ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚଃ ସତ୍ଯଂ ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ନଃ ୧୭.
ମହାବଳୀ ବୃତ୍ରଙ୍କର ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି,
ଅପୋଵାହ୍ଯ ଗଜସ୍ଥଂ ହି ପରିଵାର୍ଯ ଭଯାତୁରାଃ ୧୭.
ଭୟରେ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ହାତୀରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଘେରି ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ଗତେଷୁ ଦେଵେଷୁ ନନର୍ତ ଚ ମହାସୁରଃ ୧୭.
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେ ମହାଅସୁର ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଚଚାଲ ଚ ମହୀ ସର୍ଵା ସଶୈଲଵନକାନନା ୧୭.
ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସହିତ କମ୍ପିଉଠିଲା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରଯାତଂ ଦେଵେଂଦ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ ଅସ୍ପୃଶଲ୍ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୋଽଭୂତ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଚ୍ଚ ପୁରଂଦରଃ॥ ୧୭.
ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଚାଲିଯିବା ଖବର ଶୁଣି, ଲୋକପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲେ, ଏବଂ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଫେରିଗଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପିତାମହଂ ଚାଗ୍ରେ ଵ୍ରୀଡାଯୁକ୍ତୋଽଭଵତ୍ତଦା ୧୭.
ପିତାମହଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି, ସେ ସେତେବେଳେ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଗଲେ।
ଵୃତ୍ରୋ ହି ତପସା ଯୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତଃ ଅଜେଯସ୍ତପସୋଗ୍ରେଣ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ତପସା ଜଯ॥ ୧୭.
ବୃତ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ଥିବାରୁ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ; ଏହିଯୋଗୁଁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଜିତ।
ଵୃତ୍ରାସୁରୋ ଦୈତ୍ଯପତିଶ୍ଚ ଶକ୍ର ତେ ସମାଧିନା ପରମେଣୈଵ ଜଯ୍ଯଃ ୧୭.
ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ବୃତ୍ରାସୁର କେବଳ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଜିତିପାରିବ।
ସ୍ତୁତ୍ଯା ତଦାତଂ ସ୍ତଵମାନୋ ମହାତ୍ମା ପୁରଂଦରୋ ଗୁରୁଣା ନୋଦିତୋ ହି॥ ୧୭.
ତାପରେ ଗୁରୁଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ମହାତ୍ମା ପୁରନ୍ଦର ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମୋ ଭର୍ଗାଯ ଦେଵାଯ ଦେଵାନାମତିଦୁର୍ଗମ ୧୭.
ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, ଭର୍ଗ ଦେବଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଏଵଂ ସ୍ତିତିପରୋ ଭୂତ୍ଵା ଶଚୀପତିରୁଦାରଧୀଃ ୧୭.
ଏଭଳି ସ୍ତୁତିରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ, ଶଚୀଙ୍କ ପତି ତତ୍ତ୍ୱବୁଧି ହେଲେ।
ପ୍ରପଂଚାଭିରତା ମୂଢାଃ ଶିଵଭକ୍ତିପରା ହ୍ଯପି ୧୭.
ଯେଉଁମାନେ ମୂଢ଼, ସେମାନେ ଶିବଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସାଧାରଣ କାମକାଜରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହନ୍ତି।
ନିର୍ମଲା ନିରହଂକାରା ଯେ ଜନାଃ ପର୍ଯୁପାସତେ ୧୭.
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର ଓ ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
ତେଷାଂ ପରେଷାଂ ଵରଦ ଇହାମୁତ୍ର ଚ ଶଂକରଃ ୧୭.
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଶଙ୍କର ଦୟା କରନ୍ତି।
ରାଗିଣାଂ ହି ସଦା ଶଂଭୁର୍ଦୁର୍ଲଭୋ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ୧୭.
ଯେଉଁମାନେ ରାଗରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନେ ସଦା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ ପାନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ରାଜା ସୁରାଣାଂ ହି ମହାନୁରାଗୀ ସ୍ଵକର୍ମସଂସିଦ୍ଧିମହାପ୍ରଵୀଣଃ ୧୭.
ଦେବମାନଙ୍କର ରାଜା ସତ୍ୟରେ ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣରେ ବିଶେଷ ପାରଙ୍ଗତ।
ସ୍ତଵମାନଂ ତଦା ଚେଂଦ୍ରମବ୍ରଵୀତ୍କାର୍ଯଗୌରଵାତ୍ ୧୭.
ତାହାପରେ, କାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରତି ଆଦର ଦେଖାଇ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଉଥିବାବେଳେ କହିଲେ।
ଇଂଦ୍ର ଗଚ୍ଛ ସୁରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵୃତ୍ରଂ ଵୈ ଦାନଵଂ ପ୍ରତି ୧୭.
ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶି, ଦାନବ ଭୃତ୍ରାଙ୍କ ପ୍ରତି ଯାଉ।
କେନୋପାଯେନ ସାଧ୍ଯୋଽଯଂ ଵୃତ୍ରୋ ଦୈତ୍ଯଵରୋ ମହାନ୍ ୧୭.
ଏହି ବଡ଼ ଦୈତ୍ୟ ଭୃତ୍ରାକୁ କେମିତି ଜୟ କରାଯିବ?
ରଣେ ନ ଶକ୍ଯତେ ହଂତୁମପି ଦେଵଵରୈରପି ୧୭.
ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହାକୁ ମାରିବା ଯଥେଷ୍ଟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଅସ୍ଯ ଶାପଃ ପୁରା ଦତ୍ତଃ ପାର୍ଵତ୍ଯା ମମ ସନ୍ନିଧୌ ୧୭.
ପୂର୍ବେ ପାର୍ବତୀ ମୋର ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଶାପ ଦେଇଥିଲେ।
ପର୍ଯଟନ୍ସୁ ଵିମାନେନ ମଯା ଦତ୍ତେନ ଭାସ୍ଵତା ୧୭.
ସେ ମୋତେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିମାନରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦଜେଯଂ ଜାନୀହି ରଣେ ରଣଵିଦାଂ ଵର ୧୭.
ସେଠିପାଇଁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଅପରାଜିତ ବୋଲି ଜାଣ, ଯୁଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ଶକ୍ରୋଽସୌ ନିଯମଂ ତମୁପାଦଦେ॥ ୧୭.
ଏହିଭାବେ ଭାବି, ଶକ୍ର ଏହି ନିୟମକୁ ମାନିଲେ।
ରଂଧ୍ରଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଯ ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ତତ୍ସମୀପେ ସହସ୍ରକମ୍ ୧୭.
ବୃତ୍ରର ଏକ ଫାଟ ଦେଖି, ସେ ହଜାର ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଅଂତର୍ଵେଦ୍ଯାଂ ବହିଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵଜ୍ରପାଣିରନୁଜ୍ଞଯା ୧୭.
ବଜ୍ରଧାରୀ, ବାହାରେ ବେଦୀ ପାଖରେ ଉଭା ହୋଇ, ଅନୁମତି ନେଇଥିଲେ।
ଏକଦା ନର୍ମ୍ମଦାଯାଂ ଵୈ ଵୃତ୍ରୋ ଦାନଵପୁଂଗଵଃ ୧୭.
ଏକଥର, ନର୍ମଦା ନଦୀକୁ ଉପରେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ବୃତ୍ର ଥିଲେ।
ଇଂଦ୍ରଃ ପରାଭଵଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନୀତୋ ଦେଵୈର୍ଦ୍ଦିଵଂ ପ୍ରତି ୧୭.
ଇନ୍ଦ୍ର ପରାଜିତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦିବଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ।
ମନ୍ଯମାନଃ ସଦା ଵୃତ୍ରଃ ପୌରୁଷେଣ ସମନ୍ଵିତଃ ୧୭.
ବୃତ୍ର ସଦା ନିଜ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ରଖିଥିଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟଶ୍ଚେଂଦ୍ରେଣ ସୁମହାନସୁରୈଃ ପରିଵାରିତଃ ୧୭.
ସେ ବୃତ୍ରକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଖିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ ।