କାର୍ଯଂ ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା ଭଦ୍ରେ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି ୨୨.
ହେ ଭଦ୍ରେ, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ କାମ କରିବା ଦରକାର, ସେ ସବୁ କଥା ତୁମେ କହିଦିଅ।
ତ୍ଵମାତ୍ମା ପ୍ରକୃତିଶ୍ଚାହଂ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା ୨୨.
ତୁମେ ଆତ୍ମା, ମୁଁ ପ୍ରକୃତି; ଏଠାରେ ଆଉ ବିଚାର କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଦେହୋ ହ୍ଯଵିଦ୍ଯଯାକ୍ଷିପ୍ତୋ ଵିଦେହୋ ହି ଭଵାନ୍ପରଃ ୨୨.
ଦେହ ଅଜ୍ଞାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ, କିନ୍ତୁ ଆପଣ, ହେ ପରମ, ଦେହରୁ ଅତୀତ।
ପ୍ରପଂଚରଚନାଂ ଶଂଭୋ କୁରୁ ଵାକ୍ଯାନ୍ମମ ପ୍ରଭୋ ୨୨.
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ମୋ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ତୁମେ କର।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତଃ ସ ତଯା ମହାତ୍ମା ମହେଶ୍ଵରୋ ଲୋକଵିଡଂବନାଯ ୨୨.
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ମହେଶ୍ୱର, ସଂସାରକୁ ଉପହାସ କରିବା ପାଇଁ—
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ହିମଵାନ୍ଗିରିଭିଃ ସହ ୨୨.
ଏହି ସମୟରେ, ହିମବନ୍ ସେଉଁଠାକୁ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ସହ ଆସିଲେ।
ପାର୍ଵତୀଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ଚ ସୁତୈଶ୍ଚ ପରିଵାରିତଃ ୨୨.
ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯା ଚ ତଦା ଦୃଷ୍ଟୋ ହିମଵାନ୍ଗିରିଭିଃ ସହ ପିତରୌ ଚ ତଦା ଭ୍ରାତୄନ୍ବଂଧୂଂଶ୍ଚୈଵ ଚ ସର୍ଵଶଃ॥ ୨୨.
ତାପରେ ହିମବନ୍ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ସହ ପାର୍ବତୀ, ତାଙ୍କର ପିତାମାତା, ଭାଇମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସ୍ଵମଂକମାରୋପ୍ଯ ମହାଯଶାସ୍ତଦା ସୁତାଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଚ ବାଷ୍ପପୂରିତଃ ୨୨.
ସେ ସମୟରେ, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ହିମବନ୍ ତାଙ୍କର ଝିଅକୁ ଆପଣ ଛାତିରେ ବସାଇ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରିଗଲେ।
ତତ୍କଥ୍ଯତାଂ ମହାଭାଗେ ସର୍ଵଂ ଶୁଶ୍ରୂଷତାଂ ହି ନଃ ୨୨.
'ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଇଚ୍ଛୁକ, ସେଠିପାଇଁ ସମସ୍ତ କଥା କହ।'
ତପସା ପରମେଣୈଵ ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ମଦନାଂତକଃ ୨୨.
'ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା କାମନାଶକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲି।'
ତତ୍ର ତୁଷ୍ଟୋ ମହାଦେଵୋ ଵରଣାର୍ଥଂ ସମାଗତଃ ୨୨.
'ସେଠାରେ, ମହାଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଆସିଥିଲେ।'
କ୍ରିଯତେ ଚ ତଦା ଶଂଭୋ ମମ ପିତ୍ରା ଵିନାଧୁନା ୨୨.
'ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ, ମୋ ପିତା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି, ହେ ଶମ୍ଭୁ।'
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅଵାପ ପରମାଂ ମୁଦମ୍ ୨୨.
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
ସ୍ଵଗୃହଂ ଚାଦ୍ଯ ଗଚ୍ଛାମୋ ଵଯଂ ସର୍ଵେ ଚ ଭୂଧରାଃ ୨୨.
'ଆଜି ଆମେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଯିବା।'
ଇତ୍ଯୂଚୁସ୍ତେ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ହିମାଲଯପୁରୋଗମାଃ ୨୨.
ଏଭଳି ହିମାଲୟଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ।
ତାଂ ସ୍ତୂଯମାନାଂ ଚ ତଦା ହିମାଲଯୋ ହ୍ଯାରୋପ୍ଯ ଚାଂସଂ ଵରଵର୍ଣିନୀଂ ଚ ୨୨.
