ହିମଵାଂସ୍ତଦୁପଶ୍ରୁତ୍ଯା ପ୍ରିଯାଯା ଵଚନଂ ତଦା ୨୦.
ସେତେବେଳେ, ହିମବାନ୍ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଲେ।
ଯେନଯେନ ପ୍ରକାରେଣ ପରେଷାମୁପଜୀଵନମ୍ ୨୦.
ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଭଳି ଉପାୟରେ ଜୀବନ ଜୀବିକା କରନ୍ତି—
ସ୍ତ୍ରିଯାପି ଚୈଵ ତତ୍କାର୍ଯଂ ପରୋପକରଣାନ୍ଵିତମ୍ ଦଧାର ଜଠରେ କନ୍ଯାଂ ମେନା ଭାଗ୍ଯଵତୀ ତଦା॥ ୨୦.
ମହିଳା ମଧ୍ୟ ଯଦି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେହି କାମ କରିପାରନ୍ତି। ଏଭଳି ଭାଗ୍ୟବତୀ ମେନା ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ କନ୍ୟାକୁ ଧାରଣ କଲେ।
ମହାଵିଦ୍ଯା ମହାମାଯା ମହାମେଧାସ୍ଵରୂପିଣୀ ୨୦.
ସେ ମହାଜ୍ଞାନ, ମହାମାୟା ଓ ମହାବୁଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି ଥିଲେ।
ତାଂ ଵିଭୂତିଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ଜଠରେ ପରମାଂ ସତୀ ୨୦.
ସେଇ ବିଶାଳନୟନୀ, ପରମ ଶକ୍ତି ସତୀ ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ।
ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତଦା ଦେଵା ଋଷଯୋ ଯକ୍ଷକିନ୍ନରାଃ ୨୦.
ତାପରେ ଦେବମାନେ, ଋଷିମାନେ, ଯକ୍ଷ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଜାତା ଗିରିଜା ନାମ ନାମତଃ ୨୦.
ଏହି ସମୟରେ ଗିରିଜା ନାମକ ଜଣେ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦେଵଦୁଂଦୁଭଯୋ ନେଦୁର୍ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ ୨୦.
ଦେବତାଙ୍କର ଢୋଳ ରବ ହେଲା ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ପୁଷ୍ପଵର୍ଷେଣ ମହତା ଵଵୃଷୁର୍ଵିବୁଧାସ୍ତଥା ୨୦.
ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଯଦାଵତୀର୍ଣା ଗିରିଜା ମହାସତୀ ତଦୈଵ ଦୈତ୍ଯା ଭଯମାଵିଶଂସ୍ତେ ୨୦.
ଯେତେବେଳେ ମହାସତୀ ଗିରିଜା ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସେହି ସମୟରେ ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ।
ଵର୍ଦ୍ଧମାନା ତଦା ସାଧ୍ଵୀ ରରାଜ ପ୍ରତିଵାସରମ୍ ୨୧.
ସେ ସାଧ୍ବୀ ଜଣେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ମହେଶୋ ହିମଵଦ୍ଦ୍ରୋଣ୍ଯାଂ ତତାପ ପରମଂ ତପଃ ୨୧.
ମହେଶ୍ୱର ହିମବତ୍ ପାହାଡ଼ର ଉପତ୍ୟକାରେ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।
ଏତତ୍ତପୋ ଜୁଷାଣଂ ତଂ ମହେଶଂ ହିମଵାନ୍ଯଯୌ ୨୧.
ହିମବତ୍ ତାହା ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିବା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଯାଵତ୍ସମାଗତୋ ଦ୍ରଷ୍ଟଂ ନଂଦିନାସୌ ନିଵାରିତଃ ୨୧.
ସେ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ସମୟରେ ନନ୍ଦିନି ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ।
ପୁନର୍ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ନଂଦିନା ହିମଵାନ୍ଗିରିଃ ୨୧.
ପୁଣି ହିମବତ୍ ନନ୍ଦିନିଙ୍କୁ ଅବଗତ କଲେ।
ତଦାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ନଂଦିନଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ ୨୧.
ନନ୍ଦିନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ପରମେଶ୍ୱର ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ନଂଦୀ ତଂ ପର୍ଵତଂ ଚ ହିମାଚଲମ୍ ୨୧.
