ତଦୋଵାଚ ରୁଷାଵିଷ୍ଟୋ ଦେଵାନ୍ପ୍ରତି ମହେଶ୍ଵରଃ ୨୧.
ତାପରେ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହେଶ୍ବର ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଦାଃକାମଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ ୨୧.
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ମନେ ଅଭିଲାଷାକୁ ଆଗରେ ରଖନ୍ତି—
କାମୋ ହି ନରକାଯୈଵ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାଣିନାଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ ୨୧.
ଅଭିଲାଷା ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।
ତାରକୋଽପି ଦୁରାଚାରୋ ନିଷ୍କାମୋଽଦ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି ୨୧.
ତାରକ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏବେ ଅଭିଲାଷାହୀନ ହେବ।
ତସ୍ମାତ୍କାମୋ ମଯା ଦଗ୍ଧଃ ସର୍ଵେଷାଂ ଶାଂତିହେତଵେ ୨୧.
ସେହିପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶାନ୍ତି ନିମିତ୍ତେ ମୁଁ କାମକୁ ଦହିଛି।
ଅନ୍ଯୈଃ ପ୍ରାଣିଭିରେଵାତ୍ର ତପସେ ଧୀଯତାଂ ମନଃ ୨୧.
ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମନକୁ ତପସ୍ୟାରେ ଲାଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ।
ତସ୍ମାଦେନଂ ପାପିନଂ ଦୁଃଖମୂଲଂ ନ ଜୀଵଯିଷ୍ଯାମି ସୁରାଃ ପ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍ ୨୧.
ଏହି ପାପୀ, ଯେଉଁଠାରୁ ଦୁଃଖର ଉତ୍ପତ୍ତି, ମୁଁ ଏହାକୁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦେବିନି; ଦେବଗଣ, ଆପଣମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତଦା ତେନ ଶଂଭୁନା ପରମେଷ୍ଠିନା ୨୧.
ଏପରି ଶମ୍ଭୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା, ସେହି ସମୟରେ ଏଭଳି କହିଥିଲେ।
ଯଦୁକ୍ତଂ ଭଵତା ଶଂଭୋ ପରଂ ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ ହି ନଃ ୨୧.
ଶମ୍ଭୁ, ଆପଣ କହିଥିବା କଥା ଆମ ପାଇଁ ଏକଦମ ଭଲ ଓ ଉପକୃତିକର।
ଯଥା ସୃଷ୍ଟମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ କାମକ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତମ୍ ୨୧.
ଏହି ବିଶ୍ୱ ଯେପରି ଚାହିଦା ଓ କ୍ରୋଧ ସହିତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ସେପରି।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମାମୋକ୍ଷାଶ୍ଚ ଚତ୍ଵାରୋ ହ୍ଯେକରୂପତାମ୍ ୨୧.
ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ—ଏ ଚାରିଟି ଏକା ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଅଂଶ।
କଥଂ ତ୍ଵଯା ହି ସଂଦଗ୍ଧଃ କାମୋ ହି ଦୁରତିକ୍ରମଃ ୨୧.
ତେବେ, ଆପଣ କିପରି ତାକୁ ଦହିଦେଲେ? କାମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ବହୁତ କଷ୍ଟ।
କାମେନ ହୀଯତେ ଵିଶ୍ଵଂ କାମେନ ପାଲ୍ଯତେ ୨୧.
କାମ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱ କମିଯାଏ; କାମ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱ ରକ୍ଷା ହୁଏ।
ଯସ୍ମାତ୍କ୍ରୋଧୋ ଭଵତ୍ଯୁଗ୍ରୋ ଯେନ ତ୍ଵଂ ଚ ଵଶୀକୃତଃ ୨୧.
କ୍ରୋଧ ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ହୁଏ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ମଧ୍ୟ ବଶୀଭୂତ ହୁଅନ୍ତି।
ତ୍ଵଯା ସଂପାଦିତୋ ଦେଵ ମଦନୋ ହି ମହାବଲଃ ୨୧.
ଦେବତା, ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ମଦନ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁତ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସଫଳ ହେଲେ।
ଋଷିଭିଶ୍ଚୈଵମୁକ୍ତୋଽପି ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ରୂପମାସ୍ଥିତଃ ୨୧.
ଋଷିମାନେ ଏଭଳି କହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦୁଇଗୁଣ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ।
ମୁନିଭିଶ୍ଚାରଣୈଃ ସିଦ୍ଧୈର୍ଗଣୈଶ୍ଚାପି ସଦାଶିଵଃ ୨୧.
ମୁନି, ଚାରଣ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଗଣମାନେ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ମଦନଂ ଚ ତଥା ଦଗ୍ଧ୍ଵା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତଂ ପର୍ଵତଂ ରୁଷା ୨୧.
ମଦନକୁ ଏଭଳି ଦହିଦେଇ, ରୁଷାରେ ସେ ପର୍ବତକୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ତିରୋଧାନଗତଂ ଦେଵୀ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦଗ୍ଧଂ ଚ ମନ୍ମଥମ୍ ୨୧.
ଦେବୀ ଦେଖିଲେ ମଦନ ଦହିଗଲା ଓ ସେ ନିଜେ ଗୁପ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ତଥୈଵ ଦଗ୍ଧଂ ମଦନଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ରତ୍ଯା ଵିଲାପଂ ଚ ତଦା ମନସ୍ଵିନୀ ୨୧.
ମଦନ ଦହିଗଲା ବୋଲି ଦେଖି, ରତି ତାପରେ ଦୁଃଖ କଲେ; ସେ ମନରେ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯ ସୁଚିରଂ ଗିରିଜା ତଦାନୀଂ ସଂମୋହମାପ ଚ ସତୀ ହି ତଥା ବଭାଷେ ୨୧.
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ଗିରିଜା ଭ୍ରମରେ ପଡିଗଲେ; ଏବଂ ସତୀ ଏଭଳି କହିଲେ।
ମା ଵିଷାଦଂ କୁରୁ ସଖି ମଦନଂ ଜୀଵଯାମ୍ଯହମ୍ ୨୧.
ସଖୀ, ଦୁଃଖ କରିନି; ମୁଁ ମଦନକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେବି।
ହରଂ ରୁଦ୍ରଂ ଵିରୁପାକ୍ଷଂ ଦେଵଦେଵଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍ ୨୧.
ହର, ରୁଦ୍ର, ବିରୂପାକ୍ଷ, ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବ, ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ।
ଏଵମ ଶ୍ଵାସ୍ଯ ତାଂ ସାଧ୍ଵୀ ଗିରିଜାଂ ରତିରଂଜସା ୨୧.
ଏପରି ଭଳି ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନା ଦେଇ, ରତି ଭଲପାଇବାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କଲେ।
ମଦନୋ ଯତ୍ର ଦଗ୍ଧଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରେଣ ପରମାତ୍ମନା ୨୧.
ଯେଉଁଠି ମଦନଙ୍କୁ ପରମାତ୍ମା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାହ କରାଯାଇଥିଲା।
ଉଵାଚ ଗତ୍ଵା ସହସା ଭାମିନୀଂ ରତିମଂତିକେ ୨୧.
ସେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଯାଇ, ରତିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଭାମିନୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତରୁଣୀ ରୂପସଂପନ୍ନା ସୌଭାଗ୍ଯେନ ପରେଣ ହି ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ମଧୁରଂ କିଂଚିନ୍ନିଷ୍ଠୁରମେଵ ଚ॥ ୨୧.
ଯୁବତୀ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଥିବା, କିଛି ମିଠା କିଛି କଠୋର ଶବ୍ଦ କହିଲେ।
ନାରଦୋଽସି ମଯା ଜ୍ଞାତଃ କୁମାରସ୍ତ୍ଵଂ ନ ସଂଶଯଃ ୨୧.
ମୁଁ ଚିହ୍ନିଛି, ତୁମେ ନାରଦ; ତୁମେ କୁମାର, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯଥାଗତେନ ମାର୍ଗେଣ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ମା ଵିଲଂବିତମ୍ ୨୧.
ଯେପଥରେ ଆସିଥିଲ, ସେଇପଥରେ ଫେରିଯାଅ, ବିଳମ୍ବ କରିନହଁ।
ପରସ୍ତ୍ରୀକାମୁକାଃ କ୍ଷୁଦ୍ରା ଵିଟା ଵ୍ଯସନିନଶ୍ଚ ଯେ ୨୧.
ଅନ୍ୟର ଜନୀଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିବା, ଛୋଟ ମନର, ଅଶ୍ଳୀଳ ଓ ଅଭ୍ୟାସୀ ଲୋକମାନେ—