ସେ ସମୟରେ, ହିମାଲୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉଥିବାବେଳେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପବତୀକୁ ଆପଣ କାନ୍ଧରେ ବସାଇଲେ।
ଦେଵଦୁଂଦୁଭଯୋ ନେଦୁଃ ଶଂଖତୂର୍ଯାଣ୍ଯନେକଶଃ ୨୨.
ଦେବତାଙ୍କ ଦୁମ୍ଦୁଭି ବାଜିଲା, ଅନେକ ଶଂଖ ଓ ତୁରୀ ଧ୍ୱନି ହେଲା।
ପୁଷ୍ପଵର୍ଷେଣ ମହତା ତେନାନୀତା ଗୃହଂ ପ୍ରତି॥ ୨୨.
ବଡ଼ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଘରକୁ ନେଇଯିବା ହେଲା।
ସା ପୂଜ୍ଯମାନା ବହୁଭିସ୍ତଦାନୀଂ ମହାଵିଭୂତ୍ଯୁଲ୍ଲସିତା ତପସ୍ଵିନୀ ୨୨.
ସେ ସମୟରେ, ବହୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ତାପସିନୀ ମହାବିଭୂତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହେଉଥିଲେ।
ପୂଜ୍ଯମାନା ତଦା ଦେଵୀ ଉଵାଚ କମଲାସନମ୍ ୨୨.
ସେ ସମୟରେ, ଦେବୀ ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, କମଳାସନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ସର୍ଵ ଏଵୈତେ ଯେନ୍ଯେ ହ୍ଯତ୍ର ସମାଗତାଃ ୨୨.
'ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଏବେ ଯାଆନ୍ତୁ।'
ଏଵଂ ତଦାନୀଂ ସ୍ଵପିତୁର୍ଗୃହଂ ଗତା ସଂଶୋଭମାନା ପରମେଣ ଵର୍ଚସା ୨୨.
ସେ ସମୟରେ ସେ ନିଜ ଶୟନରତ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ମହେଶେନ ପ୍ରଣୋଦିତାଃ ୨୩.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଠାରେ ମହାଦେବଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେମାନେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସୋତ୍ଥାଯ ହିମାଦ୍ରିଃ ପ୍ରତିମାନସଃ ୨୩.
ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ହିମାଦ୍ରି ହଠାତ୍ ଉଠିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଉଥିଲା।
କିମର୍ଥମାଗତା ଯୂଯଂ ବ୍ରୂତାଗମନକାରଣମ୍ ୨୩.
ତୁମେ କାହିଁକି ଆସିଛ? ମୋତେ ତୁମର ଆସିବାର କାରଣ କୁହ।
ସମାଗତାସ୍ତ୍ଵତ୍ସକାଶଂ କନ୍ଯାଯାଶ୍ଚ ଵିଲୋକନେ ୨୩.
ତୁମେ ଏଠାରେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଛ, ଏବଂ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆସିଛ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଋଷିଗଣାନାନୀତା ତତ୍ର ପାର୍ଵତୀ ହିମଵାନ୍ଗିରିରାଜୋଽଥ ଉଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ॥ ୨୩.
'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହି, ସେ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ସେଠାକୁ ଆଣିଲେ; ତାପରେ ପାହାଡ଼ର ରାଜା ହିମବାନ୍ ହସିଥିବା ପ୍ରାୟ କଥା କହିଲେ।
ଇଯଂ ସୁତା ମଦୀଯା ହି ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁଣୁତ ମେ ପୁନଃ ୨୩.
ଏହି ମୋ ଝିଅ; ମୋର କଥା ପୁଣି ଶୁଣ।
କଥମୁଦ୍ଵହନାର୍ଥୀ ଚ ଯେନାନଂଗଃ କୃତ ସ୍ମରଃ ଵୃତ୍ତିହୀନେ ଚ ମୂର୍ଖେ ଚ କନ୍ଯାଦାନଂ ନ ଶସ୍ଯତେ॥ ୨୩.
ଯିଏ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚାହେ, କିନ୍ତୁ କାମଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ଯିଏ ଅର୍ଥହୀନ ଓ ମୂର୍ଖ, ତାଙ୍କୁ କନ୍ୟା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।