ବଟୁର୍ନିର୍ଭର୍ତ୍ସିତସ୍ତତ୍ର ତଯା ଚୈଵଂ ତଦା ପୁନଃ ୨୨.
ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହ ତାଳି ଦେଲେ, ସେ ଭିଖାରି ପୁଣି—
ଶନୈଃ ଶନୈରଵିତଥଂ ଵିଜଯାଂ ପ୍ରତି ସତ୍ଵରମ୍ ୨୨.
ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ, ମିଥ୍ୟା ଛାଡ଼ି, ବିଜୟାଙ୍କ ନିକଟକୁ ତ୍ୱରିତ ଗଲେ।
ସର୍ଵେଷାମପି ତଦ୍ଵାଚ୍ଯଂ ଵଚନଂ ସୂକ୍ତମେଵ ଯତ୍ ୨୨.
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯାହା କହିବା ଉଚିତ୍, ସେଇ କଥା ନିଜେ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯଃ ଶଂଭୁରୁଚ୍ଯତେ ଲୋକେ ଭିକ୍ଷୁକୋ ଭିକ୍ଷୁକପ୍ରିଯଃ ୨୨.
ଯିଏ ଲୋକରେ ଶମ୍ଭୁ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି, ସେ ଭିଖାରି ଏବଂ ଭିଖାରିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ।
ଇଯଂ ତାଵତ୍ସୁରୂପା ଚ ଵିରୂପୋଽସୌ ସଦାଶିଵଃ ୨୨.
ଏହି ଜଣେ ତ ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର, କିନ୍ତୁ ସେ ସଦାଶିବ ବିକୃତ ଦେହ।
ଏଵଂଭୂତେନ ରୁଦ୍ରେଣ ମୋହିତେଯଂ କଥଂ ଭଵେତ୍ ୨୨.
ଏମିତି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ କିପରି ମୋହିତ ହେବେ?
ଇଯଂ କଥଂ ମୋହିତାସ୍ତି ନିର୍ଗୁଣେନ ଯୁଗାତ୍ମିକା ୨୨.
ଏହି ଯୁଗର ସ୍ୱରୂପ ନିର୍ଗୁଣ ଠାରୁ ସେ କିପରି ମୋହିତ ହେଇଛନ୍ତି?
ସକାମାନାଂ ଚ ଭୂତାନାଂ ଦୁର୍ଲଭୋ ହି ସଦାଶିଵଃ ୨୨.
ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ସଦାଶିବ ସତ୍ୟରେ ଦୁର୍ଲଭ।
ନିଃସ୍ତଂଭୋ ହି ସଦା ସ୍ଥାଣୁଃ କଥଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି ତଂ ପତିମ୍ ୨୨.
ଯିଏ ସଦା ଅଚଳ ଓ ଅଡିଗ, ସେ କେମିତି ଏମିତି ଏକ ପତିକୁ ପାଇପାରିବେ?
ଯାଵଦ୍ରୋଷୋ ଭଵେନ୍ନୄଣାଂ ନାରୀଣାଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ ୨୨.
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁରୁଷମାନେ ଏବଂ ବିଶେଷକରି ନାରୀମାନେ କ୍ରୋଧରେ ରହନ୍ତି,
ସୁକୃତଂ ଚୋର୍ଜିତଂ ତନ୍ଵି ସତ୍ଯମେଵୋଦିତଂ ସତି ୨୨.
ହେ ସୁକୁମାରୀ, ଭଲ କାମ ଓ ଉପାର୍ଜିତ ପୁଣ୍ୟ, ଏହା ସତ୍ୟ ଭାବେ କୁହାଯାଏ,
ହିଂସେର୍ଷ୍ଯା ଚ ପ୍ରପଂଚଶ୍ଚ ତେନ ସର୍ଵଂ ଵିନଶ୍ଯତି ୨୨.
କିନ୍ତୁ ହିଂସା, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଚତୁରାଇ ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡିକ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଏଭଳି ସବୁ କିଛି ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ।
ଯଦୀଶ୍ଵରୋ ହୃଦି ମଧ୍ଯେ ଵିଭାଵ୍ଯୋ ମନୀଷିଭିଃ ସର୍ଵଦା ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରଃ ୨୨.
ଯଦି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଦା ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି,
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଶଂଭୋସ୍ତଦାବ୍ରଵୀଦ୍ଵିଜଯା ତଂ ଚ ସର୍ଵମ୍ ୨୨.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତାପରେ ବିଜୟା ସେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ।
ଏଵଂ ଵିଵଦମାନଂ ତଂ ବଟୁରୂପଂ ସଦାଶିଵମ୍ ୨୨.
ଏଭଳି ତାଙ୍କ ସହ ବିବାଦ କରୁଥିବା ବେଳେ, ସଦାଶିବ ତାପସ ରୂପେ ଥିଲେ,
ତିରୋଧାନଂ ଗତଃ ସଦ୍ଯୋ ମହେଶୋ ଗିରିଜାଂ ପ୍ରତି ୨୨.
ସେଇ ସମୟରେ ମହେଶ୍ୱର ଗିରିଜାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ସହସା ନିଜରୂପଧରସ୍ତଦା ୨୨.
ତାପରେ ହଠାତ୍ ସେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତଦା ହୃଦିସ୍ଥୋ ଦେଵେଶୋ ବହିର୍ଦୃଷ୍ଟିଚରୋଭଵତ୍ ଅପଶ୍ଯଦ୍ଦେଵଦେଵେଶଂ ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରମ୍॥ ୨୨.
ସେ ସମୟରେ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ବାହ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଲା; ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ଚୈକଵକ୍ତ୍ରଂ କୃତ୍ତିଵାସସମଦ୍ଭୁତମ୍ ୨୨.
ସେ ଦୁଇଟି ହାତ, ଗୋଟିଏ ମୁଣ୍ଡ ଓ ବିଚିତ୍ର ଦେହ ଥିଲେ, ବାଘଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
କର୍ଣସ୍ଥୌ ହି ମହାନାଗୌ କଂବଲାଶ୍ଵତରୌ ତଦା ୨୨.
ସେ ସମୟରେ କମ୍ବଳ ଓ ଅଶ୍ୱତର ନାମକ ବଡ଼ ସାପ ଦୁଇଟି କାନ ପାଖରେ ଥିଲେ।
ଵଲଯାନି ମହାର୍ହାଣି ତଦା ସର୍ପମଯାନି ଚ ୨୨.
ସେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଚୁଡ଼ି ଓ ସାପ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଏଵଂଭୂତସ୍ତଦା ଶଂଭୁଃ ପାର୍ଵତୀଂ ପ୍ରତି ଚାଗ୍ରତଃ ୨୨.
ଏଭଳି ରୂପରେ ଶମ୍ଭୁ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଵ୍ରୀଡଯା ପରଯା ଯୁକ୍ତା ସାଧ୍ଵୀ ପ୍ରୋଵାଚ ଶଂକରମ୍ ୨୨.
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଥିବା ସେ ସତୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞଵିନାଶଂ ଚ ଯଦର୍ଥଂ କୃତଵାନ୍ପ୍ରଭୋ ୨୨.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେହିପାଇଁ ଆପଣ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲେ,
ଦେଵାନାଂ ଦେଵଦେଵେଶ ତାରକସ୍ଯ ଵଧଂ ପ୍ରତି ୨୨.
ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାରକଙ୍କ ବଧ ଯେଉଁଥିରେ ଆପଣ ଲାଗିଥିଲେ,
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ହି କର୍ତଵ୍ଯଂ ମମ ଵାକ୍ଯଂ ମହେଶ୍ଵର ୨୨.
ସେହିପରି, ମହେଶ୍ୱର, ଆପଣ ମୋ କଥା ଅନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ।
ଯାଚସ୍ଵ ମାଂ ମହାଦେଵ ଋଷିଭିଃ ପରିଵାରିତଃ ୨୨.
ହେ ମହାଦେବ, ଋଷିମାନେ ଚାରିପଟେ ବସିଥିବାବେଳେ ଆପଣ ମୋଠାରୁ ଯାହା ଚାହାଁନ୍ତି, ମାଗନ୍ତୁ।
ଦକ୍ଷକନ୍ଯା ପୁରାହଂ ଵୈ ପିତ୍ରା ଦତ୍ତା ଯଦା ତଵ ୭୨୨.
ପୂର୍ବେ ମୁଁ ଡକ୍ଷର କନ୍ୟା ଭାବେ ମୋ ବାପାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲି।
ନ ଗ୍ରହାଃ ପୂଜିତାସ୍ତେନ ଦକ୍ଷେଣ ଚ ମହାତ୍ମନା ୨୨.
ସେ ମହାତ୍ମା ଡକ୍ଷ ଗ୍ରହମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନଥିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯଥୋକ୍ତଵିଧିନା କର୍ତୁମର୍ହସି ସୁଵ୍ରତ ୨୨.
ତେଣୁ, ହେ ସୁବ୍ରତ, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବରେ ଯେପରି ଉପାୟ କହାଯାଇଛି, ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।