ଯୋ ଦକ୍ଷଶାପାଦ୍ଵିକୃତୋ ଯଜ୍ଞବାହ୍ଯୋଽଭଵଦ୍ଵିଟା ୨୨.
ଡକ୍ଷଙ୍କର ଶାପରେ ବିକୃତ ହୋଇଥିବା ସେ, ଯଜ୍ଞରୁ ବହିଷ୍କୃତ ହୋଇ, ଏକ ଭିଖାରି ହେଲେ।
ଶଵଭସ୍ମାନ୍ଵିତୋ ରୁଦ୍ରଃ କୃତ୍ତିଵାସା ହ୍ଯମଂଗଲଃ ୨୨.
ଶବର ଛାଇଁ ଲଗାଇଥିବା ରୁଦ୍ର, ଚାମର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଅଶୁଭ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ତେନ ରୁଦ୍ରେଣ କିଂ କାର୍ଯମନଯା ସୁକୁମାରଯା ୨୨.
ଏମିତି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏହି ସୁକୁମାରୀଙ୍କ କଣ କାମ?
ଇଂଦ୍ରଂ ହିତ୍ଵା ମନୋଜ୍ଞଂ ଚ ଯମଂ ଚୈଵ ମହାପ୍ରଭମ୍ ୨୨.
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ମନୋହର ଥିବା, ଏବଂ ଯମ, ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି,
କୁବେରଂ ପଵନଂ ଚୈଵ ତଥୈଵ ଚ ଵିଭାଵସୁମ୍ ସଖୀନାଂ ଶ୍ରୃଣ୍ଵତୀନାଂ ଚ ଯତ୍ର ସା ତପସି ସ୍ଥିତା॥ ୨୨.
କୁବେର, ପବନ ଏବଂ ତେଉଁଠି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସଖୀମାନେ ଶୁଣୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ତାପସ୍ୟାରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ବଟୁରୂପିଣଃ ୨୨.
ଏଭଳି ଭିଖାରି ରୂପୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି,
ଜଯେ ତ୍ଵଂ ଵିଜଯେ ସାଧ୍ଵି ପ୍ରମ୍ଲୋଚେଽପ୍ଯଥ ସୁନ୍ଦରି ୨୨.
ଜୟଶୀଳ ଏବଂ ସତୀ ତୁମେ, ସୁନ୍ଦରୀ, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଜୟୀ ହେଉ।
କିମେତସ୍ଯ ବଟୋଃ କାର୍ଯଂ ଭଵତୀନାମିହାଧୁନା ୨୨.
ଏହି ଭିଖାରିଙ୍କର ଏଠାରେ ଏବେ ଆପଣମାନେ ସହ କଣ କାମ?
ଅଯଂ ଵିସୃଜ୍ଯତାଂ ସଖ୍ଯଃ କିମନେନ ପ୍ରଯୋଜନମ୍ ୨୨.
ସଖୀମାନେ, ଏହାକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ଦିଅ, ଏଠାରେ ତାଙ୍କର କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ?
ବଟୋ ଗଚ୍ଛାଶୁ ତ୍ଵରିତୋ ନ ସ୍ଥେଯଂ ଚ ତ୍ଵଯାଽଧୁନା ୨୨.
ଭିଖାରି, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଅ, ଏଠାରେ ଏବେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ବଟୁର୍ନିର୍ଭର୍ତ୍ସିତସ୍ତତ୍ର ତଯା ଚୈଵଂ ତଦା ପୁନଃ ୨୨.
ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହ ତାଳି ଦେଲେ, ସେ ଭିଖାରି ପୁଣି—
ଶନୈଃ ଶନୈରଵିତଥଂ ଵିଜଯାଂ ପ୍ରତି ସତ୍ଵରମ୍ ୨୨.
ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ, ମିଥ୍ୟା ଛାଡ଼ି, ବିଜୟାଙ୍କ ନିକଟକୁ ତ୍ୱରିତ ଗଲେ।
ସର୍ଵେଷାମପି ତଦ୍ଵାଚ୍ଯଂ ଵଚନଂ ସୂକ୍ତମେଵ ଯତ୍ ୨୨.
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯାହା କହିବା ଉଚିତ୍, ସେଇ କଥା ନିଜେ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯଃ ଶଂଭୁରୁଚ୍ଯତେ ଲୋକେ ଭିକ୍ଷୁକୋ ଭିକ୍ଷୁକପ୍ରିଯଃ ୨୨.
ଯିଏ ଲୋକରେ ଶମ୍ଭୁ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି, ସେ ଭିଖାରି ଏବଂ ଭିଖାରିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ।
ଇଯଂ ତାଵତ୍ସୁରୂପା ଚ ଵିରୂପୋଽସୌ ସଦାଶିଵଃ ୨୨.
