ଅସୁରଂ କଂଚିଦାକ୍ରମ୍ଯ ନଟନଂ ସା ଚକାର ହ
ସେ ଜଣେ ଅସୁରକୁ ଧରି, ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଥ ତାଂ ସମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଦୁର୍ମଦୋ ହି ଜ୍ଵଲଯାମାସ ଚ କୋପଵହ୍ନିନା ସଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୁର୍ମଦ ଅସୁର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଉଠିଲା।
ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଶିଖାଭଦୀର୍ଘଜିହ୍ଵାପରିଲୀଢୋନ୍ନତଶୈଲଶୃଂଗଭାଗଃ
ତାଙ୍କର ଦୀଘଳ ଜିହ୍ବା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଶିଖା ପରି ଥିଲା, ଯାହା ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଚାଟି ଦେଉଥିଲା।
ଅତିଘର୍ଘର ଦୀର୍ଘଘୋରନାଦସ୍ଫୁଟଦଂଡଭ୍ରମମୋହିତାମରୋ ଯଃ
ଭୟଙ୍କର ଓ ଗଭୀର ଗର୍ଜନରେ ସେ ଦେବତାମାନେକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଘୂରୁଥିଲା।
ମୃତଯେ ଵ୍ଯଗମଦ୍ବଲିତ୍ରଯାଢ୍ଯାଂ ମୃଗରାଜସ୍ଥିତିଭାସୁରାଂ ଭଵାନୀମ୍।।1.3.1.10.
ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ, ତିନି ସେନାର ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ସିଂହ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଭବାନୀ ଆଗେଇଯାଇଥିଲେ।
ଶୈଲଵର୍ଷେଣ ମହତା କୁପିତଃ ସମପୂରଯତ୍
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ସେ ମହାନ ପାହାଡ଼ର ବର୍ଷାରେ ଆକାଶକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ଶରଵର୍ଷେଣ ମହତା ତନ୍ନିଵାର୍ଯ ଵିଦୂରତଃ
ସେ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ତୀର ବର୍ଷା କରି, ଦୂରରୁ ତାହାକୁ ପଛକୁ ହଟାଇଦେଲେ।
ଭିଦ୍ଯମାନୋଽପି ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଃ ଶୈଲସାରପ୍ରଦୁର୍ଧରଃ
ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପାହାଡ଼ର ମନ୍ଦିର ଭଳି ଦୈତ୍ୟରାଜ, ଘାଏଁ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସହିଯାଉଥିଲେ।
ଭିଦ୍ଯମାନଃ ସ ଖଡ୍ଗେନ ଚକ୍ରୈରସିଭିର୍ଋଷ୍ଟିଭିଃ
ସେ ତଳୱାର, ଚକ୍ର, ବେଣୁ ଓ ଭାଲର ଘାଏଁ ହେଉଥିଲେ।
ତତଃ ସିଂହାକୃତିର୍ଭୀମଃ ପ୍ରଚଂଡନିନଦାନନଃ
ତାପରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସିଂହ ଆକୃତି, ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଗର୍ଜନାର ମୁହଁ ସହିତ, ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଦେଵୀସିଂହଶ୍ଚପେଟେନ ତାଡଯାମାସ ପାଣିନା
ଦେବୀଙ୍କ ସିଂହ ତାଙ୍କୁ ପଞ୍ଜାର ଚାଟିରେ ଜୋରେ ଆଘାତ କଲା।
ଅଥ ଵ୍ଯାଘ୍ରତଯା ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଫୁଟଵ୍ଯାତ୍ତାନନୋ ମହାନ୍
ଏଠାରେ ବଘ୍ର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ବଡ଼ ଓ ଉଦ୍ଘାଟିତ ମୁହଁ ସହିତ ଏକ ମହାପ୍ରାଣୀ ଆଗକୁ ଆସିଲା।
ଦୀର୍ଘାଭିର୍ନ୍ନୀଲରେଖାଭିଃ ପୂର୍ଣଃ ପିଂଗଲଵିଗ୍ରହଃ
ତାଙ୍କର ପିଙ୍ଗଳ ଦେହ ଲମ୍ବା ନୀଳ ଧାରାରେ ଚିହ୍ନିତ ଥିଲା।
ମୃଗୈରିଵ ପରିତ୍ରାତୁଂ ମୁଚ୍ଯମାନୋଽଗ୍ରତୋ ବଲୀ
ଏକ ପଶୁ ମାନେ ଯେପରି ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସାମ୍ନାରେ ଛାଡ଼ାଯାଉଥିଲେ।
ଆଗଚ୍ଛଂତଂ ରଯାଦ୍ଦେଵୀ ଭଲ୍ଲେନ ଶଶିଵର୍ଚସା 1.3.1.11.
ସେ ଏହି ଆକୃତିରେ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଦେବୀ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅଭା ଥିବା ଏକ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସ ବାଣସ୍ତନ୍ମୁଖେ ମଗ୍ନସ୍ତଦ୍ରକ୍ତେନ ସମୁକ୍ଷିତଃ
ସେଇ ତୀର ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଲାଗିଗଲା, ତାଙ୍କ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲା।
ସ ଦୈତ୍ଯୋ ଵାରଣୋ ଭୂତ୍ଵା ଦେଵୀମାଶ୍ଵଭ୍ଯୁପାଗମତ୍
ତାପରେ ସେ ଦୈତ୍ୟ, ହାତୀ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ତ୍ୱରିତ ଚାଲିଆସିଲେ।
ତଂ ଗଜେଂଦ୍ରଂ ସମାଯାଂତଂ ମଦକ୍ଲିନ୍ନମହୀତଲମ୍
ସେ ହାତୀର ମୁଖ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ମଦରେ ଭୂମି ଭିଜିଯାଇଥିଲା।
ଅଥ ଖଡ୍ଗଧରୋ ଵୀରଶ୍ଚର୍ମପାଣିଃ ସମୁଦ୍ଗତଃ
ତାପରେ ଏକ ବୀର, ତଳୱାର ଧରି, ଢାଲ ହାତରେ ନେଇ, ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଦେଵୀ ଚ ଵିଲସତ୍ଖଡ୍ଗଚକ୍ରଚକ୍ରଲସତ୍କରା
ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ତଳୱାର ଓ ଚକ୍ର ଧରିଥିବା ହାତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପିତ ହେଇ ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ।
ଭୂଯଃ ସ ମାହିଷଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯାସୁରମାଯଯା
ପୁଣି ଦୈତ୍ୟ ମାୟାରେ, ସେ ମହିଷ ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ।
ଅଥ ଦେଵୈମୁନୀଂଦ୍ରୈଶ୍ଚ ଚୋଦିତୋ ଗୌତମୋ ମୁନିଃ
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ମହାମୁନିମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ, ଗୌତମ ମୁନି କହିଲେ।
ତ୍ଵଯି ସର୍ଵସ୍ଯ ଜଗତଃ ପ୍ରାଣଶକ୍ତିଃ ପରା ମତା
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରାଣଶକ୍ତି ଭାବେ ବିଚାରିତ।
କିମେତଦଦ୍ଯ ମୋହାଯ ଯୁଦ୍ଧମାରଭ୍ଯତେ ତ୍ଵଯା
ଆଜି ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କେଉଁଠି ପାଇଁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, କେବଳ ମୋହ ପାଇଁ କି?
ଭିନ୍ନାନାମସ୍ଯ ଦେହାନାମୁପସଂହରଣାତ୍ତଵ 1.3.1.11.
ମୃତଦେହମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ନିଜେ ଉପସଂହାର କରୁଛ, ଏହିପାଇଁ ସେମାନେ ଏହି ଲୋକରେ ରହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅନ୍ଯଥା ତୃଣକଲ୍ପସ୍ଯ ଶତ୍ରୋରସ୍ଯ ନିବର୍ହଣେ
ନଚେତ, ଏହି ଶତ୍ରୁ ତ ଘାସପତ୍ର ଭଳି ତୁଛ, ତାକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାରେ କ'ଣ ବଡ କଥା?
ସ୍ଵଶକ୍ତିମଵସଂସ୍ତଭ୍ଯ ସମାକର୍ଷଯତାଂ ରିପୋଃ
ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଅଟକାଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଆକର୍ଷଣ କରିଥିଲେ।
ଇତି ସ୍ମ ବୋଧିତାତେନ ପୁରା ଭଗଵତୀ ତଦା
ପୁରାତନ କାଳରେ ସେ ଭଗବତୀଙ୍କୁ ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ।
ଅନେକଗିରିସଂକାଶଂ ଦେଵ୍ଯା ଵିଗ୍ରହମାତ୍ମନଃ
ଦେବୀ ନିଜ ଶରୀରକୁ ଅନେକ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଉଥିବା ରୂପରେ ପ୍ରକଟ କରିଥିଲେ।
ନିଷ୍ପିଷ୍ଟୋ ଵିଲୁଠନ୍କ୍ରୋଶନ୍ନାକ୍ରାଂତଶ୍ଚ ପରିସ୍ଫୁରନ୍
ଶତ୍ରୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଗଡ଼ିଗଡ଼ି ପଡ଼ି, ଚିତ୍କାର କରି, ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ବେପରୁଆ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।