ଭୂଯଃ ସ ମାହିଷଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯାସୁରମାଯଯା
ପୁଣି ଦୈତ୍ୟ ମାୟାରେ, ସେ ମହିଷ ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ।
ଅଥ ଦେଵୈମୁନୀଂଦ୍ରୈଶ୍ଚ ଚୋଦିତୋ ଗୌତମୋ ମୁନିଃ
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ମହାମୁନିମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ, ଗୌତମ ମୁନି କହିଲେ।
ତ୍ଵଯି ସର୍ଵସ୍ଯ ଜଗତଃ ପ୍ରାଣଶକ୍ତିଃ ପରା ମତା
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ଭାବେ ବିଚାରିତ।
କିମେତଦଦ୍ଯ ମୋହାଯ ଯୁଦ୍ଧମାରଭ୍ଯତେ ତ୍ଵଯା
ଆଜି ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କେଉଁଠି ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, କେବଳ ମୋହ ପାଇଁ କି?
ଭିନ୍ନାନାମସ୍ଯ ଦେହାନାମୁପସଂହରଣାତ୍ତଵ 1.3.1.11.
ମୃତଦେହମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ନିଜେ ଉପସଂହାର କରୁଛ, ଏହିପାଇଁ ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ରହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅନ୍ଯଥା ତୃଣକଲ୍ପସ୍ଯ ଶତ୍ରୋରସ୍ଯ ନିବର୍ହଣେ
ନଚେତ, ଏହି ଶତ୍ରୁ ତ ଘାସପତ୍ର ଭଳି ତୁଛ, ତାକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାରେ କ'ଣ ବଡ କଥା?
ସ୍ଵଶକ୍ତିମଵସଂସ୍ତଭ୍ଯ ସମାକର୍ଷଯତାଂ ରିପୋଃ
ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଅଟକାଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଆକର୍ଷଣ କରିଥିଲେ।
ଇତି ସ୍ମ ବୋଧିତାତେନ ପୁରା ଭଗଵତୀ ତଦା
ପୁରାତନ କାଳରେ ସେ ଭଗବତୀଙ୍କୁ ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ।
ଅନେକଗିରିସଂକାଶଂ ଦେଵ୍ଯା ଵିଗ୍ରହମାତ୍ମନଃ
ଦେବୀ ନିଜ ଶରୀରକୁ ଅନେକ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଉଥିବା ରୂପରେ ପ୍ରକଟ କରିଥିଲେ।
ନିଷ୍ପିଷ୍ଟୋ ଵିଲୁଠନ୍କ୍ରୋଶନ୍ନାକ୍ରାଂତଶ୍ଚ ପରିସ୍ଫୁରନ୍
ଶତ୍ରୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଗଡ଼ିଗଡ଼ି ପଡ଼ି, ଚିତ୍କାର କରି, ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ବେପରୁଆ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।
ତ୍ରିଶୂଲମୁଖଭିନ୍ନାଂଗରକ୍ତଧାରାସମୁଦ୍ଧତଃ
ତ୍ରିଶୂଳର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିରା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଭିନ୍ନ ହୋଇ, ରକ୍ତ ଧାରା ବେଗରେ ବହିଲା।
ଅଥ ଖଡ୍ଗେନ ତୀକ୍ଷ୍ଣେନ କର୍ତଯିତ୍ଵା ଚ ତଚ୍ଛିରଃ
ତାପରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଦେବୀ ସେଇ ମୁଣ୍ଡକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଦୁର୍ଗାଂ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ପ୍ରଶଶଂସୁର୍ମହର୍ଷଯଃ ପ୍ରଣତଃ ପ୍ରାଂଜଲିର୍ଦେଵୀଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଵିବୁଧାଧିପଃ
ଦୁର୍ଗା, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ଜଣେ ହାତ ଜୋଡି ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଭକ୍ତିଃ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଚ ଭଜତାଂ ଶକ୍ତିଶ୍ଚାସି ତ୍ଵମଂବିକେ 1.3.1.11.
ହେ ଅମ୍ବିକେ, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭକ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଶକ୍ତି ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅଛ।
ଏକୈଵ ଵିଶ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ନାମଭେଦେର୍ନିଗଦ୍ଯସେ
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ ନାମ ଓ ରୂପରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଅଛ।
ନିଯୁଜ୍ଯ ଶତ୍ରୁଂ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ଶିଵା ଜ୍ଞେଯା ପ୍ରକାଶସେ
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରି ନଶ୍ୱ କରିବା ପରେ, ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ଜଣାଯିବା ଓ ପ୍ରକାଶିତ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ।
ଛିନ୍ନମେତସ୍ଯ ତୁ ଶିରଃ ସଜୀଵମିଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଏହି ମୁଣ୍ଡ କଟାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଆକ୍ରମ୍ଯ ତଵ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯା ରୂପମେଵ ସଦାସ୍ତୁ ନଃ
ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରି ଯେଉଁ ରୂପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛ, ସେଇ ରୂପ ସଦା ଆମ ସହିତ ରହୁ।
ଶୂଲଘଣ୍ଟାଂକୁଶକଶାକପାଲକୁଲିଶାଦିଭିଃ
ତ୍ରିଶୂଳ, ଘଣ୍ଟା, ଅଙ୍କୁଶ, ଢାଲ, ଖପାଳ, ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା,
ଆପୂରିତା ତ୍ଵମେଵାଂବ ସର୍ଵଶତ୍ରୂନ୍ନିହଂସି ନଃ
ହେ ମାଁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ କରି, ତୁମେ ଆମ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କର।
ତ୍ଵଜ୍ଜିତାରାତଯଃ ସର୍ଵେ ଵିଵିଧାଯୁଧଵାହନାଃ
ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିଛ, ସେମାନେ
କ୍ଷଣେନ ଦଗ୍ଧଵୀର୍ଯାଃ ସ୍ଯୁସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦଵିଵର୍ଜିତାଃ
ତୁମ ଦୟା ନ ମିଳିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ତ୍ରିଲୋକନାଥତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପ୍ରଥତେ କୀର୍ତିମଣ୍ଡିତଃ
ତିନି ଭୁବନର ନାଥ ହେଇ, ସେ ମହାନ ଯଶରେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି ।
ନ ଶତ୍ରୁଭ୍ଯୋ ଭଯଂ କିଂଚିଦ୍ଭଵେଦ୍ଵିଜଯଶାଲିନାମ୍ 1.3.1.11.
ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ କେବେ ଭୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ପୂଜ୍ଯତାମିଷ୍ଟସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ଦେଵୈର୍ଭୃତ୍ଯୈଶ୍ଚ ସର୍ଵଦା
ଦେବତାମାନେ ଓ ଭୃତ୍ୟମାନେ ସଦା ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ।
ସଗଣାଃ ପ୍ରତିପୂଜ୍ଯଂତାଂ ସର୍ଵସ୍ଥାନେଷୁ ସର୍ଵଦା
ସେ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ସବୁଠାରେ, ସବୁବେଳେ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ ।
ତଵ ଭକ୍ତୈଃ ସଦା ପୂଜ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରମାଦାତ୍ତ୍ଵଦଗ୍ରତଃ
ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ସଦା ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତି ।
ତଥେତି ଵରଦା ଦେଵୀ ସସର୍ଜ ଚ ଦିଵଂ ପ୍ରତି
ଵରଦା ଦେବୀ କହିଲେ, 'ତଥା ହେଉ,' ଏବଂ ସେ ଦିଗକୁ ଦିଗନ୍ତରେ ଚାଲିଗଲେ ।
ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ମାତୃଭିଃ ସାର୍ଧଂ ସ୍ଥାନରକ୍ଷଣମାତନୋତ୍
ମାତୃମାନେ ସହିତ ସେ ସ୍ଥାନର ରକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ କରି, ତାହାର ରକ୍ଷା କଲେ ।
ମହିଷସ୍ଯ ଶିରୋଽପଶ୍ଯଦ୍ଵିକୃତଂ ଖଙ୍ଗଧାରଯା
ସେ ଖଡ଼ ଦ୍ୱାରା କଟା ମହିଷାସୁରଙ୍କ ବିକୃତ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖିଲେ ।