ଗତେଷୁ ତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସମାଧିସ୍ଥୋଽଭଵଦ୍ଭଵଃ ୨୨.
ସମସ୍ତେ ଚାଲିଗଲାପରେ, ଭବ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ରହିଲେ।
ପରାତ୍ପରତରଂ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ନିର୍ମଲଂ ନିରଵଗ୍ରହମ୍ ୨୨.
ସେ ସମସ୍ତ ଉପରେ, ପରମ ପବିତ୍ର, ନିର୍ମଳ ଓ ଅବିଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଭାନୁର୍ନଭାତ୍ଯଗ୍ନିରଥୋ ଶଶୀ ଵା ନ ଜ୍ଯୋତିରେଵଂ ନ ଚ ମାରୁତୋ ନ ହି ୨୨.
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ସେଠାରେ କୌଣସି ଆଲୋକ ନାହିଁ, ବା ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅନିର୍ଦ୍ଦେଶ୍ଯ ମଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଚ ନିର୍ଵିକାରଂ ନିରାମଯମ୍ ୨୨.
ଏହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ, ଚିନ୍ତା କରିହେବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ, ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏନାହିଁ, ଏବଂ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ।
ଶବ୍ଦାତୀନଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ନିର୍ଵିକାରଂ ସତ୍ତାମାତ୍ରଂ ଜ୍ଞାନଗମ୍ଯଂ ତ୍ଵଗମ୍ଯମ୍ ୨୨.
ଏହା ଶବ୍ଦରୁ ପାରେ, ଗୁଣହୀନ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଶୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଧରିହେବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ।
ତଦ୍ଵସ୍ତୁଭୂତୋ ଭଗଵାନ୍ସ ଈଶ୍ଵରଃ ପିନାକପାଣିର୍ଭଗଵାନ୍ଵୃଧ୍ଵଜଃ ୨୨.
ସେଇ ସତ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନିୟନ୍ତା, ପିନାକ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଶୁଭ ଏବଂ ବୃଷ ଧ୍ୱଜୀ।
ଗିରିଜା ହି ତଦା ଦେଵୀ ତତାପ ପରମଂ ତପଃ ୨୨.
ଗିରିଜା ଦେବୀ ସେତେବେଳେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଵିଜିତ୍ଯ ତପସା ଦେଵୀ ପାର୍ଵତୀ ପରମେଣ ହି ୨୨.
ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିଲେ।
ଯଦା ଜିତସ୍ତଯା ଦେଵ୍ଯା ତପସା ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ ୨୨.
ଯେତେବେଳେ ବୃଷ ଧ୍ୱଜୀ ଦେବୀଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଜିତା ହେଲେ।
ଜଗାମ ତ୍ଵରିତେନୈଵ ଦେଵଦେଵଃ ପିନାକଧୃକ୍ ୨୨.
ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବ, ପିନାକ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ।
ଵେଦିକୋପରି ଵିନ୍ଯସ୍ତାଂ ଯଥୈଵ ଶଶିନଃ କଲାମ୍ ୨୨.
ସେ ତାଙ୍କୁ ବେଦିର ଉପରେ ବସାଇଲେ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଏକ ଖଣ୍ଡକୁ ବସାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମଚାରିସ୍ଵରୂପେଣ ମହେଶୋ ଭଗଵାନ୍ଭଵଃ କିମର୍ଥମାଲିମଧ୍ଯସ୍ଥା ତନ୍ଵୀ ସର୍ଵାଂଗସୁନ୍ଦରୀ॥ ୨୨.
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରୂପେ ମହେଶ୍ୱର, ଭଗବାନ୍ ଭବ, ପଚାରିଲେ—'ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ, ସର୍ବାଙ୍ଗ ସୁନ୍ଦର, କେଉଁଠି ମାଳାଧାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି?'
କେଯଂ କସ୍ଯ କୁତୋ ଯାତା କିମର୍ଥଂ ତପ୍ଯତେ ତପଃ ୨୨.
ଏହି ଜଣେ କିଏ, କାହାର ଝିଅ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏବଂ କାହିଁକି ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି?
ତଦୋଵାଚ ଜଯା ରୁଦ୍ରଂ ତପସଃ କାରଣଂ ପରମ୍॥ ୨୨.
ତାପରେ ଜୟା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ପ୍ରଧାନ କାରଣ କହିଲେ।
ହିମାଦ୍ରେର୍ଦୁହିତେଯଂ ଵୈ ତପସା ରୁଦ୍ରମୀଶ୍ଵରମ୍ ୨୨.