ନନ୍ଦିନି ଏହି କଥା ମନେ କରି, ହିମାଚଳ ପାହାଡ଼ ସହିତ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦାନୀଂ ସକଲେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଭୁଂ ତପୋ ଜୁଷାଣଂ ଵିନିମୀଲିତେକ୍ଷଣମ୍॥ ୨୧.
ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁରଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ।
କପର୍ଦ୍ଧିନଂ ଚଂଦ୍ରକଲାଵିଭୂଷଣଂ ଵେଦାଂତଵେଦ୍ଯଂ ପରମାତ୍ମନି ସ୍ଥିତମ୍ ୨୧.
ଜଟାଧାରୀ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିତ, ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଏବଂ ପରମାତ୍ମାରେ ଅବସ୍ଥିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ଜଗଦେକମଂଗଲଂ ହିମାଲଯୋ ଵାକ୍ଯଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ॥ ୨୧.
ବାକ୍ୟରେ ପ୍ରବୀଣ ହିମାଲୟ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ଶୁଭ କଥା କହିଲେ।
ସଭାଗ୍ଯୋଽହଂ ମହାଦେଵ ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ଶଂକର ୨୧.
ମହାଦେବ, ତୁମର କୃପାରେ ମୁଁ ଧନ୍ୟ ହୋଇଛି, ଶଙ୍କର।
ଅନଯା ସହ ଦେଵେଶ ଅନୁଜ୍ଞାଂ ଦାତୁର୍ମହସି ୨୧.
ଦେବେଶ, ଏହି ମହାକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏହା ସହିତ ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ।
ଆଗଂତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ନିତ୍ଯଂ ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ମମାଚଲ ୨୧.
ତୁମେ ସଦା ମୋ ପାହାଡ଼କୁ ଆସି, ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ଉଚିତ।
ଅଚଲଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ଗିରିଶଂ ନତକଂଧରଃ ଅଚଲଂ ଚ ଵ୍ରୀତ ଶଂଭୁଃ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍॥ ୨୧.
ପାହାଡ଼ ନମ୍ର ହୋଇ ଗିରିଶଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ; ଏବଂ ଶମ୍ଭୁ ହସି ହସି ପାହାଡ଼କୁ କଥା କହିଲେ।
ଇଯଂ କୁମାରୀ ସୁଶ୍ରୋଣୀ ତନ୍ଵୀ ଚାରୁପ୍ରଭାଷିଣୀ ୨୧.
ଏହି ଯୁବତୀ, ଶୁଭ୍ର ନିତମ୍ବ, ସୁକୁମାର ଦେହ ଓ ମଧୁର କଥାବାର୍ତାର ମାଳିକା।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ଶଂଭୋର୍ନିରାମଯଂ ନିଃସ୍ପୃହନିଷ୍ଠୁରଂ ଵା ୨୧.
ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ନିର୍ମଳ, ନିର୍ଲୋଭ ଓ କଠୋର ଉକ୍ତି ଶୁଣିଲା।
ତପଃଶକ୍ତ୍ଯାନ୍ଵିତଃ ଶଂଭୋ କରୋଷି ଵିପୁଲଂ ତପଃ ୨୧.
ତୁମେ, ଶମ୍ଭୁ, ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରୁଛ।
କସ୍ତ୍ଵଂ କା ପ୍ରକୃତିଃ ସୂକ୍ଷ୍ମା ଭଗଵଂସ୍ତଦ୍ଵିମୃଶ୍ଯତାମ୍ ୨୧.
ତୁମେ କିଏ? ତୁମର ସୂକ୍ଷ୍ମ ସ୍ୱଭାବ କଣ? ମହାପ୍ରଭୁ, ଏହା ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରାଯାଉ।
ତପସା ପରମେଣୈଵ ପ୍ରକୃତିଂ ନାଶଯାମ୍ଯହମ୍ ତସ୍ମାଚ୍ଚ ପ୍ରକୃତେ ସିଦ୍ଧୈର୍ କାର୍ଯଃ ସଂଗ୍ରହଃ କ୍ଵଚିତ୍॥ ୨୧.
ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକୃତିକୁ ନଶ୍ଟ କରେ; ଏହାରୁ କେବେ କେବେ ନିପୁଣମାନେ ତାହାର ଫଳ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି।
ଯଦୁକ୍ତଂ ପରଯା ଵାଚା ଵଚନନଂ ଶଂକର ତ୍ଵଯା ୨୧.
ଶଙ୍କର, ତୁମେ ଯାହା କହିଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରିତ କଥା।