ଏକପଦ୍ଯେନ ସର୍ଵେଷାଂ ମହାହର୍ଷୋ ଦିଵୌକସାମ୍ ତଦା ଶଚୀ ସମାଯାତା ଯତ୍ର ମୁକ୍ତଃ ପୁରଂଦରଃ॥ ୧୭.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ, ଏବଂ ଶଚୀ ଯେଉଁଠାରେ ପୁରନ୍ଦର ମୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ତତ୍ର ଶଚ୍ଯା ସମେତୋଽସାଵଭିଷିକ୍ତୋ ମହର୍ଷିଭିଃ ୧୭.
ସେଠାରେ ଶଚୀଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ମହାର୍ଷିମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ।
ଏଵଂ ତଦାଭିଷିକ୍ତୋଽସୌ ମହେଂଦ୍ର ଋଷିଭିଃ ପୁନଃ ୧୭.
ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ସମୟରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ରୁଷିମାନେ ପୁନିଥରେ ଅଭିଷେକ କଲେ।
ଦିଶଃ ପ୍ରସନ୍ନତାଂ ଯାତା ନିର୍ମଲଂ ଚାଭଵନ୍ନଭଃ ୧୭.
ସମସ୍ତ ଦିଗ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା।
ଏଵମାଦୀନ୍ଯନେକାନି ମଂଗଲାନି ତତୋଽଭଵନ୍ ୧୭.
ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର ମଙ୍ଗଳ ସଙ୍କେତ ସେଠାରେ ଦେଖାଦେଲା।
ଏଵଂ ପ୍ରଵର୍ତମାନେ ତୁ ମହତାଂ ଚ ମହୋତ୍ସଵେ ୧୭.
ଏଭଳି ମହାନ ଉତ୍ସବ ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ—
ତତ୍ରୈଵ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ଚ ପାପିଷ୍ଠା ପତିତା ଭୁଵି ୧୭.
ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ପୁଣ୍ଯଭୂମିରିତି ଖ୍ଯାତା ପ୍ରସିଦ୍ଧା ଲୋକପାଵନୀ ୧୭.
ସେଠି ସ୍ଥାନଟି ପବିତ୍ର ଭୂମି ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା, ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରେ ବୋଲି ନାମ ହେଲା।
ମଲସ୍ଯ ବହୁସଂଭୂତ୍ଯା ମାଲାଵେତି ପ୍ରକୀର୍ତିତା ୧୭.
ଅନେକ ଅପବିତ୍ରତା ସଂଚୟ ହେଇଥିବାରୁ, ଏହାକୁ 'ମାଳାଭ' ବୋଲି ଡାକାଯାଉଥିଲା।
ଷଣ୍ମାସେଷ୍ଵପତତ୍ସର୍ଵୈଃ କୃତ୍ତଂ ଦେଵୈଃ ସଵାସଵୈଃ ୧୭.
ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ସେମାନଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଏହାକୁ ସଫା କରିଦେଲେ।
ଇଂଦ୍ରାସନେ ଚୋପଵିଷ୍ଟୋ ନିରାତଂକଃ ଶଚୀପତିଃ ଶଶଂସୁଃ ସର୍ଵମାଗତ୍ଯ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଚ ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍॥ ୧୭.
ଇନ୍ଦ୍ରାସନରେ ବସି, ଭୟମୁକ୍ତ ଶଚୀପତିଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ଗୁଣଗାନ କଲେ ଏବଂ ଶକ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁସ୍ମରଣ କଲେ।
ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୈରୋଚନୀ ରୁଷାନ୍ଵିତଃ ୧୭.
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବୈରୋଚନି ବଡ଼ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ତେନୋକ୍ତଂ ବଲଯେ ରାଜଞ୍ଜଯସ୍ଯନ୍ଦନଲବ୍ଧଯେ ୧୭.
ସେ ବଳିଙ୍କୁ ଜୟରଥ ପାଇଁ କହିଲେ, ହେ ରାଜା।
ତେନୋକ୍ତୋ ଭୃଗୁଣା ଚୈଵଂ ବଲିର୍ଯଜ୍ଞାର୍ଥମୁଦ୍ଯତଃ ମେଲଯିତ୍ଵା ତ୍ଵରେଣୈଵ ଵୈରୋଚନିରୁଦାରଧୀଃ॥ ୧୭.
ଭୃଗୁଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ଉଦାର ମନ ଥିବା ବଳି ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କଲେ।
ପ୍ରଵର୍ତିତୋ ମହାଯଜ୍ଞୋ ଭାର୍ଗଵେଣ ମହାତ୍ମନା ୧୭.
ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବ ତାପରେ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ହୂଯମାନେ ତଦାଗ୍ନୌ ତୁ କର୍ମଣା ଵିଧିହେତୁନା ୧୭.
ସେଇ ସମୟରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ହବି ଦିଆଯାଉଥିଲା।
ହଯୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିଃ ସଂଯୁକ୍ତୋ ଧ୍ଵଜେସିଂହୋ ମହାପ୍ରଭଃ ୧୭.
ସେ ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପତାକାରେ ସିଂହ ଚିହ୍ନ ଥିଲା ଏବଂ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତତଶ୍ଚାଵଭୃଥସ୍ନାନଂ ଚକ୍ରେ ଶୁକ୍ରପ୍ରଣୋଦିତଃ ୧୭.
ତାପରେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ସେ ବଳି ପରେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କଲେ।
ଦୈତ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତଃ ସଦ୍ଯୋ ଯୋଦ୍ଧୁକାମଃ ପୁରଂଦରମ୍ ୧୭.
ଦାନବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, ପୁରନ୍ଦର ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ସେନଯା ସାର୍ଦ୍ଧମାରୁରୋ ହାମରାଵତୀମ୍ ଵିର୍ଶଯିତ୍ଵା ସୁଚିରମୂଚୁଃ ସର୍ଵେ ବୃହସ୍ପତିମ୍॥ ୧୭.
ସେ ସେନା ସହିତ ଆସି ଅମରାବତୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
କିଂ କୁର୍ମୋଽଦ୍ଯ ମହାଭାଗ ଆଗତା ଦୈତ୍ଯପୁଂଗଵାଃ ୧୭.
ହେ ମହାଭାଗ, ଆଜି ଆମେ କଣ କରିବା? ଦାନବମାନେ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବୃହସ୍ପତିରଭାଷତ॥ ୧୭.
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ।
ଏତେ ଘୃତମୁଖା ଘୋରା ଭୃଗୁଣାନୋଦିତାଃ ସୁରାଃ ୧୭.
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦେବମାନେ ଘୃତ ଲଗାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଭୃଗୁଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଚଳିଛନ୍ତି।
ଏତନ୍ନିଶମ୍ଯ ଵଚନଂ ଚ ଗୁଣାଭିଯୁକ୍ତଂ ସର୍ଵେ ସୁରାଃ ସମଭଵଂସ୍ତ୍ରପଯାଭିଯୁକ୍ତାଃ ୧୭.
ଏହି ଉତ୍ତମ କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଭୟ ଏବଂ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
କର୍ମଣା ପରିଭୂତୋ ହି ମହେଂଦ୍ରୋ ଗୁରୁମବ୍ରଵୀତ୍ ୧୮.
କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୋଇ, ମହେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚେଦଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚୈଵାମରାଵତୀମ୍ ୧୮.
ବୃହସ୍ପତି ଏପରି କହି, ଅମରାବତୀକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତଥା ଚକ୍ରୁଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ହିତ୍ଵା ଚୈଵାମରାଵତୀମ୍ ୧୮.
ଏହିପରି ଭାବେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଅମରାବତୀକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କାକୋ ଭୂତ୍ଵା ଯମଃ ସାକ୍ଷାତ୍କୃକଲାସୋ ଧନାଧିପଃ ୧୮.
ଯମ କାଉଁ ହେଲେ, ଧନର ମାଲିକ କ୍ରୁକୁଟା ପକ୍ଷୀ ହେଲେ।
ନୈର୍ଋତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ କପୋତୋଽଭୂତ୍ତତୋ ଗତଃ ୧୮.
ନୈୃତି ତୁରନ୍ତ ଏକ ପାଉଁଖି ହେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ନାନାତନୁଭୃତୋ ହିତ୍ଵା ତେ ତ୍ରିଦିଵଂ ଗତାଃ ୧୮.
ଏଭଳି ନାନା ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।