ଏହିଁ ହେଉଛନ୍ତି ହିମାଦ୍ରିଙ୍କ ଝିଅ, ରୁଦ୍ର ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ତପସ୍ତତାପ ସୁମହତ୍ସର୍ଵେଷାଂ ଦୁରତିକ୍ରମମ୍ ୨୨.
ସେ ଏମିତି ଏକ ମହାନ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା କଠିନ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରହସ୍ଯେଦମୁଵାଚ ହ ୨୨.
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ହସି ଏଭଳି କହିଲେ।
ମୂଢେଯଂ ପାର୍ଵତୀ ସଖ୍ଯୋ ନ ଜାନାତି ହିତାହିତମ୍ ୨୨.
ଏହି ପାର୍ବତୀ ମୂଢ଼, ସଖୀମାନେ; ସେ କଣ ଭଲ କି ଖରାପ ଜାଣିନାହିଁ।
ସୋଽମଂଗଲଃ କପାଲୀ ଚ ଶ୍ମଶାନାଲଯ ଏଵ ଚ ୨୨.
ସେ ଅଶୁଭ, ଖପାଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଏବଂ ଶ୍ମଶାନରେ ବସୁଥିବା।
ଅନଯା ହି ଵୃତୋ ରୁଦ୍ରୋ ଯଦା ସଖ୍ଯଃ ସମେଷ୍ଯତି ୨୨.
ଯେତେବେଳେ ଏହି ଝିଅ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବରଣ କରିବେ, ସଖୀମାନେ, ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଏକଠି ହେବେ।
ଯୋ ଦକ୍ଷଶାପାଦ୍ଵିକୃତୋ ଯଜ୍ଞବାହ୍ଯୋଽଭଵଦ୍ଵିଟା ୨୨.
ଡକ୍ଷଙ୍କର ଶାପରେ ବିକୃତ ହୋଇଥିବା ସେ, ଯଜ୍ଞରୁ ବହିଷ୍କୃତ ହୋଇ, ଏକ ଭିଖାରି ହେଲେ।
ଶଵଭସ୍ମାନ୍ଵିତୋ ରୁଦ୍ରଃ କୃତ୍ତିଵାସା ହ୍ଯମଂଗଲଃ ୨୨.
ଶବର ଛାଇଁ ଲଗାଇଥିବା ରୁଦ୍ର, ଚାମର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଅଶୁଭ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ତେନ ରୁଦ୍ରେଣ କିଂ କାର୍ଯମନଯା ସୁକୁମାରଯା ୨୨.
ଏମିତି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏହି ସୁକୁମାରୀଙ୍କ କଣ କାମ?
ଇଂଦ୍ରଂ ହିତ୍ଵା ମନୋଜ୍ଞଂ ଚ ଯମଂ ଚୈଵ ମହାପ୍ରଭମ୍ ୨୨.
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ମନୋହର ଥିବା, ଏବଂ ଯମ, ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି,
କୁବେରଂ ପଵନଂ ଚୈଵ ତଥୈଵ ଚ ଵିଭାଵସୁମ୍ ସଖୀନାଂ ଶ୍ରୃଣ୍ଵତୀନାଂ ଚ ଯତ୍ର ସା ତପସି ସ୍ଥିତା॥ ୨୨.
କୁବେର, ପବନ ଏବଂ ତେଉଁଠି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସଖୀମାନେ ଶୁଣୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ତାପସ୍ୟାରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ।
ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ବଟୁରୂପିଣଃ ୨୨.
ଏଭଳି ଭିଖାରି ରୂପୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି,
ଜଯେ ତ୍ଵଂ ଵିଜଯେ ସାଧ୍ଵି ପ୍ରମ୍ଲୋଚେଽପ୍ଯଥ ସୁନ୍ଦରି ୨୨.
ଜୟଶୀଳ ଏବଂ ସତୀ ତୁମେ, ସୁନ୍ଦରୀ, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଜୟୀ ହେଉ।
କିମେତସ୍ଯ ବଟୋଃ କାର୍ଯଂ ଭଵତୀନାମିହାଧୁନା ୨୨.
ଏହି ଭିଖାରିଙ୍କର ଏଠାରେ ଏବେ ଆପଣମାନେ ସହ କଣ କାମ?
ଅଯଂ ଵିସୃଜ୍ଯତାଂ ସଖ୍ଯଃ କିମନେନ ପ୍ରଯୋଜନମ୍ ୨୨.
ସଖୀମାନେ, ଏହାକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ଦିଅ, ଏଠାରେ ତାଙ୍କର କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ?
ବଟୋ ଗଚ୍ଛାଶୁ ତ୍ଵରିତୋ ନ ସ୍ଥେଯଂ ଚ ତ୍ଵଯାଽଧୁନା ୨୨.
ଭିଖାରି, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଅ, ଏଠାରେ ଏବେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।