ତଦା ସୁରୈଃ କଥିତଂ ସର୍ଵମେତଦ୍ଵାଣ୍ଯା ଚୋକ୍ତଂ ଯତ୍ପୁରା କାର୍ଯହେତୋଃ ୨୦.
ତାପରେ ଦେବମାନେ, ଏହି କାମ ପାଇଁ ପୂର୍ବରୁ ବାଣୀ ଯାହା କହିଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଶିଵସ୍ଯ ପୁତ୍ରେଣ ଚ ଧୀମତା ଯଦା ଵଧ୍ଯୋ ଦୈତ୍ଯସ୍ତାରକୋ ଵୈ ମହାତ୍ମା ୨୦.
ଏହି ମହାତ୍ମା ଦାନବ ତାରକଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ବଧ କରାଯିବ।
ତସ୍ମାତ୍ତଦେନତ୍କ୍ରିଯତାଂ ଭଵଦ୍ଭିର୍ଯଥା ମହେଶଃ କୁରୁତେ ପରିଗ୍ରହମ୍ ୨୦.
ସେହିପାଇଁ, ତମେ ସମସ୍ତେ ଏହି କାମ କର, ଯେପରି ମହେଶ୍ୱର ଏକ ସହଧର୍ମିଣୀ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯୋଚୁଃ ସୁରାସ୍ତଦା ୨୦.
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ।
ସୁରାଣାଂ ଚ ଗିରେ ଵାକ୍ଯଂ କୁରୁ ଶୀଘ୍ରଂ ମହାମତେ ୨୦.
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦେବମାନେ ଓ ପାହାଡ଼ର କଥା ଶୀଘ୍ର କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଗିରିରାଜୋଽଥ ଦେଵୈଃ ସ୍ଵଗୃହମାମାଵିଶତ୍ ୨୦.
ଦେବମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ପାହାଡ଼ରାଜ ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଜନିତଵ୍ଯା ସୁକନ୍ଯୈକା ସୁରକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ ୨୦.
ଦେବମାନେଙ୍କର କାମ ସାର୍ଥକ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଗୁଣବତୀ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେବା ଦରକାର।
ପ୍ରିଯଂ ନ ଭଵତି ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ କନ୍ଯାଜନନସେଵ ଚ ୨୦.
ମହିଳାମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ କନ୍ୟା ଜନ୍ମକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ମେନା ପ୍ରୋଵାଚ ସ୍ଵପତିଂ ଚ ହିମାଲଯମ୍ ୨୦.
ମେନା ହସି ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ହିମାଳୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
କନ୍ଯା ସଦା ଦୁଃଖକରୀ ନୃଣାଂ ପତେ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ତଥା ଶୋକକରୀ ମହାମତେ ୨୦.
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, କନ୍ୟା ସଦା ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ମହାଶୋକ ଆଣେ।
ହିମଵାଂସ୍ତଦୁପଶ୍ରୁତ୍ଯା ପ୍ରିଯାଯା ଵଚନଂ ତଦା ୨୦.
ସେତେବେଳେ, ହିମବାନ୍ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଲେ।
ଯେନଯେନ ପ୍ରକାରେଣ ପରେଷାମୁପଜୀଵନମ୍ ୨୦.
ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଭଳି ଉପାୟରେ ଜୀବନ ଜୀବିକା କରନ୍ତି—
ସ୍ତ୍ରିଯାପି ଚୈଵ ତତ୍କାର୍ଯଂ ପରୋପକରଣାନ୍ଵିତମ୍ ଦଧାର ଜଠରେ କନ୍ଯାଂ ମେନା ଭାଗ୍ଯଵତୀ ତଦା॥ ୨୦.
ମହିଳା ମଧ୍ୟ ଯଦି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, ତେବେ ସେହି କାମ କରିପାରନ୍ତି। ଏଭଳି ଭାଗ୍ୟବତୀ ମେନା ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ କନ୍ୟାକୁ ଧାରଣ କଲେ।
ମହାଵିଦ୍ଯା ମହାମାଯା ମହାମେଧାସ୍ଵରୂପିଣୀ ୨୦.
ସେ ମହାଜ୍ଞାନ, ମହାମାୟା ଓ ମହାବୁଦ୍ଧିର ମୂର୍ତ୍ତି ଥିଲେ।
ତାଂ ଵିଭୂତିଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ଜଠରେ ପରମାଂ ସତୀ ୨୦.
ସେଇ ବିଶାଳନୟନୀ, ପରମ ଶକ୍ତି ସତୀ ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ।
ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତଦା ଦେଵା ଋଷଯୋ ଯକ୍ଷକିନ୍ନରାଃ ୨୦.
ତାପରେ ଦେବମାନେ, ଋଷିମାନେ, ଯକ୍ଷ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଜାତା ଗିରିଜା ନାମ ନାମତଃ ୨୦.
ଏହି ସମୟରେ ଗିରିଜା ନାମକ ଜଣେ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଦେଵଦୁଂଦୁଭଯୋ ନେଦୁର୍ନନୃତୁଶ୍ଚାପ୍ସରୋଗଣାଃ ୨୦.
ଦେବତାଙ୍କର ଢୋଳ ରବ ହେଲା ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।
ପୁଷ୍ପଵର୍ଷେଣ ମହତା ଵଵୃଷୁର୍ଵିବୁଧାସ୍ତଥା ୨୦.
ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଯଦାଵତୀର୍ଣା ଗିରିଜା ମହାସତୀ ତଦୈଵ ଦୈତ୍ଯା ଭଯମାଵିଶଂସ୍ତେ ୨୦.
ଯେତେବେଳେ ମହାସତୀ ଗିରିଜା ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସେହି ସମୟରେ ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ।
ଵର୍ଦ୍ଧମାନା ତଦା ସାଧ୍ଵୀ ରରାଜ ପ୍ରତିଵାସରମ୍ ୨୧.
ସେ ସାଧ୍ବୀ ଜଣେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ମହେଶୋ ହିମଵଦ୍ଦ୍ରୋଣ୍ଯାଂ ତତାପ ପରମଂ ତପଃ ୨୧.
ମହେଶ୍ୱର ହିମବତ୍ ପାହାଡ଼ର ଉପତ୍ୟକାରେ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।
ଏତତ୍ତପୋ ଜୁଷାଣଂ ତଂ ମହେଶଂ ହିମଵାନ୍ଯଯୌ ୨୧.
ହିମବତ୍ ତାହା ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିବା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଯାଵତ୍ସମାଗତୋ ଦ୍ରଷ୍ଟଂ ନଂଦିନାସୌ ନିଵାରିତଃ ୨୧.
ସେ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ସମୟରେ ନନ୍ଦିନି ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ।
ପୁନର୍ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ନଂଦିନା ହିମଵାନ୍ଗିରିଃ ୨୧.
ପୁଣି ହିମବତ୍ ନନ୍ଦିନିଙ୍କୁ ଅବଗତ କଲେ।
ତଦାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ନଂଦିନଃ ପରମେଶ୍ଵରଃ ୨୧.
ନନ୍ଦିନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ପରମେଶ୍ୱର ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ନଂଦୀ ତଂ ପର୍ଵତଂ ଚ ହିମାଚଲମ୍ ୨୧.
ନନ୍ଦିନି ଏହି କଥା ମନେ କରି, ହିମାଚଳ ପାହାଡ଼ ସହିତ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦାନୀଂ ସକଲେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଭୁଂ ତପୋ ଜୁଷାଣଂ ଵିନିମୀଲିତେକ୍ଷଣମ୍॥ ୨୧.
ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁରଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ।
କପର୍ଦ୍ଧିନଂ ଚଂଦ୍ରକଲାଵିଭୂଷଣଂ ଵେଦାଂତଵେଦ୍ଯଂ ପରମାତ୍ମନି ସ୍ଥିତମ୍ ୨୧.
ଜଟାଧାରୀ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିତ, ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଏବଂ ପରମାତ୍ମାରେ ଅବସ୍ଥିତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ଜଗଦେକମଂଗଲଂ ହିମାଲଯୋ ଵାକ୍ଯଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ॥ ୨୧.
ବାକ୍ୟରେ ପ୍ରବୀଣ ହିମାଲୟ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ଶୁଭ କଥା କହିଲେ।