ତ୍ଵଯା ସୃଷ୍ଟମିଦଂ ସର୍ଵଂ ଜଗଦ୍ଦେଵ ଚରାଚରମ୍ ୨୧.
ହେ ଦେବ, ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ।
ଅସ୍ମାକଂ ରକ୍ଷଣେ ଶକ୍ତ ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତଦା ୨୧.
ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ବୋଲି ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ—
ଗିରିଜାତପସୋଦ୍ଭୂତଂ ଦାଵାଗ୍ନିଂ ପରମଂ ମହତ୍ ୨୧.
ଗିରିଜାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେଇ ବଡ଼ ଦାହଜ୍ୱାଳା ଅଗ୍ନି,
ତତ୍ର ସୁପ୍ତଂ ସୁପ୍ଲଯଂକେ ଶେଷାଖ୍ଯେ ଚାତିଶୋଭନେ ୨୧.
ସେଠାରେ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଶେଷ ନାମକ ଶଯ୍ୟାରେ ସେ ଶୁଇଥିଲେ।
ଦୂରସ୍ଥେନାପି ତାର୍କ୍ଷ୍ଯେଣ ନତକଂଧରଧାରିଣା ୨୧.
ଦୂରରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ନାଟକଂଧର ଧାରଣ କରି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ନଵଶକ୍ତିଯୁତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପାର୍ପଦୈଃ ପରିଵାରିତମ୍ ୨୧.
ନବଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ, ପରିଚାରକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ସନାତନୋ ମହାଭାଗଃ ପ୍ରସୁପ୍ତୋ ଵିଜଯୋଽରିଜିତ୍ ୨୧.
ସନାତନ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ବିଜୟୀ ଓ ଅଜୟ, ସେ ଶୁଇଥିଲେ।
ସନତ୍କୁମାରଃ ସୁତପା ନାରଦଶ୍ଚୈଵ ତୁଂବୁରୁଃ ୨୧.
ସନତ୍କୁମାର, ସୁତପା, ନାରଦ ଓ ତୁମ୍ବୁରୁ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ସୁଦର୍ଶନଂ ତଥା ଚାପଂ ଶାର୍ଙ୍ଗଂ ଚ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ୨୧.
ସେଠାରେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଓ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।
ଵିଷ୍ଣୋଃ ସମୀପେ ପରମାମନୋ ଭୃଶଂ ସମେତ୍ଯ ସର୍ଵେ ସୁରଦାନଵାସ୍ତଦା ୨୧.
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଉତ୍କଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ତ୍ରାହିତ୍ରାହି ମହାଵିଷ୍ଣୋ ତପ୍ତାନ୍ନଃ ଶରଣାଗତାନ୍ ଶେଷାସନେ ଚୋପଵିଷ୍ଟ ଉଵାଚ ପରମେଶ୍ଵରଃ॥ ୨୧.
‘ବଞ୍ଚାଅ, ବଞ୍ଚାଅ, ହେ ମହାବିଷ୍ଣୁ! ଆମେ ତପସ୍ୟାର ତାପରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଆସିଛୁ।’ ଶେଷ ଆସନରେ ବସିଥିବା ପରମେଶ୍ୱର ଏହିପରି କହିଲେ।
ଯୁଷ୍ମାଭିଃ ସହିତଶ୍ଚାପି ଵ୍ରଜାମି ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ୨୧.
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମମାନେ ସହିତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି।
ପାଣିଗ୍ରହାର୍ଥମଧୁନା ଦେଵଦେଵଃ ପିନାକଧୃକ୍ ୨୧.
ଏବେ ବିବାହ ପାଇଁ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପିନାକଧାରୀ ଦେବତା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଵଯଂ ଗମିଷ୍ଯାମୋ ଯତ୍ର ରୁଦ୍ରୋ ମହାପ୍ରଭୁଃ ୨୧.
ସେହିପାଇଁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଯିବା ଉଚିତ ଯେଉଁଠାରେ ରୁଦ୍ର ମହାପ୍ରଭୁ ଅଛନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଊଚୁଃ ସର୍ଵେ ସୁରାସୁରାଃ ୨୧.
