ସଂପର୍କେଣ ଚ ଦଗ୍ଧୋଽସି ନାନ୍ଯଥା ମମ ଭାଷିତମ୍ ୨୧.
ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ତୁମେ ଦାହିଯାଉଛ; ମୋର କଥା ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।
ଵିଭୀଷିକାଭିର୍ବହ୍ଵୀଭିର୍ମାଂ ଭୀଷଯସି ମାନିନି ୨୧.
ହେ ଅଭିମାନିନୀ, ତୁମେ ବହୁ ଭୟ ଦେଇ ମୋତେ ଭୟଭୀତ କରୁଛ।
ଇତ୍ଯୁଚ୍ଯମାନେନ ତଦା ନୀତା ସା ପ୍ରସଭଂ ତଥା ୨୧.
ଏଭଳି କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେତିକିଏ ସେଉଁଠି ଜୋରକରି ନେଇଯିବାଗଲା।
କୃତା ମହାନସେଽଧ୍ଯକ୍ଷା ନାମ୍ନା ମାଯାଵତୀତି ଚ॥ ୨୧.
ସେଉଁଠି ସେ ରନ୍ନଘରର ମୁଖ୍ୟ ଦେଖାଶୁଣିଆ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ମାୟାବତୀ ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିଲା।
ପାର୍ଵତ୍ଯାଧିକୃତଂ ସର୍ଵଂ ମଦନାନଯନଂ ପ୍ରତି ଅତ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ତଦା ସୂତ କିଂ ଜାତଂ ତତ୍ର ଵର୍ଣ୍ଯତାମ୍॥ ୨୧.
ମଦନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସମ୍ପର୍କରେ ସମସ୍ତ କଥା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଇଦିଆଯାଇଥିଲା; ଏବେ, ସୂତ, ପରେ କଣ ଘଟିଲା, ତାହା କହ।
ଗତଂ ତଦା ଶିଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦଗ୍ଧ୍ଵା ମଦନମୋଜସା ୨୧.
ସେତିବେଳେ, ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି, ମଦନ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପୁଡ଼ିଗଲେ।
ପିତ୍ରା ତେନ ତଦା ତନ୍ଵୀ ମାତ୍ରା ଚୈଵ ଵିଚାରିତା ୨୧.
ସେ ସମୟରେ, ସେ ସୁକୁମାରୀକୁ ତାଙ୍କ ପିତା ଓ ମାଆ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିଥିଲେ।
ଉକ୍ତା ତାଭ୍ଯାଂ ତଦା ସାଧ୍ଵୀ ଗିରିଜା ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍॥ ୨୧.
ତାପରେ, ଦୁଇଜଣେ ଅଭିଭାବକଙ୍କ ଉପରେ ଗିରିଜା, ସତୀ, କଥା କହିଲେ।
ନାଗଚ୍ଛାମି ଗୃହଂ ମାତସ୍ତାତ ମେ ଶ୍ରୃଣୁ ତତ୍ତ୍ଵତଃ ୨୧.
ମାଆ, ମୁଁ ଘରକୁ ଫେରିବିନାହିଁ; ବାପା, ମୋ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ଶୁଣ।
ଶଂଭୁଃ ପରେଷାଂ ପରମୋ ଦଗ୍ଧୋ ଯେନ ମହାବଲଃ ୨୧.
ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଦନଙ୍କୁ ପୁଡ଼ିଦେଲେ, ସେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶମ୍ଭୁ।
ଦୁର୍ଲଭୋହି ତଦା ଶଂଭୁଃ ପ୍ରାଣିନାଂ ଗୃହମିଚ୍ଛତାମ୍ ୨୧.
ସେ ସମୟରେ, ଘରକୁ ଫେରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଶମ୍ଭୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲେ।
ତଦୋଵାଚ ମହାତେଜା ହିମଵାନ୍ସ୍ଵସୁତାଂ ପ୍ରତି ତ୍ଵଯା ପ୍ରାପ୍ତୁମଶକ୍ଯୋ ହି ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଗୃହଂ ଵ୍ରଜ॥ ୨୧.
ତାପରେ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ହିମବନ୍ତ ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପାଇପାରିବେନାହିଁ; ଏହିଠାରୁ ତୁମେ ନିଜ ଘରକୁ ଯାଅ।'
ସା ବାଷ୍ପପୂରିତେନୈଵ କଂଠେନ ସ୍ଵସୁତାଂ ପ୍ରତି ୨୧.
ତାଙ୍କ କଣ୍ଠ ଅଶ୍ରୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ନିଜ ଝିଅ ସହ କଥା କହିଲେ।
ତଦା ପ୍ରହସ୍ଯ ଚୋଵାଚ ମାତରଂ ପ୍ରତି ପାର୍ଵତୀ ୨୧.
ତାପରେ, ହସି ହସି, ପାର୍ବତୀ ନିଜ ମାଆଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅତ୍ରୈଵ ତଂ ସମାନୀଯ ଵରଯାମି ଵିଚକ୍ଷଣମ୍ ୨୧.
ଏଠି ଏଠି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଆଣିବି ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀକୁ ବରଣ କରିବି।
ସୁଖରୂପଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗିରିଜା ଚ ମନସ୍ଵିନୀ ୨୧.
ଗିରିଜା, ମନରେ ଦୃଢ଼, ସୁଖ ଓ ରୂପକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ।
ଜଯା ଚ ଵିଜଯା ଚୈଵ ମାଧଵୀ ଚ ସୁଲୋଚନା ୨୧.
ଜୟା, ବିଜୟା, ମାଧବୀ ଓ ସୁଲୋଚନା,
ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ସୁଭଗା ଶ୍ଯାମା ଚିତ୍ରାଂଗୀ ଚାରୁଣୀ ସ୍ଵଧା ଉପାସାଂଚକ୍ରିରେ ସା ଚ ଦେଵଗର୍ଭା ଚ ଭାମିନୀ॥ ୨୧.
ପ୍ରମ୍ଲୋଚା, ସୁଭଗା, ଶ୍ୟାମା, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗୀ, ଚାରୁଣୀ, ସ୍ୱଧା ଏବଂ ଦେବଗର୍ଭା, ଏହି ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ତପସା ପରମୋଗ୍ରେଣ ଚରଂତୀ ଚାରୁହାସିନୀ ତତ୍ରୈଵ ଵେଦିଂ କୃତ୍ଵା ଚ ତସ୍ଯୋପରି ସୁସଂସ୍ଥିତା॥ ୨୧.
ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ସୁନ୍ଦର ହସିଥିବା ପାର୍ବତୀ ସେଠି ଏକ ବେଦି ତିଆରି କରି, ତାହାଉପରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାଇ ରହିଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଜଲାଶନଂ ବାଲା ପର୍ଣାଦା ହ୍ଯଭଵଚ୍ଚ ସା ୨୧.
ସେ ଝିଅ ପାଣି ଛାଡ଼ି, ପତ୍ର ଖାଇ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଶୁଷ୍କାଣି ଚୈଵ ପର୍ଣାନି ନାଶିତାନି ତଯା ଯଦା ୨୧.
ଯେତେବେଳେ ସେ ଶୁଖିଲା ପତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଖାଇଦେଲେ,
ଵାଯୁପାନରତା ଜାତା ଅଂବୁପାନାଦନଂତରମ୍ ଏକାଂଗୁଷ୍ଠେନ ଚ ତଦା ଦଧାର ଚ ନିଜଂ ଵପୁଃ॥ ୨୧.
ପରେ ସେ ପାଣି ଛାଡ଼ି, କେବଳ ପବନ ଖାଇ ରହିଲେ; ଏବଂ ଏକଟି ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ନିଜ ଦେହକୁ ଧରିଥିଲେ।
ଏଵମୁଗ୍ରେଣ ତପସା ଶଂକରାରାଧନଂ ସତୀ ୨୧.
ଏଭଳି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି ସତୀ ଶଂକରଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ପରଂ ଭାଵଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଜଗନ୍ମଂଗଲମଂଗଲା ୨୧.
ସେ ଜଣେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଓ ଅମଙ୍ଗଳର କାରଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିଲେ।
ଏଵଂ ଦିଵ୍ଯସହସ୍ରାଣି ଵର୍ଷାଣି ଚ ତତାପ ଵୈ ୨୧.
ଏଭଳି ଦେବତାଙ୍କର ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ସଭାର୍ଯଃ ସ ସୁତାମାପ୍ତ ଉଵାଚ ଚ ମହାସତୀମ୍ ୨୧.
ସେ ତାଙ୍କ ଜନନୀ ଓ କନ୍ୟା ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ମହାସତୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
କ୍ଵ ରୁଦ୍ରୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ବାଲେ ଵିରକ୍ତୋ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ୨୧.
‘ଏ ଝିଅ, ରୁଦ୍ର କେଉଁଠି ଦେଖାଯିବେ? ସେ ନିରଲେପ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।’
ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଦେହଃ ସତ୍ଯଂ ପ୍ରତିଵଦାମି ତେ ୨୧.
‘ସେ ଆସିବେ ନାହିଁ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।’
କିଂ ତେନ ତଵ ରୁଦ୍ରେଣ ଯେ ଦଗ୍ଧଃ ପୁରାଽନଘେ ୨୧.
‘ଏ ନିର୍ମଳା, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେହି ରୁଦ୍ର ତୁମ ପାଇଁ କଣ କାମର?’
ଗଗନସ୍ଥୋ ଯଥା ଚଂଦ୍ରୋ ଗ୍ରହୀତୁଂ ନ ହି ଶକ୍ଯତେ ୨୧.
‘ଯେପରି ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ,’