ଦେଵୀସିଂହଶ୍ଚପେଟେନ ତାଡଯାମାସ ପାଣିନା
ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ତାଙ୍କୁ ପଞ୍ଜାର ଚାଟିରେ ଜୋରେ ଆଘାତ କଲା।
ଅଥ ଵ୍ଯାଘ୍ରତଯା ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଫୁଟଵ୍ଯାତ୍ତାନନୋ ମହାନ୍
ଏଠାରେ ବଘ୍ର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ବଡ଼ ଓ ଉଦ୍ଘାଟିତ ମୁହଁ ସହିତ ଏକ ମହାପ୍ରାଣୀ ଆଗକୁ ଆସିଲା।
ଦୀର୍ଘାଭିର୍ନ୍ନୀଲରେଖାଭିଃ ପୂର୍ଣଃ ପିଂଗଲଵିଗ୍ରହଃ
ତାଙ୍କର ପିଙ୍ଗଳ ଦେହ ଲମ୍ବା ନୀଳ ଧାରାରେ ଚିହ୍ନିତ ଥିଲା।
ମୃଗୈରିଵ ପରିତ୍ରାତୁଂ ମୁଚ୍ଯମାନୋଽଗ୍ରତୋ ବଲୀ
ଏକ ପଶୁ ମାନେ ଯେପରି ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସାମ୍ନାରେ ଛାଡ଼ାଯାଉଥିଲେ।
ଆଗଚ୍ଛଂତଂ ରଯାଦ୍ଦେଵୀ ଭଲ୍ଲେନ ଶଶିଵର୍ଚସା 1.3.1.11.
ସେ ଏହି ଆକୃତିରେ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଦେବୀ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅଭା ଥିବା ଏକ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ବାଣସ୍ତନ୍ମୁଖେ ମଗ୍ନସ୍ତଦ୍ରକ୍ତେନ ସମୁକ୍ଷିତଃ
ସେଇ ତୀର ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଲାଗିଗଲା, ତାଙ୍କ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲା।
ସ ଦୈତ୍ଯୋ ଵାରଣୋ ଭୂତ୍ଵା ଦେଵୀମାଶ୍ଵଭ୍ଯୁପାଗମତ୍
ତାପରେ ସେ ଦୈତ୍ୟ, ହାତୀ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ତ୍ୱରିତ ଚାଲିଆସିଲେ।
ତଂ ଗଜେଂଦ୍ରଂ ସମାଯାଂତଂ ମଦକ୍ଲିନ୍ନମହୀତଲମ୍
ସେ ହାତୀର ମୁଖ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ମଦରେ ଭୂମି ଭିଜିଯାଇଥିଲା।
ଅଥ ଖଡ୍ଗଧରୋ ଵୀରଶ୍ଚର୍ମପାଣିଃ ସମୁଦ୍ଗତଃ
ତାପରେ ଏକ ବୀର, ତଳୱାର ଧରି, ଢାଲ ହାତରେ ନେଇ, ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଦେଵୀ ଚ ଵିଲସତ୍ଖଡ୍ଗଚକ୍ରଚକ୍ରଲସତ୍କରା
ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ତଳୱାର ଓ ଚକ୍ର ଧରିଥିବା ହାତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପିତ ହେଇ ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ।
ଭୂଯଃ ସ ମାହିଷଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯାସୁରମାଯଯା
ପୁଣି ଦୈତ୍ୟ ମାୟାରେ, ସେ ମହିଷ ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ।
ଅଥ ଦେଵୈମୁନୀଂଦ୍ରୈଶ୍ଚ ଚୋଦିତୋ ଗୌତମୋ ମୁନିଃ
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ମହାମୁନିମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ, ଗୌତମ ମୁନି କହିଲେ।
ତ୍ଵଯି ସର୍ଵସ୍ଯ ଜଗତଃ ପ୍ରାଣଶକ୍ତିଃ ପରା ମତା
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ଭାବେ ବିଚାରିତ।
କିମେତଦଦ୍ଯ ମୋହାଯ ଯୁଦ୍ଧମାରଭ୍ଯତେ ତ୍ଵଯା
ଆଜି ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କେଉଁଠି ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, କେବଳ ମୋହ ପାଇଁ କି?
ଭିନ୍ନାନାମସ୍ଯ ଦେହାନାମୁପସଂହରଣାତ୍ତଵ 1.3.1.11.
ମୃତଦେହମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ନିଜେ ଉପସଂହାର କରୁଛ, ଏହିପାଇଁ ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ରହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅନ୍ଯଥା ତୃଣକଲ୍ପସ୍ଯ ଶତ୍ରୋରସ୍ଯ ନିବର୍ହଣେ
ନଚେତ, ଏହି ଶତ୍ରୁ ତ ଘାସପତ୍ର ଭଳି ତୁଛ, ତାକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାରେ କ'ଣ ବଡ କଥା?
ସ୍ଵଶକ୍ତିମଵସଂସ୍ତଭ୍ଯ ସମାକର୍ଷଯତାଂ ରିପୋଃ
ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଅଟକାଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଆକର୍ଷଣ କରିଥିଲେ।
ଇତି ସ୍ମ ବୋଧିତାତେନ ପୁରା ଭଗଵତୀ ତଦା
ପୁରାତନ କାଳରେ ସେ ଭଗବତୀଙ୍କୁ ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ।
ଅନେକଗିରିସଂକାଶଂ ଦେଵ୍ଯା ଵିଗ୍ରହମାତ୍ମନଃ
ଦେବୀ ନିଜ ଶରୀରକୁ ଅନେକ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଉଥିବା ରୂପରେ ପ୍ରକଟ କରିଥିଲେ।
ନିଷ୍ପିଷ୍ଟୋ ଵିଲୁଠନ୍କ୍ରୋଶନ୍ନାକ୍ରାଂତଶ୍ଚ ପରିସ୍ଫୁରନ୍
ଶତ୍ରୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଗଡ଼ିଗଡ଼ି ପଡ଼ି, ଚିତ୍କାର କରି, ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ବେପରୁଆ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।
ତ୍ରିଶୂଲମୁଖଭିନ୍ନାଂଗରକ୍ତଧାରାସମୁଦ୍ଧତଃ
ତ୍ରିଶୂଳର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିରା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଭିନ୍ନ ହୋଇ, ରକ୍ତ ଧାରା ବେଗରେ ବହିଲା।
ଅଥ ଖଡ୍ଗେନ ତୀକ୍ଷ୍ଣେନ କର୍ତଯିତ୍ଵା ଚ ତଚ୍ଛିରଃ
ତାପରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଦେବୀ ସେଇ ମୁଣ୍ଡକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଦୁର୍ଗାଂ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ପ୍ରଶଶଂସୁର୍ମହର୍ଷଯଃ ପ୍ରଣତଃ ପ୍ରାଂଜଲିର୍ଦେଵୀଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଵିବୁଧାଧିପଃ
ଦୁର୍ଗା, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ଜଣେ ହାତ ଜୋଡି ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଭକ୍ତିଃ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଚ ଭଜତାଂ ଶକ୍ତିଶ୍ଚାସି ତ୍ଵମଂବିକେ 1.3.1.11.
ହେ ଅମ୍ବିକେ, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭକ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଶକ୍ତି ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅଛ।
ଏକୈଵ ଵିଶ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ନାମଭେଦେର୍ନିଗଦ୍ଯସେ
ତୁମେ ଏକମାତ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ ନାମ ଓ ରୂପରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଅଛ।
ନିଯୁଜ୍ଯ ଶତ୍ରୁଂ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ଶିଵା ଜ୍ଞେଯା ପ୍ରକାଶସେ
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରି ନଶ୍ୱ କରିବା ପରେ, ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ଜଣାଯିବା ଓ ପ୍ରକାଶିତ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ।
ଛିନ୍ନମେତସ୍ଯ ତୁ ଶିରଃ ସଜୀଵମିଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଏହି ମୁଣ୍ଡ କଟାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଆକ୍ରମ୍ଯ ତଵ ତିଷ୍ଠନ୍ତ୍ଯା ରୂପମେଵ ସଦାସ୍ତୁ ନଃ
ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରି ଯେଉଁ ରୂପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛ, ସେଇ ରୂପ ସଦା ଆମ ସହିତ ରହୁ।
ଶୂଲଘଣ୍ଟାଂକୁଶକଶାକପାଲକୁଲିଶାଦିଭିଃ
ତ୍ରିଶୂଳ, ଘଣ୍ଟା, ଅଙ୍କୁଶ, ଢାଲ, ଖପାଳ, ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା,
ଆପୂରିତା ତ୍ଵମେଵାଂବ ସର୍ଵଶତ୍ରୂନ୍ନିହଂସି ନଃ
ହେ ମାଁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ କରି, ତୁମେ ଆମ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କର।