ଵର୍ଦ୍ଧମାନା ତଦା ସାଧ୍ଵୀ ରରାଜ ପ୍ରତିଵାସରମ୍ ୨୧.
ସେ ସାଧ୍ବୀ ଜଣେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ମହେଶୋ ହିମଵଦ୍ଦ୍ରୋଣ୍ଯାଂ ତତାପ ପରମଂ ତପଃ ୨୧.
ମହେଶ୍ୱର ହିମବତ୍ ପାହାଡ଼ର ଉପତ୍ୟକାରେ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।
ଏତତ୍ତପୋ ଜୁଷାଣଂ ତଂ ମହେଶଂ ହିମଵାନ୍ଯଯୌ ୨୧.
ହିମବତ୍ ତାହା ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିବା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଯାଵତ୍ସମାଗତୋ ଦ୍ରଷ୍ଟଂ ନଂଦିନାସୌ ନିଵାରିତଃ ୨୧.
ସେ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ସମୟରେ ନନ୍ଦିନି ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ।
ପୁନର୍ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ନଂଦିନା ହିମଵାନ୍ଗିରିଃ ୨୧.
ପୁଣି ହିମବତ୍ ନନ୍ଦିନିଙ୍କୁ ଅବଗତ କଲେ।
ତଦାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ନଂଦିନଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ ୨୧.
ନନ୍ଦିନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ପରମେଶ୍ୱର ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ନଂଦୀ ତଂ ପର୍ଵତଂ ଚ ହିମାଚଲମ୍ ୨୧.
ନନ୍ଦିନି ଏହି କଥା ମନେ କରି, ହିମାଚଳ ପାହାଡ଼ ସହିତ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦାନୀଂ ସକଲେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଭୁଂ ତପୋ ଜୁଷାଣଂ ଵିନିମୀଲିତେକ୍ଷଣମ୍॥ ୨୧.
ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁରଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ।
କପର୍ଦ୍ଧିନଂ ଚଂଦ୍ରକଲାଵିଭୂଷଣଂ ଵେଦାଂତଵେଦ୍ଯଂ ପରମାତ୍ମନି ସ୍ଥିତମ୍ ୨୧.
ଜଟାଧାରୀ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିତ, ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଏବଂ ପରମାତ୍ମାରେ ଅବସ୍ଥିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ଜଗଦେକମଂଗଲଂ ହିମାଲଯୋ ଵାକ୍ଯଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ॥ ୨୧.
ବାକ୍ୟରେ ପ୍ରବୀଣ ହିମାଲୟ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ଶୁଭ କଥା କହିଲେ।
ସଭାଗ୍ଯୋଽହଂ ମହାଦେଵ ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ଶଂକର ୨୧.
ମହାଦେବ, ତୁମର କୃପାରେ ମୁଁ ଧନ୍ୟ ହୋଇଛି, ଶଙ୍କର।
ଅନଯା ସହ ଦେଵେଶ ଅନୁଜ୍ଞାଂ ଦାତୁର୍ମହସି ୨୧.
ଦେବେଶ, ଏହି ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏହା ସହିତ ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ।
ଆଗଂତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ନିତ୍ଯଂ ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ମମାଚଲ ୨୧.
ତୁମେ ସଦା ମୋ ପାହାଡ଼କୁ ଆସି, ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ଉଚିତ।
ଅଚଲଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ଗିରିଶଂ ନତକଂଧରଃ ଅଚଲଂ ଚ ଵ୍ରୀତ ଶଂଭୁଃ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍॥ ୨୧.
ପାହାଡ଼ ନମ୍ର ହୋଇ ଗିରିଶଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ; ଏବଂ ଶମ୍ଭୁ ହସି ହସି ପାହାଡ଼କୁ କଥା କହିଲେ।
ଇଯଂ କୁମାରୀ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ତନ୍ଵୀ ଚାରୁପ୍ରଭାଷିଣୀ ୨୧.
ଏହି ଯୁବତୀ, ଶୁଭ୍ର ନିତମ୍ବ, ସୁକୁମାର ଦେହ ଓ ମଧୁର କଥାବାର୍ତାର ମାଳିକା।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଶଂଭୋର୍ନିରାମଯଂ ନିଃସ୍ପୃହନିଷ୍ଠୁରଂ ଵା ୨୧.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ନିର୍ମଳ, ନିର୍ଲୋଭ ଓ କଠୋର ଉକ୍ତି ଶୁଣିଲା।
ତପଃଶକ୍ତ୍ଯାନ୍ଵିତଃ ଶଂଭୋ କରୋଷି ଵିପୁଲଂ ତପଃ ୨୧.
ତୁମେ, ଶମ୍ଭୁ, ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରୁଛ।
କସ୍ତ୍ଵଂ କା ପ୍ରକୃତିଃ ସୂକ୍ଷ୍ମା ଭଗଵଂସ୍ତଦ୍ଵିମୃଶ୍ଯତାମ୍ ୨୧.
ତୁମେ କିଏ? ତୁମର ସୂକ୍ଷ୍ମ ସ୍ୱଭାବ କଣ? ମହାପ୍ରଭୁ, ଏହା ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରାଯାଉ।
ତପସା ପରମେଣୈଵ ପ୍ରକୃତିଂ ନାଶଯାମ୍ଯହମ୍ ତସ୍ମାଚ୍ଚ ପ୍ରକୃତେ ସିଦ୍ଧୈର୍ କାର୍ଯଃ ସଂଗ୍ରହଃ କ୍ଵଚିତ୍॥ ୨୧.
ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକୃତିକୁ ନଶ୍ଟ କରେ; ଏହାରୁ କେବେ କେବେ ନିପୁଣମାନେ ତାହାର ଫଳ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି।
ଯଦୁକ୍ତଂ ପରଯା ଵାଚା ଵଚନନଂ ଶଂକର ତ୍ଵଯା ୨୧.
ଶଙ୍କର, ତୁମେ ଯାହା କହିଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରିତ କଥା।
ଯଚ୍ଛୃଣୋପି ଯଦଶ୍ରାସି ଯଚ୍ଚ ପଶ୍ଯସି ଶଂକର ୨୧.
ଶଙ୍କର, ତୁମେ ଯାହା ଶୁଣୁଛ, ଯାହା ଶୁଣୁନାହିଁ, ଯାହା ଦେଖୁଛ।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ପ୍ରକୃତେଃ କାର୍ଯଂ ମିଥ୍ଯାଵାଦୋ ନିର୍ର୍ଥକଃ ୨୧.
ଏସବୁ ପ୍ରକୃତିର ଫଳ; ମିଥ୍ୟା କଥା, ଅର୍ଥହୀନ।
ତ୍ଵଯା ଶଂଭୋଽଧୁନା ହ୍ଯସ୍ମିନ୍ଗିରୌ ହିମଵତି ପ୍ରଭୋ ୨୧.
ଶମ୍ଭୁ, ଏହି ହିମାଳୟ ପାହାଡରେ, ଏବେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଭୁ।
ଵାଗ୍ଵାଦେନ ଚ କିଂ କାର୍ଯମସ୍ମାକଂ ଚାଧୁନା ପ୍ରଭୋ ତର୍ହି ତ୍ଵଯା ନ ଭେତଵ୍ଯଂ ମମ ଶଂକର ସଂପ୍ରତି॥ ୨୧.
ପ୍ରଭୁ, ଏବେ ଆମ ପାଇଁ କଥା କହିବାରେ କଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅଛି? ଏହି ସମୟରେ, ଶଙ୍କର, ତୁମେ ମୋତେ ଭୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ଦେଵୋ ଗିରିଜାଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ହ॥ ୨୧.
ହସି, ଭଗବାନ ଦେବତା ଗିରିଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯହଂ କୁରୁ ମେ ସେଵାଂ ଗିରିଜେ ସାଧୁଭାଷିଣି॥ ୨୧.
ଗିରିଜା, ଭଲ କଥା କହୁଥିବା, ପ୍ରତିଦିନ ମୋ ସେବା କର।
ତପସ୍ତପ୍ତୁମନୁଜ୍ଞା ମେ ଦାତଵ୍ଯା ପର୍ଵତାଧିପ ୨୧.
ପାହାଡର ମାଳିକଙ୍କୁ ମୋତେ ତପସ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ ୨୧.
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବଦେବତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣିଲା।
ତ୍ଵଦୀଯଂ ହି ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍ ୨୧.
ତୁମର ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମାନବ ସହିତ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ହିମଵତା ଶଂକରୋ ଲୋକଶଂକରଃ ୨୧.
ହିମବତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ଲୋକଙ୍କର ମଙ୍ଗଳକାମୀ ଶଙ୍କର।