ମମ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ଜାନାତି ଶକ୍ତେଃ ପୁତ୍ରଃ ପରାଶରଃ ୨୧.
ଶକ୍ତିଙ୍କ ପୁଅ ପରାଶର ମୋର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି।
ଗୁରୁରପ୍ଯଭିଜାନାତି ଭାର୍ଯୋତଥ୍ଯସ୍ଯ ଚୈଵ ହି ୨୧.
ଗୁରୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଉତଥ୍ୟଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛନ୍ତି।
ଭରଦ୍ଵାଜୋ ମହାଭାଗ ଇତ୍ଯୁଵାଚ ଗୁରୁସ୍ତଦା ୨୧.
ତାପରେ, ଗୁରୁ ମହାଭାଗ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ କହିଲେ।
କ୍ରୋଧୋ ହି ମମ ବଂଧୁଶ୍ଚ ମହାବଲପରକ୍ରମଃ ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତଂବପର୍ଯଂତଂ ପ୍ଲାଵିତଂ ସଚରାଚରମ୍॥ ୨୧.
ମୋର କ୍ରୋଧ ମୋର ବନ୍ଧୁ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପୀ; ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ଜଡ଼ ଓ ଚେତନ ଜୀବ ଏହାରେ ବିମୁଗ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି।
ମଦନଦ୍ଵଂ ସମର୍ଥୋସି ଅସ୍ମାଞ୍ଜେତୁଂ ସଦୈଵ ହି ପାର୍ଵତ୍ଯା ସହିତଂ ଶଂଭୁଂ କୁରୁଷ୍ଵାଦ୍ଯ ମହାମତେ॥ ୨୧.
ମଦନ, ତୁମେ ସଦା ଆମକୁ ଜିତିପାଇବାରେ ସମର୍ଥ; ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଆଜି ଶଂଭୁଙ୍କୁ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର କର।
ଏଵମଭ୍ଯର୍ଥିତୋ ଦେଵୈର୍ମଦନୋ ଵିଶ୍ଵମୋହନଃ ୨୧.
ଏଭଳି ଦେବମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ମଦନ ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
ତତୋ ଜଗାମାଶୁ ମହାଧନୁର୍ଦ୍ଧରୋ ଵିସ୍ଫାର୍ଯ ଚାପଂ କୁସୁମାନ୍ଵିତଂ ମହତ୍ ତସ୍ମିନ୍ହିମାଦ୍ରୌ ପରିଦୃଶ୍ଯମାନୋଽଵନୌ ସ୍ମରୋ ଯୋଧଯତାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ॥ ୨୧.
ତାପରେ, ମହାଧନୁଧର ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ପୁଷ୍ପ ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ବଡ଼ ଧନୁ ଉଠାଇ, ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ରେ, ପୃଥିବୀରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ସ୍ମର, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ତତ୍ରାଗତା ତଦା ରଂଭା ଉର୍ଵଶୀ ପୁଂଜିକସ୍ଥଲୀ ୨୧.
ସେଠାରେ ରମ୍ଭା, ଉର୍ବଶୀ ଓ ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଳୀ ଆସିଲେ।
ଅନ୍ଯାଶ୍ଚ ଵିଵିଧାଃ ଜାତାଃ ସାହାଯ୍ଯେ ମଦନସ୍ଯ ଚ ୨୧.
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଜଣେ ମଦନଙ୍କ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ଆସିଲେ।
ସର୍ଵେ ଗଣାଶ୍ଚ ସହସା ମଦନେନ ଵିମୋହିତାଃ ୨୧.
ସମସ୍ତ ଗଣମାନେ ହଠାତ୍ ମଦନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋହିତ ହେଇଗଲେ।
ମେନକା ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ଚଣ୍ଡେନ ପୁଂଜିକସ୍ଥଲୀ ୨୧.
ମେନକା ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଳୀ ଚଣ୍ଡଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ଅମତ୍ତଭୂତୈର୍ବହୁଭିସ୍ତ୍ରପାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମନୀଷିଭିଃ ୨୧.
ଅନେକ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ଅହଂକାର ଛାଡି, ଭୟକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ।
ଅଶୋକାଶ୍ଚଂପକାଶ୍ଚୂତା ଯୂଥ୍ଯଶ୍ଚୈଵ କଦଂବକାଃ ୨୧.
ଅଶୋକ, ଚମ୍ପକ, ଆମ୍ବ, ଯୁଥିକା ଏବଂ କଦମ୍ବ ଗଛଗୁଡିକ ତାଁଠାରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା।
ଦ୍ରାକ୍ଷାଵଲ୍ଲଯଃ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯଂତେ ବହୁଲା ନାଗକେଶରାଃ ୨୧.
ଦ୍ରାକ୍ଷା ଲତା ଏବଂ ବହୁ ପରିମାଣରେ ନାଗକେଶର ଗଛ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ମତ୍ତା ମଦନସଂଗେନ ହଂସୀଭିଃ କଲହଂସକାଃ ୨୧.
ବସନ୍ତ ଋତୁର ମଦ ଲାଗି, ହଂସ ଏବଂ କଳହଂସ ଏକାଠି ଥିଲେ।
ନିଷ୍କାମା ହ୍ଯତୁରା ହ୍ଯାସଞ୍ଛିଵସଂପର୍କଜୈର୍ଗୁଣୈଃ ୨୧.
