ତ୍ରିଶୂଲମୁଖଭିନ୍ନାଂଗରକ୍ତଧାରାସମୁଦ୍ଧତଃ
ତ୍ରିଶୂଳର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିରା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଭିନ୍ନ ହୋଇ, ରକ୍ତ ଧାରା ବେଗରେ ବହିଲା।
ଅଥ ଖଡ୍ଗେନ ତୀକ୍ଷ୍ଣେନ କର୍ତଯିତ୍ଵା ଚ ତଚ୍ଛିରଃ
ତାପରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଦେବୀ ସେଇ ମୁଣ୍ଡକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଦୁର୍ଗାଂ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ପ୍ରଶଶଂସୁର୍ମହର୍ଷଯଃ ପ୍ରଣତଃ ପ୍ରାଂଜଲିର୍ଦେଵୀଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଵିବୁଧାଧିପଃ
ଦୁର୍ଗା, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ଜଣେ ହାତ ଜୋଡି ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଭକ୍ତିଃ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଚ ଭଜତାଂ ଶକ୍ତିଶ୍ଚାସି ତ୍ଵମଂବିକେ 1.3.1.11.
ହେ ଅମ୍ବିକେ, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭକ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଶକ୍ତି ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅଛ।
ଏକୈଵ ଵିଶ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ନାମଭେଦେର୍ନିଗଦ୍ଯସେ
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ ନାମ ଓ ରୂପରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଅଛ।
ନିଯୁଜ୍ଯ ଶତ୍ରୁଂ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ଶିଵା ଜ୍ଞେଯା ପ୍ରକାଶସେ
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରି ନଶ୍ୱ କରିବା ପରେ, ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ଜଣାଯିବା ଓ ପ୍ରକାଶିତ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ।
ଛିନ୍ନମେତସ୍ଯ ତୁ ଶିରଃ ସଜୀଵମିଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଏହି ମୁଣ୍ଡ କଟାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଆକ୍ରମ୍ଯ ତଵ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯା ରୂପମେଵ ସଦାସ୍ତୁ ନଃ
ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରି ଯେଉଁ ରୂପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛ, ସେଇ ରୂପ ସଦା ଆମ ସହିତ ରହୁ।
ଶୂଲଘଣ୍ଟାଂକୁଶକଶାକପାଲକୁଲିଶାଦିଭିଃ
ତ୍ରିଶୂଳ, ଘଣ୍ଟା, ଅଙ୍କୁଶ, ଢାଲ, ଖପାଳ, ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା,
ଆପୂରିତା ତ୍ଵମେଵାଂବ ସର୍ଵଶତ୍ରୂନ୍ନିହଂସି ନଃ
ହେ ମାଁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ କରି, ତୁମେ ଆମ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କର।
ତ୍ଵଜ୍ଜିତାରାତଯଃ ସର୍ଵେ ଵିଵିଧାଯୁଧଵାହନାଃ
ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିଛ, ସେମାନେ
କ୍ଷଣେନ ଦଗ୍ଧଵୀର୍ଯାଃ ସ୍ଯୁସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦଵିଵର୍ଜିତାଃ
ତୁମ ଦୟା ନ ମିଳିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ତ୍ରିଲୋକନାଥତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପ୍ରଥତେ କୀର୍ତିମଣ୍ଡିତଃ
ତିନି ଭୁବନର ନାଥ ହେଇ, ସେ ମହାନ ଯଶରେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି ।
ନ ଶତ୍ରୁଭ୍ଯୋ ଭଯଂ କିଂଚିଦ୍ଭଵେଦ୍ଵିଜଯଶାଲିନାମ୍ 1.3.1.11.
ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ କେବେ ଭୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ପୂଜ୍ଯତାମିଷ୍ଟସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ଦେଵୈର୍ଭୃତ୍ଯୈଶ୍ଚ ସର୍ଵଦା
ଦେବତାମାନେ ଓ ଭୃତ୍ୟମାନେ ସଦା ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ।
ସଗଣାଃ ପ୍ରତିପୂଜ୍ଯଂତାଂ ସର୍ଵସ୍ଥାନେଷୁ ସର୍ଵଦା
ସେ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ସବୁଠାରେ, ସବୁବେଳେ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ ।
ତଵ ଭକ୍ତୈଃ ସଦା ପୂଜ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରମାଦାତ୍ତ୍ଵଦଗ୍ରତଃ
ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ସଦା ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତି ।
ତଥେତି ଵରଦା ଦେଵୀ ସସର୍ଜ ଚ ଦିଵଂ ପ୍ରତି
ଵରଦା ଦେବୀ କହିଲେ, 'ତଥା ହେଉ,' ଏବଂ ସେ ଦିଗକୁ ଦିଗନ୍ତରେ ଚାଲିଗଲେ ।
ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ମାତୃଭିଃ ସାର୍ଧଂ ସ୍ଥାନରକ୍ଷଣମାତନୋତ୍
ମାତୃମାନେ ସହିତ ସେ ସ୍ଥାନର ରକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ କରି, ତାହାର ରକ୍ଷା କଲେ ।
ମହିଷସ୍ଯ ଶିରୋଽପଶ୍ଯଦ୍ଵିକୃତଂ ଖଙ୍ଗଧାରଯା
ସେ ଖଡ଼ ଦ୍ୱାରା କଟା ମହିଷାସୁରଙ୍କ ବିକୃତ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖିଲେ ।
ସଖୀଭିଃ ସହ ସା ବାଲା କଣ୍ଠଂ ତସ୍ଯ ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍
ସେ କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହିତ ମିଶି, ତାଙ୍କ ଗଳାକୁ ଦେଖିଲେ ।
ଆଦତ୍ତ ସହସା ଗୌରୀ ଲିଗଂ ତସ୍ଯ ଗଲେ ସ୍ଥିତମ୍
ଗୌରୀ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଥିବା ଚିହ୍ନ ଉଠାଇନେଲେ ।
ଆସଜ୍ଜତ ପୁନର୍ଲିଂଗମସ୍ଯାଃ ପାଣିତଲଂ ଗତମ୍
ପୁଣି ସେଇ ଚିହ୍ନ ତାଙ୍କ ହସ୍ତତଳରେ ଲାଗିଗଲା ।
ଅଚିଂତଯଚ୍ଚ ସା ଦେଵୀ କିମେତଦିତି ଵିସ୍ମଯାତ୍ 1.3.1.11.
ସେ ଦେବୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭାବିଲେ, 'ଏହା କଣ?'
ଆହତଃ ଶିଵଭକ୍ତୋଽଯମିତି ଶୋକଂ ସମାଵିଶତ୍
ସେ ବୁଝିଲେ, 'ଏହେ ଶିବଭକ୍ତ,' ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ବିଆପ୍ତ ହେଲେ ।
ଅଵିଚାର ସମାରବ୍ଧଂ ଶିଵଭକ୍ତନିବର୍ହଣମ୍
ଚିନ୍ତା ନ କରି, ସେ ଶିବଭକ୍ତଙ୍କ ନାଶ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ।
ଉପଗମ୍ଯାବ୍ରଵୀଦ୍ବାଲା ସାହସଂ କୃତମାତ୍ମନା
ସେ କନ୍ୟା ସମ୍ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଅତି ଉତ୍ସାହରେ କାମ କରିଦେଇଛି ।'
ମାନ୍ଯଯା ଧର୍ମରୂପେଣ କୋଽପ୍ଯଧର୍ମଃ ପ୍ରକଲ୍ପିତଃ
ମାନ୍ୟତା ଓ ଧର୍ମ ଭାବରେ କିଛି ଅଧର୍ମ ହୋଇଯାଇଛି ।
ଅଜ୍ଞାନାନ୍ମହିଷଂ ଦୈତ୍ଯଂ ଶିଵଭକ୍ତିମମର୍ଦଯମ୍
ଅଜ୍ଞାନରେ ମୁଁ ଶିବଭକ୍ତ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିଦେଇଛି ।
ଗୁରୁପ୍ରସାଦସୁଲଭଃ ସ୍ଫୁରଦ୍ଵିଘ୍ନଶତାକୁଲଃ
ଗୁରୁଙ୍କ କୃପାରେ ସହଜରେ ମିଳିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶତାଧିକ ବିଘ୍ନରେ ପଡ଼ିଥିଲେ ।