍ମସ୍ଥିତିରେ ଗର୍ବିତ, ସେଠି କନ୍ୟା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତସ୍ମାନ୍ମଯା ଵିଚାର୍ଯୈଵ ଭଵଦ୍ଭିର୍ଋଷିସତ୍ତମାଃ ୨୩.
ସେହିପାଇଁ, ମୁଁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଭାବିବା ଉଚିତ୍।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଗିରିରାଜସ୍ଯ ଵଚନଂ ତେ ମହର୍ଷଯଃ ୨୩.
ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ମହାର୍ଷିମାନେ—
ଯଯା କୃତଂ ତପସ୍ତୀଵ୍ରଂ ଯଯା ଚାରାଧିତଃ ଶିଵଃ ୨୩.
ଏଇ ଝିଅ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ଶିବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରାଯାଇଛି।
ଅସ୍ଯାସ୍ତସ୍ଯ ଚ ଭୋଃ ଶୈଲ ନ ଜାନାସି ଚ କିଂଚନ ୨୩.
ହେ ପାହାଡ଼, ତୁମେ ତାଙ୍କ ବା ତାଙ୍କର କିଛି ଜାଣନାହା।
ଶିଵାଯ ଗିରିଜାମେନାଂ କୁରୁଷ୍ଯ ଵଚନଂ ହି ନଃ ୨୩.
ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କୁ ଦିଅ, ଆମର ଅନୁରୋଧ ପୂରଣ କର।
ଉଵାଚ ତ୍ଵରଯା ଯୁକ୍ତଃ ପର୍ଵତାନ୍ପର୍ଵତେଶ୍ଵରଃ ମୈନାକ କ୍ରିଯତାମଦ୍ଯ ଶଂସଧ୍ଵଂ ଚ ଯଥାତଥମ୍॥ ୨୩.
ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜା କହିଲେ: 'ମୈନାକ, ଏହି କାମ ଆଜି ହେଉ, ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କଥା ସବୁ କହ।'
ମେନା ତଦା ଉଵାଚେଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଵିଶାରଦା ୨୩.
ତାପରେ ମେନା, ଶବ୍ଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଉତ୍ପନ୍ନେଯଂ ମହାଭାଗା ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥମେଵ ଚ ୨୩.
ଏହି ଝିଅ ଅତି ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମାତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ଅନଯାରାଧିତୋ ରୁଦ୍ରୋ ରୁଦ୍ରେଣ ପରିଭାଵିତା ୨୩.
ଏହି ଝିଅ ଦ୍ୱାରା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଛି।
ନିମିତ୍ତମାତ୍ରଂ ଚ କୃତଂ ତଯା ଵୈ ଶିଵପୂଜନେ ୨୩.
ସେ ଶିବଙ୍କ ପୂଜାରେ କେବଳ ଏକ ଉପକରଣ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଲେ।
ପରିତୁଷ୍ଟୋ ହିମାଦ୍ରିଶ୍ଚ ଵାକ୍ଯଂ ଚେଦମୁଵାଚ ହ ୨୩.
ହିମାଦ୍ରି ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତତଃ ସମାନୀଯ ସୁଲୋଚନାଂ ତାଂ ଶ୍ଯାମାଂ ନିତଂବାର୍ଷିତମେଖଲାଂ ଶୁଭାମ୍ ୨୩.
ତାପରେ, ସେ ସୁନ୍ଦର, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ବଡ଼ ଆଖି ଥିବା, କମରେ କମରବନ୍ଧା ପିନ୍ଧିଥିବା ଝିଅକୁ ଆଣିଲେ।
ଲାଵଣ୍ଯାମୃତଵାପିକାଂ ସୁଵଦନାଂ ଗୌରୀଂ ସୁଵାସାଂ ଶୁଭାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେ ହ୍ଯୃଷଯୋଽପି ମୋହମଗନ୍ଭ୍ରାଂତାସ୍ତଦା ସଂଭ୍ରମାତ୍ ୨୩.
ସେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ, ଭଲ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ରୂପର ଅମୃତ ଝରଣା ଭଳି ଗୌରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଭ୍ରମିତ ଓ ମୋହିତ ହେଇଗଲେ।
ଏଵଂ ତଦା ତେ ହ୍ଯୃଷଯୋଽପି ମୋହିତା ରୂପେଣ ତସ୍ଯାଃ କିମୁତାଥ ଦେଵତାଃ ୨୩.
ସେତେବେଳେ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ରୂପରେ ମୋହିତ ହେଲେ—ତେବେ ଦେବତାମାନେ କଣ କରିବେ!
ତତଃ ପୁନଶ୍ଚୈତ୍ଯ ଶିଵଂ ଶିଵପ୍ରିଯାଃ ଶଶଂସୁରସ୍ମା ଋଷଯସ୍ତଦାନୀମ୍॥ ୨୩.
ତାପରେ, ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ସେ ଋଷିମାନେ, ଏହି ଘଟଣା ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭୂଷିତା ହି ଗିରୀନ୍ଦ୍ରେଣ ସ୍ଵସୁତା ନାସ୍ତି ସଂଶଯଃ ୨୩.
ପାହାଡ଼ର ରାଜା ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରିଛନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ମହାଦେଵ ପାର୍ଵତୀମାତ୍ମଜନ୍ମନେ ୨୩.
ମହାଦେବ, ତୁମ ନିଜ କନ୍ୟା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ।
ଵିଵାହୋ ହି ମହାଭାଗା ନ ଦୃଷ୍ଟୋ ନ ଶ୍ରୁତୋଽପି ଵା ୨୩.
ଏପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳି ବିବାହ କେବେ ଦେଖିବାକୁ ବା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିନାହିଁ।
ତଦୋଚୁର୍ଋଷଯଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରହସଂତଃ ସଦାଶିଵମ୍ ୨୩.
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଋଷି ହସିହସି ସଦାଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଥା ଋଷିଗଣାଂଶ୍ଚୈଵ ଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵପନ୍ନଗାନ୍ ୨୩.
ଏହିପରି ଋଷିମାନେ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ସର୍ପମାନେ ମଧ୍ୟ ଡାକ।
ଏତାଂଶ୍ଚାନ୍ଯାଂଶ୍ଚ ସୁବହୂନାନଯସ୍ଵେତି ସତ୍ଵରମ୍ ୨୩.
ଏମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ନେଇଆ।
ଉଵାଚ ନାରଦଂ ଦେଵୋ ଵିଷ୍ଣୁମାନଯ ସତ୍ଵରମ୍ ୨୩.
ଦେବତା ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ନେଇଆ।'
ଶଂଭୋର୍ଵଚନମାଦାଯ ଶିରସା ଲୋକପାଵନଃ ୨୩.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ସେ ଲୋକପବିତ୍ରକାରୀ—
ଦଦର୍ଶ ଦେଵଂ ପରମାସନେ ସ୍ଥିତଂ ଶ୍ରିଯା ଚ ଦେଵ୍ଯା ପରିସେଵ୍ଯମାନମ୍ ୨୩.
ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ଶ୍ରୀଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ଦେଖିଲେ।
ମହାର୍ହରତ୍ନାଵୃତଚାରୁକୁଣ୍ଡଲଂ ମହାକିରୀଟୋତ୍ତମରତ୍ନଭାସ୍ଵତମ୍ ୨୩.
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଉଵାଚ ନାରଦୋଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ଶଂଭୋର୍ଵାକ୍ଯମଥାଦରାତ୍ ୨୩.
ନାରଦ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ କଥା ସମ୍ମାନ ସହ କହିଲେ।
ଏହ୍ଯେହି ତ୍ଵଂ ମହାଵିଷ୍ଣୋ ମହାଦେଵଂ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ ୨୩.
ଆସ, ଆସ, ମହାବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରାହ ନାରଦଂ ପ୍ରତି ଵୈ ତଦା ଵିଜ୍ଞାତାର୍ଥୋଽପି ଭଗଵାନ୍ନାରଦଂ ପରିପୃଷ୍ଟଵାନ୍॥ ୨୩.
ସେତେବେଳେ ଭଗବାନ୍ ହସି ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ । ସେଠାରେ ସବୁ କଥା ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭଗବାନ୍ ନାରଦଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ।
ତପସା ମହତା ରୁଦ୍ରଃ ପାର୍ଵତ୍ଯା ପରିତୋଷିତଃ ୨୩.
ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଭାରି ତପସ୍ୟାରେ ରୁଦ୍ର ଖୁସି ହେଲେ ।