ଇଏମାନେ ଇଚ୍ଛା ଓ ଅଶାନ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ଶିବଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶର ଗୁଣରେ ଏଠାରେ ରହିଥିଲେ।
ଶୈଲାଦୋ ହି ମହାତେଜା ନଂଦୀ ହ୍ଯମିତଵିକ୍ରମଃ ୨୧.
ଶୈଳାଦ ଅତି ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ ନନ୍ଦୀ ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏଠାରେ ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ମଦନୋ ହି ଧନୁର୍ଦ୍ଧରଃ ତରୋଶ୍ଛାଯାଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଦେଵଦାରୁଗତାଂ ତଦା॥ ୨୧.
ଏହି ସମୟରେ, ମଦନ ଧନୁ ଧରି, ଗଛର ଛାୟାରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଲେ, ଦେବଦାରୁ ଗଛ ପାଖରେ।
ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଶଂଭୁଂ ପରମାସନେ ସ୍ତିତଂ ତପୋ ଜୁଷାଣଂ ପରମେଷ୍ଠିନାଂ ପତିମ୍ ୨୧.
ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନରେ ବସି, ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ପରମେଷ୍ଠୀଙ୍କ ପତି।
ଭୁଜଂଗଭୋଗାଂକିତସର୍ଵଗାତ୍ରଂ ପଂଚାନନଂ ସିଂହଵିଶାଲଵିକ୍ରମମ୍ ୨୧.
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ ସର୍ପର ଗୁଣ୍ଡିରେ ଶୋଭିତ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଏବଂ ସିଂହର ଶକ୍ତି ଥିଲା।
ଦୁରାସଦଂ ଦୀପ୍ତିମତାଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ମହେଶମୁଗ୍ରଂ ସହ ମାଧଵେନ ସଖୀଜନୈଃ ସଂଵୃତା ପୂଜନାର୍ଥଂ ସଦାଶିଵଂ ମଂଗଲଂ ମଂଗଲାନାମ୍॥ ୨୧.
ମହେଶ୍ଵର ଅତି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୀପ୍ତିରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମାଧବଙ୍କ ସହିତ ଏଠାରେ ଥିଲେ, ସଖୀମାନେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ, ସଦାଶିବଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
କନକକୁସୁମମାଲାଂ ସଂଦଧେ ନୀଲକଂଠେ ସିତକିରଣମନୋଜ୍ଞାଦୁର୍ଲ୍ଲଭା ସା ତଦାନୀମ୍ ୨୧.
ସେ ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କ ଉପରେ ସୁନା ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଏହା ଚାନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ମନୋହର ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲା।
ତାଵଦ୍ଵିଦ୍ଧଃ ଶରେଣୈଵ ମୋହନାଖ୍ଯେନ ଚତ୍ଵରାତ୍ ଦଦର୍ଶ ଗିରିଜାଂ ଦେଵୋବ୍ଧିର୍ଯଥା ଶଶିନଃ କଲାମ୍॥ ୨୧.
ତାପରେ, ମୋହନ ନାମକ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ଦେବତା ଗିରିଜାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଉପକୁଳ ଚନ୍ଦ୍ରର ଏକ ଖଣ୍ଡକୁ ଦେଖେ।
ଚାରୁପ୍ରସନ୍ନଵଦନାଂ ବିଂବୋଷ୍ଠୀଂ ସସ୍ମିତେକ୍ଷଣାମ୍ ୨୧.
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଶାନ୍ତ ମୁହଁ, ବିମ୍ବ ଫଳ ପରି ଓଠ, ହସି ଭରା ଚକ୍ଷୁ।
ଗୌରୀଂ ପ୍ରସନ୍ନମୁଦ୍ରାଂ ଚ ଵିଶ୍ଵମୋହନମୋହନାମ୍ ୨୧.
ସେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଦୟାମୟ ଭଙ୍ଗି ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରିଥିବା ମୋହନୀ।
ଉତ୍ପତ୍ତିପାଲନଵିନାଶକରୀ ଚ ଯା ଵୈ କୃତ୍ଵାଗ୍ରତଃ ସତ୍ତ୍ଵରଜସ୍ତମାଂସି ୨୧.
ସେ ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଏବଂ ବିନାଶ କରନ୍ତି, ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍ ଓ ତମସ୍ ଗୁଣକୁ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି।
ତାଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଭଵୋ ଦେଵୋ ଗିରିଜାଂ ଲୋକପାଵନୀମ୍ ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନୋ ବଭୂଵ ସହସା ଶିଵଃ॥ ୨୧.
ଗିରିଜା, ଯିଏ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ଦେଖି ଭବ ଦେବତା ଅଚମ୍ବିତ ଭାବରେ ଚକ୍ଷୁ ଫୁଲିଗଲା।
ଏଵଂ ଵିଲୋକମାନୋଽସୌ ଦେଵଦେଵୋ ଜଗତ୍ପତିଃ ୨୧.
ଏଭଳି ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅନଯା ମୋହିତଃ କସ୍ମାତ୍ତପଃସ୍ଥୋଽହଂ ନିରାମଯଃ ୨୧.
ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼ ଓ ରୋଗବିନା ଥିଲି ମଧ୍ୟ, ସେ ମୋତେ କେମିତି ଭ୍ରମିତ କଲେ?
ତତୋ ଵ୍ଯଲୋକଯଚ୍ଛଂଭୁର୍ଦ୍ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ସାଦରମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଶଂଭୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ।