ଦୁରାସଦଂ ଦୀପ୍ତିମତାଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ମହେଶମୁଗ୍ରଂ ସହ ମାଧଵେନ ସଖୀଜନୈଃ ସଂଵୃତା ପୂଜନାର୍ଥଂ ସଦାଶିଵଂ ମଂଗଲଂ ମଂଗଲାନାମ୍॥ ୨୧.
ମହେଶ୍ଵର ଅତି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୀପ୍ତିରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମାଧବଙ୍କ ସହିତ ଏଠାରେ ଥିଲେ, ସଖୀମାନେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ, ସଦାଶିବଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
କନକକୁସୁମମାଲାଂ ସଂଦଧେ ନୀଲକଂଠେ ସିତକିରଣମନୋଜ୍ଞାଦୁର୍ଲ୍ଲଭା ସା ତଦାନୀମ୍ ୨୧.
ସେ ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କ ଉପରେ ସୁନା ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଏହା ଚାନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ମନୋହର ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲା।
ତାଵଦ୍ଵିଦ୍ଧଃ ଶରେଣୈଵ ମୋହନାଖ୍ଯେନ ଚତ୍ଵରାତ୍ ଦଦର୍ଶ ଗିରିଜାଂ ଦେଵୋବ୍ଧିର୍ଯଥା ଶଶିନଃ କଲାମ୍॥ ୨୧.
ତାପରେ, ମୋହନ ନାମକ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ଦେବତା ଗିରିଜାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଉପକୁଳ ଚନ୍ଦ୍ରର ଏକ ଖଣ୍ଡକୁ ଦେଖେ।
ଚାରୁପ୍ରସନ୍ନଵଦନାଂ ବିଂବୋଷ୍ଠୀଂ ସସ୍ମିତେକ୍ଷଣାମ୍ ୨୧.
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମୁହଁ, ବିମ୍ବ ଫଳ ପରି ଓଠ, ହସି ଭରା ଚକ୍ଷୁ।
ଗୌରୀଂ ପ୍ରସନ୍ନମୁଦ୍ରାଂ ଚ ଵିଶ୍ଵମୋହନମୋହନାମ୍ ୨୧.
ସେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଦୟାମୟ ଭଙ୍ଗି ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରିଥିବା ମୋହନୀ।
ଉତ୍ପତ୍ତିପାଲନଵିନାଶକରୀ ଚ ଯା ଵୈ କୃତ୍ଵାଗ୍ରତଃ ସତ୍ତ୍ଵରଜସ୍ତମାଂସି ୨୧.
ସେ ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଏବଂ ବିନାଶ କରନ୍ତି, ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍ ଗୁଣକୁ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି।
ତାଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଭଵୋ ଦେଵୋ ଗିରିଜାଂ ଲୋକପାଵନୀମ୍ ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନୋ ବଭୂଵ ସହସା ଶିଵଃ॥ ୨୧.
ଗିରିଜା, ଯିଏ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଦେଖି ଭବ ଦେବତା ଅଚମ୍ବିତ ଭାବରେ ଚକ୍ଷୁ ଫୁଲିଗଲା।
ଏଵଂ ଵିଲୋକମାନୋଽସୌ ଦେଵଦେଵୋ ଜଗତ୍ପତିଃ ୨୧.
ଏଭଳି ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅନଯା ମୋହିତଃ କସ୍ମାତ୍ତପଃସ୍ଥୋଽହଂ ନିରାମଯଃ ୨୧.
ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼ ଓ ରୋଗବିନା ଥିଲି ମଧ୍ୟ, ସେ ମୋତେ କେମିତି ଭ୍ରମିତ କଲେ?
ତତୋ ଵ୍ଯଲୋକଯଚ୍ଛଂଭୁର୍ଦ୍ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ସାଦରମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଶଂଭୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ଚକ୍ରୀକୃତଧନୁଃ ସଜ୍ଜଂ ଚକ୍ରେ ବେଦ୍ଧୁଂ ସଦାଶିଵମ୍ ତାଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟୋ ମହେଶେନ ସରୋଷେଣ ତଦା ଦ୍ଵିଜାଃ॥ ୨୧.
ଧନୁଷ ତଣି ତିଆରି କରି, ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଯେତେବେଳେ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ, ସେଇ ସମୟରେ ରୁଷ୍ଟ ମହେଶ୍ବର ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ନିରୀକ୍ଷିତସ୍ତୃତୀଯେନ ଚକ୍ଷୁଷା ପରମେଣ ହି ହାହାକାରୋ ମହାନାସୀଦ୍ଦେଵାନାଂ ତତ୍ର ପଶ୍ଯତାମ୍॥ ୨୧.
ପରମ ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ନଜର ପକାଗଲା; ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଭୟ ଓ ଅଶାନ୍ତିର ଚିତ୍କାର କରିଲେ।
ଦେଵଦେଵ ମହାଦେଵ ଦେଵାନାଂ ଵରଦୋ ଭଵ ୨୧.
ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।
ଵୃଥା ତ୍ଵଯାଥ ଦଗ୍ଧୋଽସୌ ମଦନୋ ହି ମହାପ୍ରଭଃ॥ ୨୧.
ତୁମେ ଯେଉଁ ଦିନ ମଦନଙ୍କୁ ଦହିଲ, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମଦନ ବ୍ୟର୍ଥରେ ଦହିଗଲେ।
ତ୍ଵଯା ହି କାର୍ଯଂ ଜଗଦେକବଂଧୋ କାର୍ଯଂ ସୁରାଣାଂ ପରମେଣ ଵର୍ଚସା ୨୧.
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ; ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ କେବଳ ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।
ତାରକେଣ ମହାଦେଵ ଦେଵାଃ ସଂପୀଡିତା ଭୃଶମ୍ ୨୧.
ତାରକ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଦମିତ ହେଉଛନ୍ତି, ହେ ମହାଦେବ।
ଵରଯସ୍ଵ ମହାଭାଗ ଦେଵାକାର୍ଯେ ଭଵ କ୍ଷମଃ ୨୧.
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର; ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ ପୂରଣରେ ଦୟାଶୀଳ ହେଅ।
କାଲକୂଟାଚ୍ଚ ନୂନଂ ହି ରକ୍ଷିତାଃ ସ୍ମୋ ନ ଚାନ୍ଯଥା ୨୧.
ନିଶ୍ଚୟ, ଆମେ କାଳକୁଟରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଛୁ, ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ମଦନୋଯଂ ସମାଯାତଃ ସୁରାଣାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ୨୧.
ଏହି ମଦନ ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଵିନା ତେନ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ନାଶମେଷ୍ଯତି ଶଂକର ୨୧.
ତାଙ୍କୁ ଛଡ଼ି, ହେ ଶଂକର, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବ।
ତଦୋଵାଚ ରୁଷାଵିଷ୍ଟୋ ଦେଵାନ୍ପ୍ରତି ମହେଶ୍ଵରଃ ୨୧.
ତାପରେ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହେଶ୍ବର ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯଦାଃକାମଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ ୨୧.
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ମନେ ଅଭିଲାଷାକୁ ଆଗରେ ରଖନ୍ତି—
କାମୋ ହି ନରକାଯୈଵ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାଣିନାଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ ୨୧.
ଅଭିଲାଷା ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ।
ତାରକୋଽପି ଦୁରାଚାରୋ ନିଷ୍କାମୋଽଦ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି ୨୧.
ତାରକ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏବେ ଅଭିଲାଷାହୀନ ହେବ।
ତସ୍ମାତ୍କାମୋ ମଯା ଦଗ୍ଧଃ ସର୍ଵେଷାଂ ଶାଂତିହେତଵେ ୨୧.
ସେହିପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶାନ୍ତି ନିମିତ୍ତେ ମୁଁ କାମକୁ ଦହିଛି।
ଅନ୍ଯୈଃ ପ୍ରାଣିଭିରେଵାତ୍ର ତପସେ ଧୀଯତାଂ ମନଃ ୨୧.
ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମନକୁ ତପସ୍ୟାରେ ଲାଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ।
ତସ୍ମାଦେନଂ ପାପିନଂ ଦୁଃଖମୂଲଂ ନ ଜୀଵଯିଷ୍ଯାମି ସୁରାଃ ପ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍ ୨୧.
ଏହି ପାପୀ, ଯେଉଁଠାରୁ ଦୁଃଖର ଉତ୍ପତ୍ତି, ମୁଁ ଏହାକୁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଦେବିନି; ଦେବଗଣ, ଆପଣମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଏଵମୁକ୍ତାସ୍ତଦା ତେନ ଶଂଭୁନା ପରମେଷ୍ଠିନା ୨୧.
ଏପରି ଶମ୍ଭୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା, ସେହି ସମୟରେ ଏଭଳି କହିଥିଲେ।
ଯଦୁକ୍ତଂ ଭଵତା ଶଂଭୋ ପରଂ ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ ହି ନଃ ୨୧.
ଶମ୍ଭୁ, ଆପଣ କହିଥିବା କଥା ଆମ ପାଇଁ ଏକଦମ ଭଲ ଓ ଉପକୃତିକର।
ଯଥା ସୃଷ୍ଟମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ କାମକ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତମ୍ ୨୧.
ଏହି ବିଶ୍ୱ ଯେପରି ଚାହିଦା ଓ କ୍ରୋଧ ସହିତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ସେପରି।