ଏହି ଜଣେ ତ ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର, କିନ୍ତୁ ସେ ସଦାଶିବ ବିକୃତ ଦେହ।
ଏଵଂଭୂତେନ ରୁଦ୍ରେଣ ମୋହିତେଯଂ କଥଂ ଭଵେତ୍ ୨୨.
ଏମିତି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ କିପରି ମୋହିତ ହେବେ?
ଇଯଂ କଥଂ ମୋହିତାସ୍ତି ନିର୍ଗୁଣେନ ଯୁଗାତ୍ମିକା ୨୨.
ଏହି ଯୁଗର ସ୍ୱରୂପ ନିର୍ଗୁଣ ଠାରୁ ସେ କିପରି ମୋହିତ ହେଇଛନ୍ତି?
ସକାମାନାଂ ଚ ଭୂତାନାଂ ଦୁର୍ଲଭୋ ହି ସଦାଶିଵଃ ୨୨.
ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ସଦାଶିବ ସତ୍ୟରେ ଦୁର୍ଲଭ।
ନିଃସ୍ତଂଭୋ ହି ସଦା ସ୍ଥାଣୁଃ କଥଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି ତଂ ପତିମ୍ ୨୨.
ଯିଏ ସଦା ଅଚଳ ଓ ଅଡିଗ, ସେ କେମିତି ଏମିତି ଏକ ପତିକୁ ପାଇପାରିବେ?
ଯାଵଦ୍ରୋଷୋ ଭଵେନ୍ନୄଣାଂ ନାରୀଣାଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ ୨୨.
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁରୁଷମାନେ ଏବଂ ବିଶେଷକରି ନାରୀମାନେ କ୍ରୋଧରେ ରହନ୍ତି,
ସୁକୃତଂ ଚୋର୍ଜିତଂ ତନ୍ଵି ସତ୍ଯମେଵୋଦିତଂ ସତି ୨୨.
ହେ ସୁକୁମାରୀ, ଭଲ କାମ ଓ ଉପାର୍ଜିତ ପୁଣ୍ୟ, ଏହା ସତ୍ୟ ଭାବେ କୁହାଯାଏ,
ହିଂସେର୍ଷ୍ଯା ଚ ପ୍ରପଂଚଶ୍ଚ ତେନ ସର୍ଵଂ ଵିନଶ୍ଯତି ୨୨.
କିନ୍ତୁ ହିଂସା, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଚତୁରାଇ ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡିକ ସବୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଏଭଳି ସବୁ କିଛି ଧ୍ୱଂସ ହୁଏ।
ଯଦୀଶ୍ଵରୋ ହୃଦି ମଧ୍ଯେ ଵିଭାଵ୍ଯୋ ମନୀଷିଭିଃ ସର୍ଵଦା ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରଃ ୨୨.
ଯଦି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଦା ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି,
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଶଂଭୋସ୍ତଦାବ୍ରଵୀଦ୍ଵିଜଯା ତଂ ଚ ସର୍ଵମ୍ ୨୨.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତାପରେ ବିଜୟା ସେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ।
ଏଵଂ ଵିଵଦମାନଂ ତଂ ବଟୁରୂପଂ ସଦାଶିଵମ୍ ୨୨.
ଏଭଳି ତାଙ୍କ ସହ ବିବାଦ କରୁଥିବା ବେଳେ, ସଦାଶିବ ତାପସ ରୂପେ ଥିଲେ,
ତିରୋଧାନଂ ଗତଃ ସଦ୍ଯୋ ମହେଶୋ ଗିରିଜାଂ ପ୍ରତି ୨୨.
ସେଇ ସମୟରେ ମହେଶ୍ୱର ଗିରିଜାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ସହସା ନିଜରୂପଧରସ୍ତଦା ୨୨.
ତାପରେ ହଠାତ୍ ସେ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତଦା ହୃଦିସ୍ଥୋ ଦେଵେଶୋ ବହିର୍ଦୃଷ୍ଟିଚରୋଭଵତ୍ ଅପଶ୍ଯଦ୍ଦେଵଦେଵେଶଂ ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରମ୍॥ ୨୨.
ସେ ସମୟରେ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ବାହ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଲା; ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦ୍ଵିଭୁଜଂ ଚୈକଵକ୍ତ୍ରଂ କୃତ୍ତିଵାସସମଦ୍ଭୁତମ୍ ୨୨.
ସେ ଦୁଇଟି ହାତ, ଗୋଟିଏ ମୁଣ୍ଡ ଓ ବିଚିତ୍ର ଦେହ ଥିଲେ, ବାଘଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
କର୍ଣସ୍ଥୌ ହି ମହାନାଗୌ କଂବଲାଶ୍ଵତରୌ ତଦା ୨୨.
ସେ ସମୟରେ କମ୍ବଳ ଓ ଅଶ୍ୱତର ନାମକ ବଡ଼ ସାପ ଦୁଇଟି କାନ ପାଖରେ ଥିଲେ।