ସଭାଗ୍ଯୋଽହଂ ମହାଦେଵ ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ଶଂକର ୨୧.
ମହାଦେବ, ତୁମର କୃପାରେ ମୁଁ ଧନ୍ୟ ହୋଇଛି, ଶଙ୍କର।
ଅନଯା ସହ ଦେଵେଶ ଅନୁଜ୍ଞାଂ ଦାତୁର୍ମହସି ୨୧.
ଦେବେଶ, ଏହି ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏହା ସହିତ ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ।
ଆଗଂତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ନିତ୍ଯଂ ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ମମାଚଲ ୨୧.
ତୁମେ ସଦା ମୋ ପାହାଡ଼କୁ ଆସି, ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ଉଚିତ।
ଅଚଲଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ଗିରିଶଂ ନତକଂଧରଃ ଅଚଲଂ ଚ ଵ୍ରୀତ ଶଂଭୁଃ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍॥ ୨୧.
ପାହାଡ଼ ନମ୍ର ହୋଇ ଗିରିଶଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ; ଏବଂ ଶମ୍ଭୁ ହସି ହସି ପାହାଡ଼କୁ କଥା କହିଲେ।
ଇଯଂ କୁମାରୀ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ତନ୍ଵୀ ଚାରୁପ୍ରଭାଷିଣୀ ୨୧.
ଏହି ଯୁବତୀ, ଶୁଭ୍ର ନିତମ୍ବ, ସୁକୁମାର ଦେହ ଓ ମଧୁର କଥାବାର୍ତାର ମାଳିକା।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଶଂଭୋର୍ନିରାମଯଂ ନିଃସ୍ପୃହନିଷ୍ଠୁରଂ ଵା ୨୧.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ନିର୍ମଳ, ନିର୍ଲୋଭ ଓ କଠୋର ଉକ୍ତି ଶୁଣିଲା।
ତପଃଶକ୍ତ୍ଯାନ୍ଵିତଃ ଶଂଭୋ କରୋଷି ଵିପୁଲଂ ତପଃ ୨୧.
ତୁମେ, ଶମ୍ଭୁ, ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରୁଛ।
କସ୍ତ୍ଵଂ କା ପ୍ରକୃତିଃ ସୂକ୍ଷ୍ମା ଭଗଵଂସ୍ତଦ୍ଵିମୃଶ୍ଯତାମ୍ ୨୧.
ତୁମେ କିଏ? ତୁମର ସୂକ୍ଷ୍ମ ସ୍ୱଭାବ କଣ? ମହାପ୍ରଭୁ, ଏହା ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରାଯାଉ।
ତପସା ପରମେଣୈଵ ପ୍ରକୃତିଂ ନାଶଯାମ୍ଯହମ୍ ତସ୍ମାଚ୍ଚ ପ୍ରକୃତେ ସିଦ୍ଧୈର୍ କାର୍ଯଃ ସଂଗ୍ରହଃ କ୍ଵଚିତ୍॥ ୨୧.
ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକୃତିକୁ ନଶ୍ଟ କରେ; ଏହାରୁ କେବେ କେବେ ନିପୁଣମାନେ ତାହାର ଫଳ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି।
ଯଦୁକ୍ତଂ ପରଯା ଵାଚା ଵଚନନଂ ଶଂକର ତ୍ଵଯା ୨୧.
ଶଙ୍କର, ତୁମେ ଯାହା କହିଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରିତ କଥା।
ଯଚ୍ଛୃଣୋପି ଯଦଶ୍ରାସି ଯଚ୍ଚ ପଶ୍ଯସି ଶଂକର ୨୧.
ଶଙ୍କର, ତୁମେ ଯାହା ଶୁଣୁଛ, ଯାହା ଶୁଣୁନାହିଁ, ଯାହା ଦେଖୁଛ।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ପ୍ରକୃତେଃ କାର୍ଯଂ ମିଥ୍ଯାଵାଦୋ ନିର୍ର୍ଥକଃ ୨୧.
ଏସବୁ ପ୍ରକୃତିର ଫଳ; ମିଥ୍ୟା କଥା, ଅର୍ଥହୀନ।
ତ୍ଵଯା ଶଂଭୋଽଧୁନା ହ୍ଯସ୍ମିନ୍ଗିରୌ ହିମଵତି ପ୍ରଭୋ ୨୧.
ଶମ୍ଭୁ, ଏହି ହିମାଳୟ ପାହାଡରେ, ଏବେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଭୁ।
ଵାଗ୍ଵାଦେନ ଚ କିଂ କାର୍ଯମସ୍ମାକଂ ଚାଧୁନା ପ୍ରଭୋ ତର୍ହି ତ୍ଵଯା ନ ଭେତଵ୍ଯଂ ମମ ଶଂକର ସଂପ୍ରତି॥ ୨୧.
ପ୍ରଭୁ, ଏବେ ଆମ ପାଇଁ କଥା କହିବାରେ କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅଛି? ଏହି ସମୟରେ, ଶଙ୍କର, ତୁମେ ମୋତେ ଭୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ଦେଵୋ ଗିରିଜାଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ॥ ୨୧.
ହସି, ଭଗବାନ ଦେବତା ଗିରିଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯହଂ କୁରୁ ମେ ସେଵାଂ ଗିରିଜେ ସାଧୁଭାଷିଣି॥ ୨୧.
ଗିରିଜା, ଭଲ କଥା କହୁଥିବା, ପ୍ରତିଦିନ ମୋ ସେବା କର।
ତପସ୍ତପ୍ତୁମନୁଜ୍ଞା ମେ ଦାତଵ୍ଯା ପର୍ଵତାଧିପ ୨୧.
ପାହାଡର ମାଳିକଙ୍କୁ ମୋତେ ତପସ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ ୨୧.
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବଦେବତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣିଲା।
ତ୍ଵଦୀଯଂ ହି ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍ ୨୧.
ତୁମର ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମାନବ ସହିତ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ହିମଵତା ଶଂକରୋ ଲୋକଶଂକରଃ ୨୧.
ହିମବତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ଲୋକଙ୍କର ମଙ୍ଗଳକାମୀ ଶଙ୍କର।
ଶଂକରେଣାବ୍ଯନୁଜ୍ଞାତଃ ସ୍ଵଗୃହଂ ହିମଵାନ୍ଯଯୌ ୨୧.
ଶଙ୍କରଙ୍କର ଅନୁମତି ପାଇ, ହିମବତ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଏଵଂ କତିପଯଃ କାଲୋ ଗତଶ୍ଚୋପାସନାତ୍ତଯୋଃ॥ ୨୧.
ଏଭଳି, ତାଙ୍କର ଉପାସନାରେ କିଛି ସମୟ କଟିଗଲା।
ସୁତାପିତ୍ରୋଶ୍ଚ ତତ୍ରୈଵ ଶଂକରୋ ଦୁରତିକ୍ରମଃ ୨୧.
ସେଠାରେ, ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କର ପୁଅ ଶଂକର ଅପରାଜିତ, ତାଙ୍କୁ କେହି ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତେ ଚିଂତ୍ଯମାନାଶ୍ଚ ସୁରାସ୍ତଦାନୀଂ କଥଂ ମହେଶୋ ଗିରିଜାଂ ସମେଷ୍ଯତି ୨୧.
ତେବେ ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, କିପରି ମହେଶ୍ଵର ଗିରିଜାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବେ?
ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚେଦଂ ମହେଂଦ୍ରଂ ପ୍ରତି ସଦ୍ଵଚଃ ୨୧.
ବୃହସ୍ପତି ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ କଥା କହିଲେ।
ଏତତ୍କାର୍ଯଂ ମଦନେନୈଵ ରାଜନ୍ନାନ୍ଯଃ ସମର୍ଥୋ ଭଵିତା ତ୍ରିଲୋକେ ୨୧.
ଏହି କାମ କେବଳ ମଦନ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ, ରାଜା; ତିନି ଲୋକରେ ଅନ୍ୟ କେହି ଏହି କାମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଗୁରୋର୍ଵଚନମାକର୍ଣ୍ଯ ଆହ୍ଵଯନ୍ମଦନଂ ହରିଃ ୨୧.
ଗୁରୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ହରି ମଦନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ରତ୍ଯା ସମେତଃ ସହ ମାଧଵେନ ସ ପୁଷ୍ପଧନ୍ଵା ପୁରତଃ ସଭାଯାମ୍ ୨୧.
ରତି ସହିତ ଏବଂ ମାଧବଙ୍କ ସାଥିରେ, ପୁଷ୍ପଧନ୍ବା ସଭାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଅହମାକାରିତଃ କସ୍ମାଦ୍ବ୍ରୂହି ମେଽଦ୍ଯ ଶଚୀପତେ ୨୧.
ଶଚୀପତି, ଆଜି ମୋତେ କାହିଁକି ଡାକିଛନ୍ତି, କହନ୍ତୁ।
ମମ ସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ଵିଭ୍ରଷ୍ଟା ହି ତପସ୍ଵିନଃ ୨୧.
ମୋତେ କେବଳ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ମାତ୍ର, ତପସ୍ୱୀମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ହରାଇଦିଅନ୍ତି।