ତଦା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ଦେଵାଶ୍ଚ ଯୁଯୁଧୁସ୍ତେ ତରସ୍ଵିନଃ ୧୭.
ସେଇବେଳେ, ଦାୟତ୍ୟ ଓ ଦେବତାମାନେ, ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପରସ୍ପର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଅନେକଶସ୍ତ୍ରସଂଵୀତଂ ମହାରୌଦ୍ରମଵର୍ତତ ତଦା ଵୃତ୍ରୋଽଥ ସନ୍ନଦ୍ଧୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ଶୂଲମୁଲ୍ବଣମ୍॥ ୧୭.
ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଏକ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ତାପରେ ବୃତ୍ରାସୁର ସଜ୍ଜ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଶୂଳ ଧରିଲେ।
ଇଂଦ୍ର ପ୍ରମୁଖତୋ ଭୂତ୍ଵା ଜଗର୍ଜାତିଵିଭୀଷଣମ୍ ୧୭.
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦାଣ୍ଡାଇ, ସେ ଏମିତି ଗଜ୍ଜନ କଲେ ଯେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଐରାଵଣଂ ସମାରୁହ୍ଯ ମହେଂଦ୍ରଃ ଶୁଶୁଭେ ତଦା ୧୭.
ତାପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର, ଏରାବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଗଲେ।
ଚାମରୈର୍ଵୀଜ୍ଯମାନୋଽଥ ବଭାଷେ ଦୈତ୍ଯପୁଂଗଵମ୍॥ ୧୭.
ଚାମର ଡାଲି ଡାଲି ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ଦାୟତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସଂଗ୍ରାମଂ କୁରୁ ମେ ଵୃତ୍ର ବଲେନ ମହତା ଵୃତଃ ୧୭.
ବୃତ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ମହାଶକ୍ତି ସହିତ ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଵୃତ୍ରୋ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ହ ୧୭.
ଏପରି କଥା ଶୁଣି ବୃତ୍ରାସୁର ତାହା ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ତଦତୀଵ ଦୁଃସହଂ ଵଜ୍ରଂ ତଦାନୀଂ ଶତଧାରମେଵ ପୁରୋଧସା ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ଵରେଣ ତଥେତି ମତ୍ଵା ସ ଚକାର ଚେଂଦ୍ରଃ॥ ୧୭.
ଏପରି ଭାବି, ଏହି ବଜ୍ରକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସହ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୋହିତଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ସେଥିରେ ଶତଧାର ରଖି, ଏହିପରି କଲେ।
ଗଦାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଦେଵେଂଦ୍ରୋ ଵୃତ୍ରଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ତାଂ ଗଦାମ୍ ୧୭.
ଗଦା ଧରି, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ସେଇ ଗଦାରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଵ୍ଯାର୍ଥାଂ ଚ ସ୍ଵଗଦାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଇଂଦ୍ରଶ୍ଚିଂତାମଵାପ ହ॥ ୧୭.
ନିଜ ଗଦା ଅକାର୍ଯ୍ୟକୁଳ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତଂ ଚିଂତ୍ଯମାନଂ ସ ତଦା ପୁରଂଦରଂ ଵୃତ୍ରୋ ବଭାଷେ ପରିଭର୍ତ୍ସମାନଃ ଯେନୈଵ ଜାତୋଽସି ସହସ୍ରନେତ୍ରଃ ଶାପାନ୍ମହର୍ଷେରଥ ଗୌତମସ୍ଯ॥ ୧୭.
ସେଇବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ବୃତ୍ରାସୁର ତାଙ୍କୁ ଉପାଲୋଚନା କରି କହିଲେ: 'ହେ ସହସ୍ରନେତ୍ର, ମହାର୍ଷି ଗୌତମଙ୍କ ଶାପରେ ତୁମେ ଏପରି ଜନ୍ମ ନେଇଛ।'
ଯେ ଶୂରାଶ୍ଚେଂଦ୍ରିଯଗ୍ରାମଂ ଵର୍ତଂତେ ହି ନିଯମ୍ଯ ତୁ ୧୭.
ଯେଉଁ ଶୂରମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ବିଜୟୀ ହୁଅନ୍ତି।
ରଣାଜିରଂ ମହାଘୋରଂ ପାପିନାଂ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ॥ ୧୭.
ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପାଇଁ ଭୟାନକ ଅତ୍ୟନ୍ତ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ନିର୍ଭର୍ତ୍ସଯାମାସ ଦେଵେଂଦ୍ରଂ ଦୈତ୍ଯପୁଂଗଵଃ ୧୭.
ଏପରିଭାବେ ଦେୟତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଭୟଦେଇ କହିଲେ।
ତେନ ଶୂଲେନ ମହତା ଵୃତ୍ରୋଽଦ୍ଭୁତପରାକ୍ରମଃ ୧୭.
ସେ ବଡ଼ ଶୂଳ ନେଇ, ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବୃତ୍ର ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ତଥାଭୂତଂ ସମାଲକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵରାଜଃ ଶତକ୍ରତୁଃ ୧୭.
ସେଉଁଠି ଏଭଳି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଶତକ୍ରତୁ ଏହା ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ।
ତମାଯାଂତମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ହଂତୁକାମଂ ପୁରଂଦରମ୍ ମୁଖଂ ପ୍ରସାର୍ଯ ସୁମହଦାଗତୋ ହି ପୁରଂଦରମ୍॥ ୧୭.
ସେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଦେଖି, ସେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲିଲେ।
ଗ୍ରସ୍ତୁକାମୋ ମହାତେଜା ଦୈତ୍ଯାନାମଧିପସ୍ତଦା ୧୭.
ସେ ସମୟରେ ଦେୟତ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ତେଜସ୍ବୀ, ତାଙ୍କୁ ଗିଳିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ସଵଜ୍ରଂ ସକିରୀଟଂ ଚ ନନର୍ତ ଚ ଜଗର୍ଜ୍ଜ ଚ ୧୭.
ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଓ ମୁକୁଟ୍ ପିନ୍ଧି, ନାଚିଲେ ଏବଂ ଗଜ୍ଜନ କରିଲେ।
ହାହାକାରୋ ମହାନାସୀଦ୍ଦେଵାନାଂ ତତ୍ର ପଶ୍ଯତାମ୍ ୧୭.
ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ବଡ଼ ଚିତ୍କାର ହେଲା।
ତିମିରେଣାଵୃତଂ ସର୍ଵଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଂଗମମ୍ ୧୭.
ସମସ୍ତ ଜଗତ୍, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ଵିଧ୍ଯମାନାସ୍ତଦା ସର୍ଵେ ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମାଣ ମାଗତାଃ ୧୭.
ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଆକ୍ରମଣ ହେଉଥିବାବେଳେ ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ଵ୍ଯଥିତୋଽତୀଵ ଵିସ୍ମିତଃ ୧୭.
ଏହା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ଓ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ।
ଦେଵୈଃ ସହ ତଦା ବ୍ରହ୍ମା ସର୍ଵଲୋକପିତାମହଃ ୧୭.
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା—
ଓଁନମୋ ଲିଂଗରୂପାଯ ମହାଦେଵାଯ ଵୈ ନମଃ ୧୭.
ଓଁ, ଲିଙ୍ଗ ରୂପ ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ବଡ଼ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ରାହିତ୍ରାହି ତ୍ରିଲୋକେଶ ଵୃତ୍ରଗ୍ରସ୍ତଂ ପୁରଂଦରମ୍ ୧୭.
ତିନି ଲୋକର ସ୍ୱାମୀ, ବୃତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରି ନିଆଯାଇଥିବା ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର।
ଉଵାଚ ହିତକାମାଯ ଵିଧିଂ ଲିଂଗାର୍ଚନେ ସତୀ ୧୭.
ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସତୀ, ବିଧିଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗାର୍ଚ୍ଚନ ବିଷୟରେ ଶିଖାଇଲେ।
ନିର୍ମାଲ୍ଯଂ ପୀଠିକାଂ ଚୈଵ ଚ୍ଛାଯାପ୍ରାସାଦମେଵ ଚ ୧୭.
ଅବଶେଷ, ପୀଠିକା ଏବଂ ଛାୟା ମନ୍ଦିର—
ଲଂଘଯଂତି ଚ ଯେ ମୂଢାସ୍ତେ ଵୈ ଦଂଡ୍ଯା ନ ସଂଶଯଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାନମସ୍କାରୌ ଲିଂଗାର୍ଚ୍ଚନସମନ୍ଵିତଃ॥ ୧୭.
ଯେଉଁ ମୂଢ଼ମାନେ ଏହାକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦଣ୍ଡନୀୟ। ଲିଙ୍ଗାର୍ଚ୍ଚନ ସହିତ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ଓ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରେଯଃପ୍ରାପ୍ତଯେକବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଵୈ ପ୍ରଯତ୍ନାଲ୍ଲିଂଗପୂଜନମ୍ ୧୭.
ଏକାଗ୍ର ମନେ ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଲିଙ୍ଗପୂଜା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।