ତଦାନୀମେଵ ଭୋ ଦେଵାଃ ପାର୍ଵତୀ ମଦନଂ ଚ ସା ୨୨.
ସେଇ ସମୟରେ, ହେ ଦେବମାନେ, ପାର୍ବତୀ ଓ ମଦନ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯ ଭୋ ଦେଵାଃ କାର୍ଯା କାର୍ଯଵିଚାରଣା ୨୨.
ଏଭଳି ଭାବିବାକୁ, ହେ ଦେବମାନେ, କଣ କରିବା ଉଚିତ ଓ କଣ ଭାବିବା ଉଚିତ, ଏହି ଉପରେ ଚିନ୍ତା କର।
ଯୂଯଂ ସର୍ଵେ ଚ ନିଷ୍କାମା ମଯା ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଶଯଃ ୨୨.
ତୁମେ ସମସ୍ତେ ନିର୍ଲୋଭ; ଏଥିରେ ମୋ ପାଖରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତପଃ ପରମସଂଯୁକ୍ତାଃ ପାରଯାମଃ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍ ୨୨.
ଉଚ୍ଚତମ ତପସ୍ୟାରେ ଯୋଗ ଦେଇ, ଆମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାମ ସଫଳ କରିଛୁ।
ଯୂଯଂ ସମାଧିନା ତେନ ମଦନେନ ଚ ଵିସ୍ମୃତମ୍ ୨୨.
ସେଇ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ମଦନଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଇଛ।
କ୍ରୋଧାଦ୍ଭଵତି ସଂମୋହଃ ସଂମୋହାଦ୍ଭ୍ରମତେ ମନଃ ସର୍ଵୈରେଵ ଚ ମଂତଵ୍ଯଂ ମଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନାନ୍ଯଥା କ୍ଵଚିତ୍॥ ୨୨.
କ୍ରୋଧରୁ ମୁହଁଘୁମ ହୁଏ, ମୁହଁଘୁମରୁ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୁଏ। ସମସ୍ତେ ମୋ କଥାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉ, ଏହା କେବେ ଅନ୍ୟଥା ହେବ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଵିଶ୍ରାଵ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ସ ହି ଦେଵୋ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ ୨୨.
ଏଭଳି କହି, ଭଗବାନ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।
ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତୋଽଭଵଚ୍ଛଂଭୁର୍ଧ୍ଯାନମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵୈ ପୁନଃ ୨୨.
ଶମ୍ଭୁ ନିରବ ହେଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ।
ଧ୍ଯାନାସ୍ଥିତଂ ଚ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନ୍ଦୌ ସର୍ଵାନ୍ଵିସୃଜ୍ଯ ତାନ୍ ୨୨.
ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ନନ୍ଦିନି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ।
ଯତାଗତେନ ମାର୍ଗେଣ ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ମା ଵିଲଂବିତମ୍ ୨୨.
ଯେପଥରେ ଆସିଥିଲ, ସେଇପଥରେ ଫେରିଯାଅ; ବିଳମ୍ବ କରନି।
ଗତେଷୁ ତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସମାଧିସ୍ଥୋଽଭଵଦ୍ଭଵଃ ୨୨.
ସମସ୍ତେ ଚାଲିଗଲାପରେ, ଭବ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ରହିଲେ।
ପରାତ୍ପରତରଂ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ନିର୍ମଲଂ ନିରଵଗ୍ରହମ୍ ୨୨.
ସେ ସମସ୍ତ ଉପରେ, ପରମ ପବିତ୍ର, ନିର୍ମଳ ଓ ଅବିଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଭାନୁର୍ନଭାତ୍ଯଗ୍ନିରଥୋ ଶଶୀ ଵା ନ ଜ୍ଯୋତିରେଵଂ ନ ଚ ମାରୁତୋ ନ ହି ୨୨.
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ସେଠାରେ କୌଣସି ଆଲୋକ ନାହିଁ, ବା ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅନିର୍ଦ୍ଦେଶ୍ଯ ମଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଚ ନିର୍ଵିକାରଂ ନିରାମଯମ୍ ୨୨.
ଏହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ, ଚିନ୍ତା କରିହେବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ, ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏନାହିଁ, ଏବଂ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ।
ଶବ୍ଦାତୀନଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ନିର୍ଵିକାରଂ ସତ୍ତାମାତ୍ରଂ ଜ୍ଞାନଗମ୍ଯଂ ତ୍ଵଗମ୍ଯମ୍ ୨୨.
ଏହା ଶବ୍ଦରୁ ପାରେ, ଗୁଣହୀନ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଶୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଧରିହେବା ଯାଏଁ ନୁହେଁ।
ତଦ୍ଵସ୍ତୁଭୂତୋ ଭଗଵାନ୍ସ ଈଶ୍ଵରଃ ପିନାକପାଣିର୍ଭଗଵାନ୍ଵୃଧ୍ଵଜଃ ୨୨.
ସେଇ ସତ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନିୟନ୍ତା, ପିନାକ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଶୁଭ ଏବଂ ବୃଷ ଧ୍ୱଜୀ।
ଗିରିଜା ହି ତଦା ଦେଵୀ ତତାପ ପରମଂ ତପଃ ୨୨.
ଗିରିଜା ଦେବୀ ସେତେବେଳେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଵିଜିତ୍ଯ ତପସା ଦେଵୀ ପାର୍ଵତୀ ପରମେଣ ହି ୨୨.
ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିଲେ।
ଯଦା ଜିତସ୍ତଯା ଦେଵ୍ଯା ତପସା ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ ୨୨.
ଯେତେବେଳେ ବୃଷ ଧ୍ୱଜୀ ଦେବୀଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଜିତା ହେଲେ।
ଜଗାମ ତ୍ଵରିତେନୈଵ ଦେଵଦେଵଃ ପିନାକଧୃକ୍ ୨୨.
ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବ, ପିନାକ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁରନ୍ତ ଆସିଲେ।
ଵେଦିକୋପରି ଵିନ୍ଯସ୍ତାଂ ଯଥୈଵ ଶଶିନଃ କଲାମ୍ ୨୨.
ସେ ତାଙ୍କୁ ବେଦିର ଉପରେ ବସାଇଲେ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଏକ ଖଣ୍ଡକୁ ବସାଯାଏ।
ବ୍ରହ୍ମଚାରିସ୍ଵରୂପେଣ ମହେଶୋ ଭଗଵାନ୍ଭଵଃ କିମର୍ଥମାଲିମଧ୍ଯସ୍ଥା ତନ୍ଵୀ ସର୍ଵାଂଗସୁନ୍ଦରୀ॥ ୨୨.
ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରୂପେ ମହେଶ୍ୱର, ଭଗବାନ୍ ଭବ, ପଚାରିଲେ—'ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ, ସର୍ବାଙ୍ଗ ସୁନ୍ଦର, କେଉଁଠି ମାଳାଧାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି?'
କେଯଂ କସ୍ଯ କୁତୋ ଯାତା କିମର୍ଥଂ ତପ୍ଯତେ ତପଃ ୨୨.
ଏହି ଜଣେ କିଏ, କାହାର ଝିଅ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏବଂ କାହିଁକି ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି?
ତଦୋଵାଚ ଜଯା ରୁଦ୍ରଂ ତପସଃ କାରଣଂ ପରମ୍॥ ୨୨.
ତାପରେ ଜୟା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ପ୍ରଧାନ କାରଣ କହିଲେ।
ହିମାଦ୍ରେର୍ଦୁହିତେଯଂ ଵୈ ତପସା ରୁଦ୍ରମୀଶ୍ଵରମ୍ ୨୨.
ଏହିଁ ହେଉଛନ୍ତି ହିମାଦ୍ରିଙ୍କ ଝିଅ, ରୁଦ୍ର ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ତପସ୍ତତାପ ସୁମହତ୍ସର୍ଵେଷାଂ ଦୁରତିକ୍ରମମ୍ ୨୨.
ସେ ଏମିତି ଏକ ମହାନ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା କଠିନ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରହସ୍ଯେଦମୁଵାଚ ହ ୨୨.
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ହସି ଏଭଳି କହିଲେ।
ମୂଢେଯଂ ପାର୍ଵତୀ ସଖ୍ଯୋ ନ ଜାନାତି ହିତାହିତମ୍ ୨୨.
ଏହି ପାର୍ବତୀ ମୂଢ଼, ସଖୀମାନେ; ସେ କଣ ଭଲ କି ଖରାପ ଜାଣିନାହିଁ।
ସୋଽମଂଗଲଃ କପାଲୀ ଚ ଶ୍ମଶାନାଲଯ ଏଵ ଚ ୨୨.
ସେ ଅଶୁଭ, ଖପାଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଏବଂ ଶ୍ମଶାନରେ ବସୁଥିବା।
ଅନଯା ହି ଵୃତୋ ରୁଦ୍ରୋ ଯଦା ସଖ୍ଯଃ ସମେଷ୍ଯତି ୨୨.
ଯେତେବେଳେ ଏହି ଝିଅ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବରଣ କରିବେ, ସଖୀମାନେ, ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଏକଠି ହେବେ।