ତଥୈଵ ମେନଯା ଚୋକ୍ତା ତଥା ସହ୍ଯାଦ୍ରିଣା ସତୀ ୨୧.
‘ସେପରି ମେନା ଓ ସହ୍ୟ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ସତୀଙ୍କୁ ଏଭଳି କହିଥିଲେ।’
ଏଭିରୁକ୍ତା ତଦା ତନ୍ଵୀ ପାର୍ଵତୀ ତପସି ସ୍ଥିତା ୨୧.
ଏଭଳି କହାଯିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସୁକୁମାରୀ ପାର୍ବତୀ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ପୁରା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ତାତ ଅଂବ କିଂ ଵିସ୍ମୃତଂ ତ୍ଵଯା ୨୧.
‘ପିତା, ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ; ମା, ଆପଣ ଭୁଲିଗଲେ କି?’
ଵିରକ୍ତୋଽସୌ ମହାଦେଵୋ ମଦନୋ ଯେନ ଵୈ ହତଃ ୨୧.
‘ସେ ମହାଦେବ ନିରଲେପ, ଯିଏ କାମଦେବଙ୍କୁ ଦହିଦେଇଥିଲେ।’
ସର୍ଵେ ଯୂଯଂ ଚ ଗଚ୍ଛଂତୁ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା ୨୧.
‘ତମେ ସମସ୍ତେ ଯାଅ, ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି ଚିନ୍ତାବିଲାସ ଦରକାର ନାହିଁ।’
ତମାନଯାମି ଚାତ୍ରୈଵ ତପସା କେଵଲେନ ହି ୨୧.
‘ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କେବଳ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଆଣିଦେବି।’
ତଂ ଜାନୀଧ୍ଵଂ ମହାଭାଗାଃ ସତ୍ଯଂସତ୍ଯଂ ଵଦାମ୍ଯହମ୍॥ ୨୧.
‘ଏହି କଥା ଜାଣ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନମାନେ; ମୁଁ ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ କହୁଛି।’
ସଂଭାଷମାଣା ଜନନୀଂ ତଦାନୀଂ ହିମାଲଯଂ ଚୈଵ ତଥା ଚ ମେନାମ୍ ଜଗ୍ମୁସ୍ତଦା ତେନ ପଥା ଚ ପର୍ଵତା ଯଥାଗତେନାପି ଵିଚକ୍ଷମାଣାଃ॥ ୨୧.
ଏଭଳି ମାଁ, ହିମାଳୟ ଓ ମେନାଙ୍କୁ କହି, ସେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ; ତାପରେ ପର୍ବତମାନେ ଯେପଥେ ଆସିଥିଲେ, ସେଇପଥେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଚାଲିଗଲେ।
ଗତେଷୁ ତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସଖୀଭିଃ ପରିଵାରିତା ୨୧.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କର ସଖୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ ରହିଲେ।
ତପସା ତେନ ମହତା ତପ୍ତମାସୀଚ୍ଚରାଚରମ୍ ୨୧-
ସେଇ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଜଳିଉଠିଲା।
ତ୍ଵଯା ସୃଷ୍ଟମିଦଂ ସର୍ଵଂ ଜଗଦ୍ଦେଵ ଚରାଚରମ୍ ୨୧.
ହେ ଦେବ, ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ।
ଅସ୍ମାକଂ ରକ୍ଷଣେ ଶକ୍ତ ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତଦା ୨୧.
ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ବୋଲି ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ—
ଗିରିଜାତପସୋଦ୍ଭୂତଂ ଦାଵାଗ୍ନିଂ ପରମଂ ମହତ୍ ୨୧.
ଗିରିଜାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେଇ ବଡ଼ ଦାହଜ୍ୱାଳା ଅଗ୍ନି,
ତତ୍ର ସୁପ୍ତଂ ସୁପ୍ଲଯଂକେ ଶେଷାଖ୍ଯେ ଚାତିଶୋଭନେ ୨୧.
ସେଠାରେ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଶେଷ ନାମକ ଶଯ୍ୟାରେ ସେ ଶୁଇଥିଲେ।
ଦୂରସ୍ଥେନାପି ତାର୍କ୍ଷ୍ଯେଣ ନତକଂଧରଧାରିଣା ୨୧.
ଦୂରରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ନାଟକଂଧର ଧାରଣ କରି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ନଵଶକ୍ତିଯୁତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପାର୍ପଦୈଃ ପରିଵାରିତମ୍ ୨୧.
ନବଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ, ପରିଚାରକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ସନାତନୋ ମହାଭାଗଃ ପ୍ରସୁପ୍ତୋ ଵିଜଯୋଽରିଜିତ୍ ୨୧.
ସନାତନ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ବିଜୟୀ ଓ ଅଜୟ, ସେ ଶୁଇଥିଲେ।
ସନତ୍କୁମାରଃ ସୁତପା ନାରଦଶ୍ଚୈଵ ତୁଂବୁରୁଃ ୨୧.
ସନତ୍କୁମାର, ସୁତପା, ନାରଦ ଓ ତୁମ୍ବୁରୁ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ସୁଦର୍ଶନଂ ତଥା ଚାପଂ ଶାର୍ଙ୍ଗଂ ଚ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ୨୧.
ସେଠାରେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଓ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।
ଵିଷ୍ଣୋଃ ସମୀପେ ପରମାମନୋ ଭୃଶଂ ସମେତ୍ଯ ସର୍ଵେ ସୁରଦାନଵାସ୍ତଦା ୨୧.
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଉତ୍କଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ତ୍ରାହିତ୍ରାହି ମହାଵିଷ୍ଣୋ ତପ୍ତାନ୍ନଃ ଶରଣାଗତାନ୍ ଶେଷାସନେ ଚୋପଵିଷ୍ଟ ଉଵାଚ ପରମେଶ୍ଵରଃ॥ ୨୧.
‘ବଞ୍ଚାଅ, ବଞ୍ଚାଅ, ହେ ମହାବିଷ୍ଣୁ! ଆମେ ତପସ୍ୟାର ତାପରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଆସିଛୁ।’ ଶେଷ ଆସନରେ ବସିଥିବା ପରମେଶ୍ୱର ଏହିପରି କହିଲେ।
ଯୁଷ୍ମାଭିଃ ସହିତଶ୍ଚାପି ଵ୍ରଜାମି ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ୨୧.
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମମାନେ ସହିତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି।
ପାଣିଗ୍ରହାର୍ଥମଧୁନା ଦେଵଦେଵଃ ପିନାକଧୃକ୍ ୨୧.
ଏବେ ବିବାହ ପାଇଁ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପିନାକଧାରୀ ଦେବତା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଵଯଂ ଗମିଷ୍ଯାମୋ ଯତ୍ର ରୁଦ୍ରୋ ମହାପ୍ରଭୁଃ ୨୧.
ସେହିପାଇଁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଯିବା ଉଚିତ ଯେଉଁଠାରେ ରୁଦ୍ର ମହାପ୍ରଭୁ ଅଛନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଊଚୁଃ ସର୍ଵେ ସୁରାସୁରାଃ ୨୧.
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ କହିଲେ—
ଯଦା ଦଗ୍ଧଃ ପୁରା ତେନ ମଦନୋ ଦୁରତିକ୍ରମଃ ୨୧.
ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ବେ ସେ ଦୁର୍ଜୟ ମଦନଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରିଥିଲେ—
ପ୍ରହସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ପରମେଶ୍ଵରଃ ୨୧.
ହସି କହିଲେ ପରମେଶ୍ୱର ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ।
ସ ନ ଧକ୍ଷ୍ଯତି ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵାନାଂ ଭଯନାଶନଃ ୨୧.
ସେ ଜଳିବେ ନାହିଁ; ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଶଂଭୁଂ ପୁରାଣଂ ପୁରୁଷଂ ହ୍ଯଧୀଶଂ ଵରେଣ୍ଯରୂପଂ ଚ ପରଂ ପରାଣାମ୍ ୨୧.
ଶମ୍ଭୁ, ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଧିପତି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତଦା ଦେଵା ଵିଷ୍ଣୁନା ପରମେଷ୍ଠିନା ୨୨.
ଏପରି କଥା କହିଲେ ବେଳେ, ପରମେଷ୍ଠୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ—