ମେନକା ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ଚଣ୍ଡେନ ପୁଂଜିକସ୍ଥଲୀ ୨୧.
ମେନକା ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଳୀ ଚଣ୍ଡଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ଅମତ୍ତଭୂତୈର୍ବହୁଭିସ୍ତ୍ରପାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମନୀଷିଭିଃ ୨୧.
ଅନେକ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ଅହଂକାର ଛାଡି, ଭୟକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ।
ଅଶୋକାଶ୍ଚଂପକାଶ୍ଚୂତା ଯୂଥ୍ଯଶ୍ଚୈଵ କଦଂବକାଃ ୨୧.
ଅଶୋକ, ଚମ୍ପକ, ଆମ୍ବ, ଯୁଥିକା ଏବଂ କଦମ୍ବ ଗଛଗୁଡିକ ତାଁଠାରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା।
ଦ୍ରାକ୍ଷାଵଲ୍ଲଯଃ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯଂତେ ବହୁଲା ନାଗକେଶରାଃ ୨୧.
ଦ୍ରାକ୍ଷା ଲତା ଏବଂ ବହୁ ପରିମାଣରେ ନାଗକେଶର ଗଛ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ମତ୍ତା ମଦନସଂଗେନ ହଂସୀଭିଃ କଲହଂସକାଃ ୨୧.
ବସନ୍ତ ଋତୁର ମଦ ଲାଗି, ହଂସ ଏବଂ କଳହଂସ ଏକାଠି ଥିଲେ।
ନିଷ୍କାମା ହ୍ଯତୁରା ହ୍ଯାସଞ୍ଛିଵସଂପର୍କଜୈର୍ଗୁଣୈଃ ୨୧.
ଇଏମାନେ ଇଚ୍ଛା ଓ ଅଶାନ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ଶିବଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶର ଗୁଣରେ ଏଠାରେ ରହିଥିଲେ।
ଶୈଲାଦୋ ହି ମହାତେଜା ନଂଦୀ ହ୍ଯମିତଵିକ୍ରମଃ ୨୧.
ଶୈଳାଦ ଅତି ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ନନ୍ଦୀ ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏଠାରେ ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ମଦନୋ ହି ଧନୁର୍ଦ୍ଧରଃ ତରୋଶ୍ଛାଯାଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଦେଵଦାରୁଗତାଂ ତଦା॥ ୨୧.
ଏହି ସମୟରେ, ମଦନ ଧନୁ ଧରି, ଗଛର ଛାୟାରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଲେ, ଦେବଦାରୁ ଗଛ ପାଖରେ।
ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଶଂଭୁଂ ପରମାସନେ ସ୍ତିତଂ ତପୋ ଜୁଷାଣଂ ପରମେଷ୍ଠିନାଂ ପତିମ୍ ୨୧.
ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନରେ ବସି, ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ପରମେଷ୍ଠୀଙ୍କ ପତି।
ଭୁଜଂଗଭୋଗାଂକିତସର୍ଵଗାତ୍ରଂ ପଂଚାନନଂ ସିଂହଵିଶାଲଵିକ୍ରମମ୍ ୨୧.
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ ସର୍ପର ଗୁଣ୍ଡିରେ ଶୋଭିତ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଏବଂ ସିଂହର ଶକ୍ତି ଥିଲା।
ଦୁରାସଦଂ ଦୀପ୍ତିମତାଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ମହେଶମୁଗ୍ରଂ ସହ ମାଧଵେନ ସଖୀଜନୈଃ ସଂଵୃତା ପୂଜନାର୍ଥଂ ସଦାଶିଵଂ ମଂଗଲଂ ମଂଗଲାନାମ୍॥ ୨୧.
ମହେଶ୍ଵର ଅତି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୀପ୍ତିରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମାଧବଙ୍କ ସହିତ ଏଠାରେ ଥିଲେ, ସଖୀମାନେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ, ସଦାଶିବଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
କନକକୁସୁମମାଲାଂ ସଂଦଧେ ନୀଲକଂଠେ ସିତକିରଣମନୋଜ୍ଞାଦୁର୍ଲ୍ଲଭା ସା ତଦାନୀମ୍ ୨୧.
ସେ ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କ ଉପରେ ସୁନା ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଏହା ଚାନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ମନୋହର ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲା।
ତାଵଦ୍ଵିଦ୍ଧଃ ଶରେଣୈଵ ମୋହନାଖ୍ଯେନ ଚତ୍ଵରାତ୍ ଦଦର୍ଶ ଗିରିଜାଂ ଦେଵୋବ୍ଧିର୍ଯଥା ଶଶିନଃ କଲାମ୍॥ ୨୧.
ତାପରେ, ମୋହନ ନାମକ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ଦେବତା ଗିରିଜାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଉପକୁଳ ଚନ୍ଦ୍ରର ଏକ ଖଣ୍ଡକୁ ଦେଖେ।
ଚାରୁପ୍ରସନ୍ନଵଦନାଂ ବିଂବୋଷ୍ଠୀଂ ସସ୍ମିତେକ୍ଷଣାମ୍ ୨୧.