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ କହିଲେ—
ଯଦା ଦଗ୍ଧଃ ପୁରା ତେନ ମଦନୋ ଦୁରତିକ୍ରମଃ ୨୧.
ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ବେ ସେ ଦୁର୍ଜୟ ମଦନଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରିଥିଲେ—
ପ୍ରହସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ପରମେଶ୍ଵରଃ ୨୧.
ହସି କହିଲେ ପରମେଶ୍ୱର ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ।
ସ ନ ଧକ୍ଷ୍ଯତି ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵାନାଂ ଭଯନାଶନଃ ୨୧.
ସେ ଜଳିବେ ନାହିଁ; ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଶଂଭୁଂ ପୁରାଣଂ ପୁରୁଷଂ ହ୍ଯଧୀଶଂ ଵରେଣ୍ଯରୂପଂ ଚ ପରଂ ପରାଣାମ୍ ୨୧.
ଶମ୍ଭୁ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଧିପତି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତଦା ଦେଵା ଵିଷ୍ଣୁନା ପରମେଷ୍ଠିନା ୨୨.
ଏପରି କଥା କହିଲେ ବେଳେ, ପରମେଷ୍ଠୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ—
ପରେ ପାରେ ପରମେଣ ସମାଧିନା ୨୨.
—ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧ୍ୟାନରେ, ସମସ୍ତ ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି—
ଯଜ୍ଞୋପଵୀତଵିଧିନା ଉରସା ବିଭ୍ରତଂ ଵୃତମ୍ ୨୨.
—ଯଥାବିଧି ବାମାଂଶରେ ଜଜ୍ଞୋପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିବା, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—
କର୍ଣଦ୍ଵଯେ ଧାରଯଂତଂ ତଥା କର୍କୋଟକେନ ହି ୨୨.
—ଦୁଇ କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଏବଂ କର୍କୋଟକ ନାଗ ସହିତ—
ସନ୍ନୂପୁରେ ଶଙ୍ଖକପଦ୍ମକାଭ୍ଯାଂ ସଂଧାରଯଂତଂ ଚ ଵିରାଜମାନମ୍ ୨୨.
—ପାଏ ନୂପୁର, ହାତରେ ଶଂଖ ଓ ପଦ୍ମ ଧରିଥିବା, ଦୀପ୍ତିମାନ୍—
ତଦା ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଋଷଯୋ ଦେଵଦାନଵାଃ ୨୨.
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଋଷିମାନେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ—
ନମୋ ରୁଦ୍ରାଯ ଦେଵାଯ ମଦନାଂତକରାଯ ଚ ୨୨.
ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଦେବତାଙ୍କୁ, କାମ ନାଶ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଶିପିଵିଷ୍ଟାଯ ଭୀମାଯ ଶେଷଶାଯିନ୍ନମୋନମଃ ୨୨.
ଶିପିବିଷ୍ଟ, ଭୟଙ୍କର, ଶେଷ ନାଗ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ଵଂ ଧାତା ସର୍ଵଲୋକାନାଂ ପିତା ମାତା ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରଃ ୨୨.
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପିତା, ମାତା ଓ ଈଶ୍ୱର।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ତୁଵତ୍ସୁ ଦେଵେଷୁ ନନ୍ଦୀ ପ୍ରୋଵାଚ ତାନ୍ପ୍ରତି ୨୨.
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ସ୍ତୁତି କରିଥିବାବେଳେ, ନନ୍ଦୀ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—
ତେ ପ୍ରୋଚୁର୍ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥଂ ଵିଜ୍ଞପ୍ତୁଂ ଶଂଭୁମାଗତା ଧ୍ଯାନସ୍ଥିତୋ ମହାଦେଵଃ ସୁରକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ॥ ୨୨.
ସେମାନେ କହିଲେ: 'ଦେବତାଙ୍କ କାମ ପାଇଁ ଆମେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେବାକୁ ଆସିଛୁ; ମହାଦେବ ଦେବତାଙ୍କ କାମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଧ୍ୟାନରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖ।'