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମୁହଁ, ବିମ୍ବ ଫଳ ପରି ଓଠ, ହସି ଭରା ଚକ୍ଷୁ।
ଗୌରୀଂ ପ୍ରସନ୍ନମୁଦ୍ରାଂ ଚ ଵିଶ୍ଵମୋହନମୋହନାମ୍ ୨୧.
ସେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଦୟାମୟ ଭଙ୍ଗି ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରିଥିବା ମୋହନୀ।
ଉତ୍ପତ୍ତିପାଲନଵିନାଶକରୀ ଚ ଯା ଵୈ କୃତ୍ଵାଗ୍ରତଃ ସତ୍ତ୍ଵରଜସ୍ତମାଂସି ୨୧.
ସେ ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଏବଂ ବିନାଶ କରନ୍ତି, ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍ ଗୁଣକୁ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି।
ତାଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଭଵୋ ଦେଵୋ ଗିରିଜାଂ ଲୋକପାଵନୀମ୍ ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନୋ ବଭୂଵ ସହସା ଶିଵଃ॥ ୨୧.
ଗିରିଜା, ଯିଏ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଦେଖି ଭବ ଦେବତା ଅଚମ୍ବିତ ଭାବରେ ଚକ୍ଷୁ ଫୁଲିଗଲା।
ଏଵଂ ଵିଲୋକମାନୋଽସୌ ଦେଵଦେଵୋ ଜଗତ୍ପତିଃ ୨୧.
ଏଭଳି ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅନଯା ମୋହିତଃ କସ୍ମାତ୍ତପଃସ୍ଥୋଽହଂ ନିରାମଯଃ ୨୧.
ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼ ଓ ରୋଗବିନା ଥିଲି ମଧ୍ୟ, ସେ ମୋତେ କେମିତି ଭ୍ରମିତ କଲେ?
ତତୋ ଵ୍ଯଲୋକଯଚ୍ଛଂଭୁର୍ଦ୍ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ସାଦରମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଶଂଭୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ।
ଚକ୍ରୀକୃତଧନୁଃ ସଜ୍ଜଂ ଚକ୍ରେ ବେଦ୍ଧୁଂ ସଦାଶିଵମ୍ ତାଵଦ୍ଦୃଷ୍ଟୋ ମହେଶେନ ସରୋଷେଣ ତଦା ଦ୍ଵିଜାଃ॥ ୨୧.
ଧନୁଷ ତଣି ତିଆରି କରି, ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଯେତେବେଳେ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ, ସେଇ ସମୟରେ ରୁଷ୍ଟ ମହେଶ୍ବର ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ନିରୀକ୍ଷିତସ୍ତୃତୀଯେନ ଚକ୍ଷୁଷା ପରମେଣ ହି ହାହାକାରୋ ମହାନାସୀଦ୍ଦେଵାନାଂ ତତ୍ର ପଶ୍ଯତାମ୍॥ ୨୧.
ପରମ ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ନଜର ପକାଗଲା; ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଭୟ ଓ ଅଶାନ୍ତିର ଚିତ୍କାର କରିଲେ।
ଦେଵଦେଵ ମହାଦେଵ ଦେଵାନାଂ ଵରଦୋ ଭଵ ୨୧.
ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।
ଵୃଥା ତ୍ଵଯାଥ ଦଗ୍ଧୋଽସୌ ମଦନୋ ହି ମହାପ୍ରଭଃ॥ ୨୧.
ତୁମେ ଯେଉଁ ଦିନ ମଦନଙ୍କୁ ଦହିଲ, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମଦନ ବ୍ୟର୍ଥରେ ଦହିଗଲେ।
ତ୍ଵଯା ହି କାର୍ଯଂ ଜଗଦେକବଂଧୋ କାର୍ଯଂ ସୁରାଣାଂ ପରମେଣ ଵର୍ଚସା ୨୧.
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ; ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ କେବଳ ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।
ତାରକେଣ ମହାଦେଵ ଦେଵାଃ ସଂପୀଡିତା ଭୃଶମ୍ ୨୧.
ତାରକ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଦମିତ ହେଉଛନ୍ତି, ହେ ମହାଦେବ।
ଵରଯସ୍ଵ ମହାଭାଗ ଦେଵାକାର୍ଯେ ଭଵ କ୍ଷମଃ ୨୧.
ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର; ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ ପୂରଣରେ ଦୟାଶୀଳ ହେଅ।
କାଲକୂଟାଚ୍ଚ ନୂନଂ ହି ରକ୍ଷିତାଃ ସ୍ମୋ ନ ଚାନ୍ଯଥା ୨୧.
ନିଶ୍ଚୟ, ଆମେ କାଳକୁଟରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଛୁ, ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ମଦନୋଯଂ ସମାଯାତଃ ସୁରାଣାଂ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ୨୧.
ଏହି ମଦନ ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଵିନା ତେନ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ନାଶମେଷ୍ଯତି ଶଂକର ୨୧.
ତାଙ୍କୁ ଛଡ଼ି, ହେ ଶଂକର, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବ।